Tormented In Tagalog Mga Nobela at Kwento

Marahan naman itong tumango, ang mga mata ay nasa sahig. “S-sorry,” mahina ang boses nitong sambit. “May gusto ka bang sabihin sa akin?” aniya. Mabilis naman itong umiling. “Wala.” Tumango-tango siya, sabay abot dito ng tuwalya. “Tuyuin mo ang sarili mo. Sorry kung pinaliguan kita, hindi kasi kita ma-control kanina. Wala ka ba talagang gustong sabihin?”

Di man siya tanda ng utak ko, kilala siya ng puso ko. " M-mama..." Tawag ko pa dito na sa hindi Malamang dahilan ay napakasarap bigkasin. Naramdaman ko ang pagtigil nito saglit saka malakas na humagulgol. Naalarma naman ako sa ginawi nito, " May problema ba, Mama?"

Kj ka remember? Hayss. Oo nga naman. Bahala na si batman. Sana naman walang pang bubully na maganap sa outing nato. Nakakasawa na. Maingay ang loob ng van habang nasa byahi kami dahil sa mga tawanan at tuksoan na nangyayari. ''Hoy ang tahimik mo jan. Makisabay ka naman.'' tawag ni Nica sa atensyon sabay sundot sa may tagiliran ko.

d*****g ako, may naramdaman akong mabigat sa paa ko na dumagan. Nasaktan ako, kaya napalingon ako at tiningnan ko kung sino ang tumapak sa paa ko ng biglaan habang ang mata ko nakatingin sa dami ng mga tao sa paligid. Nagkakagulo kasi ang mga iyon at iisa ang pangalan na sinisigaw. “Sorry, nasaktan ka ba?" “Obvious naman di 'ba?" pagtataray ko.

"I won't let anyone take you away from me. No one can take you away from me." Tumiim ang kanyang mga bagang sa sinabi nito at kumuyom ang kanyang mga kamao sa labis na galit. "You, assho*e! Napakasama mo! Ang sama sama mo! Demonyo ka!" Nagpupuyos sa galit niyang sigaw. He is a demon. At hindi siya makapaniwalang gusto siyang ipakasal ng mga magulang niya sa ganitong klase ng lalaki.

"When the right time comes." "When will that happen? Kian hindi mapanatag ang isip ko ngayon. Ang daming gumugulo sa isip ko dahil sa nakikita ko ngayon sayo. Gusto kong may alam din sa mga nangyayari sayo." pagmamakaawa ko. Parang sumisirit ang kirot at bigat ngayon sa dibdib ko. "I'm sorry." Tanging nasagot niya.

"Tigilan niyo nako parang awa niyo na please! pabayaan niyo nakong makatakas!! Sigaw ko "Oh bakit huminto ka sa pag takbo, napagod kaba o sadyang kunting hakbang mulang makikita muna ang langit? sige na maglakad kana para walang bahid na dugo sa mga kamay namen dahil ikaw din ang gumawa ng dahilan para mamatay ka!!! kaya ano pang hinihintay mo gawin mona!!! Pagtatawa nila "Pinahirapan mo pakami kakahabol sayo, hihinto karin pala, tapos ngayon takot ka ang bagal monaman talon na" hirit pa nung isa medyo matanda na

And the moment she hugged me, she cried again. “Mich, ang sakit. Sobra sobra ang sakit. Para akong pinapatay. Ang daya. Nagmahal lang naman ako pero sinasaktan ako ng ganito! Mich, ang sakit. Ayaw ko nito." Parang bata niyang sumbong sa kanya.

Tama kayo sa nabasa nyo! Dito sa lugar na'to ko s'ya nakilala, naging magkaibigan, niligawan, sinagot, iniwan at sinaktan! Masakit man gawin pero ginawa ko pa rin! Dahil kailangan! Dahil may masasaktan ako raw ako! At mas lalo na may magagalit sakin kapag masasaktan ko ang masasaktan,! Kahit ayokong gawin ay ginawa ko pa din! Dahil kinakailangan talaga!

Pu-ni-tive? Gusto kong umiyak sa inis.. Pakiramdam ko ay lalo akong naging mangmang sa harap niya. Ang tanging malinaw ko lang na naintindihan ay ang huling apat na salita. "H-Hindi ko po kayo maintindihan..." bulong ko, pilit na nilalabanan ang panginginig ng boses ko.