Timer Countdown Sound Effect Novels & Stories

pagsisimula ng countdown ng mga tao. Napatingin ako kay Timothy, pareho kaming natatawa sa biglang hirit ng host, pero ramdam ko na naman ang matinding hiya na gumagapang sa mukha ko. "Two! One!" Dahan-dahan at bahagyang yumuko si Timothy sa direksyon ko. Awtomatiko akong napapikit habang nararamdaman ang kaniyang papalapit na presensya. At sa isang saglit, marahan at banayad niyang idinampi ang kaniyang mga labi sa aking kanang pisngi.

Yung klase ng inis na parang “sige na, tapusin na natin ‘to.” Nakayuko lang ako habang naglalakad. Ayokong tumingin sa kanya. Ayokong makita yung expression niya nang mas malinaw. Kasi alam kong once I do… I might stop. Yung heels ko kumakatok sa sahig, echoing sa sobrang tahimik ng room. Tick. Tick. Tick. Parang countdown na hindi ko alam kung kailan mag-e-end.

Nag hintay pa ako ng Ilang minuto, nakita ko Naman itong humalik sa lalaking may katandaan na napakunot Naman Ang noo ko dahil alam kung Hindi niya ito Asawa. " Psh, may tinatagong baho pala itong babae na ito" wika ko Naman sa sarili ko. Nakita kung papaalis na Ang kotse niya agad ko namang kinuha ang timer at pinindut ito. "10,9,8,7,6,5,4,3,2.....1" sambit ko habang nakangiti at ng tiningnan ko ang kotse bigla Naman itong sumabog at lumiyab.

“12:12 am…” Pinatay kong muli ang ilaw bago bumalik sa pagtulog. Mahaba pa ang oras ko bago mag seven kaya natulog akong muli. Nagising ako nang mag-alarm ang alarm clock ko. Hindi ko alam kung bakit ako mayroon nito. Kinuskos ko muna ang mata ko habang nakapikit at pinatay ang alarm. Tiningnan ko kung anong oras na at 5:30 pa lamang. Inis na bumangon ako at dumiretso sa kwarto ni Kuya Wilbert.

Kahit na may malaking kaguluhan na nagaganap sa labas ng silid, hindi nila ito maririnig sa labas ng silid at gayundin, hindi sila maririnig ng mga tao sa labas. May mainit na hangin na lumalabas sa central aircon at hinubad ni Matt ang jacket niya bago kumuha ng itim na hourglass timer. Pagkatapos ay binaliktad niya ito at nagsimulang mag-timing. Iniunat ni Matt ang kanyang kaliwang hintuturo at marahang kinalikot ang isang bagay na parang itim na pendulum, na nagsimulang umindayog sa bilis na 40 BPM.

Kinuha niya ito mula sa kanyang boots kani kanina lang. ​"Kailangan ko ng tatlumpung segundo Maya" bulong ni Heinrich sa aking tainga ang boses niya ay halos hindi marinig. "Ididikit ko ito sa electronic hinge ng titanium bars. It will completely melt the absolute locking mechanism. Pero masyadong malakas ang tunog ng pag set ng timer. Kailangan mo siyang guluhin. Sigawan mo siya. Gawin mo ang lahat para hindi nila marinig ang ginagawa ko."

Ang cycle na ito ay naulit sa magkakasunod na tatlong araw. Sa bandang dulo ng video, ang screen ay naging madilim, ngunit kasabay nito ay mayroon ding audio na biglang nag-play. Ang malinaw na tunog na nanggagaling sa sewing machine ang unang maririnig ngunit hindi nagtagal ay huminto rin ang tunog at kaagad itong sinundan ng boses na mula kay Camila.

"Daniel, binibigyan kita ng 120 segundo upang pag-isipan ito. Upang tanggapin ang hamon o manatiling ordinaryo. "Kailangan mo lang sabihin sa akin oo o hindi. "Magsisimula na akong magbilang ng oras." Inabot ni Thomas upang pindutin ang countdown button sa loob ng 120 segundo. Tick ​​tock! Tick ​​tock! Gumagalaw ang minute hand. Bawat galaw na ginawa nito, malakas ang lakas ng pintig ng puso ni Daniel.

Hindi ko alam kung anong tumatakbo sa isip ni Tripp. Pagtapak namin ng first floor, "10 seconds before the third blow." The automated voice started to do a countdown. We don't have any idea what it was but something inside me has been yelling at me, telling me to get out of that building as soon as we can. "3... 2... 1..."

Biglang nag-iba ang tunog ng monitor. Isang mahabang tunog na tila pumunit sa katahimikan ng ICU. Ang kaninang mahinang beep ay naging tuloy-tuloy, mas mabilis, mas magulo, parang sumasabay sa biglang pagliko ng hangin sa loob ng kwarto. Parang pati oras ay natigilan—at pagkatapos ay biglang nagkagulo.