Tragedy In Tagalog Novels & Stories

Nang makalapit sa ina ay mahigpit niya itong niyakap habang umiiyak. "I'm sorry, Mommy. I'm sorry. It was all my fault. Kung hindi sana ako naglayas, hindi niyo na sana ako hahanapin. Hindi sana kayo maaksidente. It was all my fault. I'm sorry, mommy. I'm really sorry." She said while crying, ang kanyang mukha ay nakasubsob sa leeg ng kanyang ina.

, pagkagising ko, wala na ang mga magulang ko. Nabunggo daw kasi sila sa isang truck, mabuto na nga lang daw at hindi ako natamaam sa likod. May ilan akong galos na nakuha ko daw sa aksidente. Wala akong paki sa mga sugat ko, ang laman lang ng isip ko ay ang katotohanang wala na sina mama at papa. Hindi ako makausap at halos hindi rin ako kumain. Hanggang sa dumating sina lolo at lola sa hospital. Kinuha nila ako at dinala sa isang tahimik na probinsya. Nanirahan kami ng maayps dito sa bundok, at hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung nasaan ang bangkay ng magulang ko. Tinanong ko iyon kanila lola pero ang sabi nila ay sa Manila daw sila inilibing, nagtataka nga ako kung bakit ni isang b

Kahit ano pa’ng gawin nitong pagsinghap ay tiyak na malulunod pa rin ito sa sakit. Umubo ito nang umubo hanggang sa bumagsak na lamang ang mga palad nitong nababalutan ng sariling dugo sa malamig na piso. [ pisó - floor ] Tuwang-tuwa siya sa kanyang mga nakikita. Nakatirik ang mga mata ng babaeng wala nang buhay sa sahig. Nilapitan niya ang katawan nito; hanggang ngayo’y hindi pa rin siya nakukuntento.

Patuloy pa rin ang pag-agos ng luha sa mga mata ni Xyrius habang parang walang buhay ang mga mata nitong nakatingin sa kanya. Nagulat siya ng bigla na lang siyang higitin nito at yakapin. "He's gone... he's gone, doll, wala na ang anak ko," humahagulgol na ani ni Xyrius. Nanigas naman siya dahil sa narinig. To be continued...

Pag-ibig din ng kaniyang mamang at Tatang na tanging kamatayan lang ang nakakapagpabuwag. Hanggang sa pagtulog ay baon niya ang konsensya. Alam niya ang pakiramdam nang mawalan, ang bigat ng pagluluksa, ang hirap na magpatuloy sa kabila ng pangungulila. Ganoon ang dinanas niya no'ng masawi ang kaniyang mamang at kapatid dahil sa landslide sa kanilang lugar. Maraming buhay ang nasawi noon, kabilang na ang kanilang buong kaanak at ibang kapitbahay. Iilan lamang ang nakaligtas na ngayon ay nagsilipat na sa mga bahay na pinamigay ng gobyerno.

“Unlock it!” “Shit!” I heard him curse. “I forgot the key inside.” My eyes widened. “W-What?!” "Sumilong muna tayo roon!” “What?!” Wala akong nagawa nang lumapit siya sa akin at ginamit ang mga kamay para takpan ang bahaging ulo ko. Tumakbo kami sa waiting shed at doon sumilong. Damang-dama ko ang malamig na tubig ng ulan sa buong katawan ko.

"Where's Mom, Dad? Tita Anya? Where did they go? Is my Mom fine? Is she-" "I-I'm sorry, we tried... we tried to save your Mom," he suddenly cry. "What do you mean? D-dad please... where's my Mom? I need to see her, Dad!" niyugyog ko ang kanyang balikat pero patuloy lang siya sa pagluha. "Hija, you're Mom..." "W-what?! Anong nangyari?!" "You're... Mom is dead, hija." My time stops for a minute, the tears keep flowing like a river. It can't stop.

Hindi man lang ba siya naapektuhan? I suddenly cursed the society for having such kind of system like this. “I’ll watch your downfall, Thadeus Merced!” Huli kong sigaw bago ako nakaladkad palabas sa conference hall. May ilang media na humabol sa akin at ang iba ay kay Thadeus Merced.

Tiim-bagang itong ngumisi at umiling-iling. "You're only sorry because you don't like what you're feeling right now, Angenette. But guess what, kahit gaano karami ka pang beses humingi ng tawad, hinding-hindi gagaan 'yang pakiramdam mo. You'll always feel guilty of what happened to Hope. Habang buhay kang hindi patatahimikin ng iyong konsensya dahil maraming buhay ang nasira mo just because of your greed."

Isabelle Pov Humagulhol ako sa kakaiyak dito sa hallway. Ilang sandali lang ay nakita ko ang babaeng nagpapakulo ng dugo ko. Mabilis ko itong sinunggaban ng mga sampal at sinabunutan. “Aray! Aray! Tulong!” sigaw nito. Malakas ko itong tinulak kaya nadapa ito. “Sana naman kilalanin mo ang binabangga mo!” madiin kong saad sa kanya.