Timer Countdown Sound Effect Novels & Stories

para 'kong nasa unang panahon. "well, me too. Congratulations in advanced, surely magiging successful ang show." nakangiting wika ni Mr. Indiones sa 'kin. "congratulations din!" ilang sandali pa ay namatay na ang ilaw. "The show begins in 10 9 8 7 6 5 4 3 2 1." biglang naging mausok ang paligid. kasabay ng sounds effect ng kulog at kidlat na may lightning effects rin na animoy kidlat. ang galing! dumadagundong ang puso ko.

Ang gabi ay puno ng tensyon, ang hangin ay mabigat sa hindi masabi na takot na umikot kay Iza na parang isang nakakabinging tunog. Nakatayo siya sa mahinang liwanag ng kanilang kusina, ang tanging tunog ay ang ritmo ng pagtik ng orasan sa dingding—isang tunog na tila isang countdown kaysa sa simpleng paglipas ng oras.

Babawi na lang ako sa mga upcoming activities and events tss hirap kasi magkaroon ng lalaking madaming nagkakandarapa, dami tuloy haters ko hayt! Kinuha ko ang Bluetooth speaker para naman di magmukhang lamayan ako dito hahaha. Yong mga tiktok musics yong plinay ko, ang gondo kasi ng mga beats nila ehh. * Bzzzt Kringgg Bzzt Kringgg!!!* Hinanap ko yong maingay at shoot alas dose na pala ng tanghali, yung parang alarm clock niya don sa gilid ng wall ang tumunog.

At saka nangyari ang pinakamasaklap na timing sa buong buhay ko. Sa katahimikan ng opisina, sa mismong pinaka-wrong timing na moment… Sakto namang lumipat ang tunog sa loudspeaker. At bumagsak ang huling linya ng kanta—malakas, buo, at punong-puno ng emosyon: "My life is INCOMPLEEETE~~" Shet.

Narinig ko pang may kumalabog, kasabay nito ang isang malutong na pagmumura. "Ehem. Ehem. Mike test. 1-2-3-3-1-2. Ano ba yan, bakit may counting kapag nag-ma-mic test? Pwede namang kumanta agad, ah? Tsk. Ehem. Pasensya na po kanina. Taksil kasi yun, sorry po. Ehem. Wag po kayong mag-panic. Magiging okay rin po ang lahat. Pasensya na po sa nangyari. Ayos lang po ang lahat. Mga kasamahan po naming unggoy na ang bahala dun. Takpan niyo nalang ang mga tenga niyo para hindi marinig ang mga putok ng bar*l o pakinggan niyo nalang ang boses ko. Alam ko pong nakakaakit ang boses ko kaya i-record niyo na. Wag na kayong mahiya. Free po yan, tapos gawin niyong ringtone para buo ang araw niyo. Gawin niyo

Beep. Beep. Awtomatikong nag-respond ang biological clock ni Hasmine nang marinig ang tunog na iyon. Nakakaturete sa tainga. Idinilat niya ang isang mata. 5:00 o' clock, ang nakarehistro sa digital clock na nakapatong sa bedside table.

Ang huling segundo ng countdown ay tumunog sa kanyang pandinig. ABANGAN ANG SUSUNOD NA KABANATA...

Pinikit ko ang mata ko sandali. Inalala ang galaw ng mga guard. Ang oras ng shift. Ang pagitan ng rounds. Tatlong segundo. Apat kung swerte. Hindi sapat para hulaan ang code. Pero sapat para subukan ang reaction. Pinindot ko ang isang number. Beep. Tahimik. Walang alarm. Walang ilaw. Isa pa. Beep. Wala pa rin. Pangatlo. At doon—

sagot niya, at kahit sa gitna ng impyernong ‘to, nasingit pa niya iyon. Pero ang totoo? Hindi pa ito ang pinakamasama. Kasi naririnig ko na siya. Hindi hakbang. Hindi hininga. Hindi kahit simpleng ingay. Isang faint na tunog: tik. tik. tik. Parang clock. Pero hindi galing sa dingding. Nasa hangin… Nasa paligid… Nasa amin. “Ticking sound?” tanong ni Alessandro, napatingin sa akin.

Hands down ako sa kagwapohan niya. Sinuot ko na ulit ang headphones at nagpatangay sa agos ng musika. "In the count of Five!" Simula niya at sumabay naman ang buong crowd sa countdown. "Five!" "Four!" "Three!" "Two!" "One!" At biglang dumilim ang buong paligid kasabay ng paghinto ng tutog. As in, sobrang dilim na kulay black lang talaga ang nakikita ko. Maya-maya may biglang humila sa bewang ko kasabay ng pagkabog ng puso ko na parang bomba na biglang sumabog.