Tiny Kitchen Restaurant Novels & Stories

Nang makapasok kami sa isang mini-restaurant ay ako na itong umorder ng makakain. Bumalik na agad ako sa mesa kung saan namin napiling pumwesto. "Ubusin mo yan Airah. Nagtake-out na rin ako ng burger at mineral water , para kung magutom ka, meron kang makain." pahayag ko kasabay ng paglapag ko ng tray sa mesa. "Salamat Jake. Hindi ko alam kung paano ko masusuklian ang ginagawa mo sa akin ngayon." tugon nito.

Ayokong gumawa siya ng eksena doon. Maliit ang restaurant pero mahal. 'Yung tipong isang meal lang ay mas mahal pa sa kinikita ng karamihan sa isang linggo. Sinadya ko 'yun. Gusto kong makaramdam si Tita Maria na wala siya sa lugar. Gusto kong makaramdam siya ng liit. Nakilala ako ng hostess. Ngumiti siya at inakay kami sa private table sa likod. Malayo sa ibang customer. Malayo sa mga taong pakialamero.

Sikat ang restaurant na ito dito sa bayan namin at dinarayo talaga. Dahil bukod sa hindi kamahalan ang mga pagkain, afford na afford pa talaga at masasarap din. "Isang large burger at fries! " saad ko sa counter ng kitchen. Sa restaurant na ito ay hindi lang pang umagahan, tanghalian o hapunan, kundi pati na rin sa meryenda ay kumpleto sila. "Oh, Nerissa nandito ka na pala?" tanong ni Echo. Siya ang dati kong kaklase at may - ari at isa din siyang chef dito.

Naka-cream dress na nabili lang sa isang mall sale, walang mamahaling alahas, at may manipis na make-up na halos mabura na dahil sa pawis. Napakalayo niya sa karangyaan ng lugar na ito. Ang Le Petit ang uri ng restaurant kung saan ang isang baso ng tubig ay katumbas na ng isang araw na sweldo niya bilang pediatric nurse. Pero hindi ang presyo ng pagkain ang nagpapakaba sa kanya. Kundi ang taong hinihintay niya.

tinulak ko ito sa cr at agad na sinara ang pinto bago pumanhik sa kusina. Maliit lang ang bahay nila tiyo at gawa rin sa mga kawayan. Tipikal na bahay lang na makikita sa mga probinsya. Mayroong maliit na kusina, dalawang kuwarto, maliit na sala, at isang cr. Isa lang ang palapag kaya hindi ganoon ka-espasyo. Wala ring gaanong kagamitan na makikita sa manila dahil kumpara rito, walang gaanong teknolohiya. “Kumakain ba ng mga pagkaing pangmahirap ang amo mo?” tanong ni Tiya nang madatnan ko ito sa kusina habang naghuhugas ng plato.

Tumugon si Calista, "Mukhang mas naaayon sa kagustuhan ni Mr. Northwood ang upscale restaurant sa tabi." Ang restaurant sa tabi ay isang upscale dining establishment na may kakaunting parokyano. Ito ay isang perpektong pagpipilian para sa isang tao na pinahahalagahan ang isang tahimik na kapaligiran at natagpuan ang pakikipag-usap sa mapaghamong.

Kailangan na naming i-convert ang lumang garahe sa gilid ng bahay bilang isang mini-processing area na pasado sa standards ng hotel. "Kailangan natin 'to, Clara. Kung gusto nating maging seryosong supplier, kailangan nating ayusin 'yung kitchen workflow natin," paliwanag ni Sebastian habang tinutulungan si Ben na i-unloading ang mga tables mula sa truck. "Rico, dahan-dahan sa kanto, baka magasgas 'yung kanto niyan." "Opo, Sir. Grabe, ang kintab naman nito. Mukhang nasa totoong restaurant na tayo," manghang-manghang sabi ni Rico habang hinahaplos ang ibabaw ng lamesa.

Hindi niya lang inaasahan na makahanap siya ng isang perfect candidate sa isang maikling panahon. Kinuha niya ang kanyang susi, binuksan ang pinto, at ni-lead si Griffin papasok. "Anosa palagay mo tungkol sa restaurant na to?" Tanong ni Thomas. Sumulyap si Griffin sa paligid, at lumibot pa siya sa kusina. Sa huli, nag-comment siya, "Ang restaurant na to ay hindi masyadong malaki, pero malinis at maayos. Meron itong magandang kapaligiran. Ang kusina ay mas malinis kaysa sa iba pang mga restaurant. Masasabi ko na ang may-ari ng restaurant ay inaalagaan ang lugar na ito. Siguro mayroon din siyang mysophobia.”

Mayroon mini fountain sa gilid ng restaurant habang sa kabilang banda naman ay ang parking space. “The owner of this restaurant is Darwin Dominguez. We became friends when I studied in New York University. He took up a business management course while I pursued my architectural degree,” pagbibigay alam nito sa amin. Sabay kaming napatango-tango ni Leah. May sasabihin pa sana ang kaibigan ko kaya lang bigla nang nag-announce iyong emcee na oras na para sa ribbon cutting.

Aniya at sinamaan ng tingin ang kaibigan. "Ikaw naman wala ka talagang support sa akin," sambit ni Sammy. Hapon na at nakahanda narin ang lamesa na merong nakalatag na iba't-ibang pagkain na karamihan ay seafoods, may naka hiwalay naman na maliit na lamesa kung saan nakalagay ang dalawang cake na tig dalawang layer. Parang catering sa fiesta ang mini restaurant na iyon. Dito nagustuhan ni Lucas dahil hindi masyado malawak para sa kanila, simpleng mini restaurant lang na mala kubo ang disenyo at hindi rin kalawakan ng boundary ng beach nila at may apat na cottage sa tabi ng restaurant. Pumayag naman ang may ari na rentahan iyon ng buo ni Lucas dahil narin s malaking halaga ang inalok na bayad