Tiny Kitchen Restaurant Novels & Stories

Para ka lang nasa isang garden. Ang kabuan ng restaurant ay gawa sa malalaking troso at kugon. May malalaki iyong ceiling fan sa itaas. May nagkalat ding maliliit na bulbs na parang christmas lights ang itsura. Nakasabit iyon sa paligid maging sa gitna na parang banderitas. Siguro, kung gabi sila roon nagpunta, mas maganda iyong tingnan. Sa gawing kanan niyon ay may maliit na man made fishpond at fountain. Tamang-tama sa temang ninanais ng may-ari, dagdag atraksyon na rin.

Simple man, halatang pinag-isipan at maingat ang pagkakagawa. Para kay Jessica na halos walang alam sa kusina, hindi niya maiwasang humanga. Sa ganoong kaikling oras, nakapagluto ito ng lugaw at nakapaghanda pa ng tatlong putahe na mukhang restaurant-level ang ayos. Kinuha ni Craige ang mga mangkok at kutsara saka inilapag nang maayos sa mesa. “Kain na tayo,” maikling sabi niya.

Naka-cream dress na nabili lang sa isang mall sale, walang mamahaling alahas, at may manipis na make-up na halos mabura na dahil sa pawis. Napakalayo niya sa karangyaan ng lugar na ito. Ang Le Petit ang uri ng restaurant kung saan ang isang baso ng tubig ay katumbas na ng isang araw na sweldo niya bilang pediatric nurse. Pero hindi ang presyo ng pagkain ang nagpapakaba sa kanya. Kundi ang taong hinihintay niya.

Tumugon si Calista, "Mukhang mas naaayon sa kagustuhan ni Mr. Northwood ang upscale restaurant sa tabi." Ang restaurant sa tabi ay isang upscale dining establishment na may kakaunting parokyano. Ito ay isang perpektong pagpipilian para sa isang tao na pinahahalagahan ang isang tahimik na kapaligiran at natagpuan ang pakikipag-usap sa mapaghamong.

Kailangan na naming i-convert ang lumang garahe sa gilid ng bahay bilang isang mini-processing area na pasado sa standards ng hotel. "Kailangan natin 'to, Clara. Kung gusto nating maging seryosong supplier, kailangan nating ayusin 'yung kitchen workflow natin," paliwanag ni Sebastian habang tinutulungan si Ben na i-unloading ang mga tables mula sa truck. "Rico, dahan-dahan sa kanto, baka magasgas 'yung kanto niyan." "Opo, Sir. Grabe, ang kintab naman nito. Mukhang nasa totoong restaurant na tayo," manghang-manghang sabi ni Rico habang hinahaplos ang ibabaw ng lamesa.

Hindi niya lang inaasahan na makahanap siya ng isang perfect candidate sa isang maikling panahon. Kinuha niya ang kanyang susi, binuksan ang pinto, at ni-lead si Griffin papasok. "Anosa palagay mo tungkol sa restaurant na to?" Tanong ni Thomas. Sumulyap si Griffin sa paligid, at lumibot pa siya sa kusina. Sa huli, nag-comment siya, "Ang restaurant na to ay hindi masyadong malaki, pero malinis at maayos. Meron itong magandang kapaligiran. Ang kusina ay mas malinis kaysa sa iba pang mga restaurant. Masasabi ko na ang may-ari ng restaurant ay inaalagaan ang lugar na ito. Siguro mayroon din siyang mysophobia.”

Mayroon mini fountain sa gilid ng restaurant habang sa kabilang banda naman ay ang parking space. “The owner of this restaurant is Darwin Dominguez. We became friends when I studied in New York University. He took up a business management course while I pursued my architectural degree,” pagbibigay alam nito sa amin. Sabay kaming napatango-tango ni Leah. May sasabihin pa sana ang kaibigan ko kaya lang bigla nang nag-announce iyong emcee na oras na para sa ribbon cutting.

Aniya at sinamaan ng tingin ang kaibigan. "Ikaw naman wala ka talagang support sa akin," sambit ni Sammy. Hapon na at nakahanda narin ang lamesa na merong nakalatag na iba't-ibang pagkain na karamihan ay seafoods, may naka hiwalay naman na maliit na lamesa kung saan nakalagay ang dalawang cake na tig dalawang layer. Parang catering sa fiesta ang mini restaurant na iyon. Dito nagustuhan ni Lucas dahil hindi masyado malawak para sa kanila, simpleng mini restaurant lang na mala kubo ang disenyo at hindi rin kalawakan ng boundary ng beach nila at may apat na cottage sa tabi ng restaurant. Pumayag naman ang may ari na rentahan iyon ng buo ni Lucas dahil narin s malaking halaga ang inalok na bayad

Tiniyak din nila ang kalinisan ang labas at higit sa lahat ang kitchen. Pumuwesto na siya sa kaha ng restaurant nang matapos mapuno ang restaurant ng mga customer. Siya na rin kasi ang tumatayong kahera pero baka kumuha na rin siya ng tao para doon. Nagiging multi-tasker na rin siya lalo na kapag kailangan siya sa kitchen.

Kaya handa siyang dahan-dahanin lang ang lahat. Makalipas ang sampung minuto, huminto na ang sasakyan sa harap ng isang private restaurant. Maliit lang ang lugar, hindi open sa publiko, pero sobrang elegant at cozy ng vibes. Ang chef mismo ang may-ari at sila ang personal na pinagluto.