Novel & Cerita Tragedy In Tagalog

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

Ibinaling ko ang tingin ko kay Teedy at nakita kong may lumandan na luha sa pisngi niya agad ko siyang dinaluha. "Teedy, why are you crying?" "Si Mama, hindi po siya 'yan?" tanong niya at sasagot na sana ako ang bigla siyang umiling. "Pero hindi naman artista si Mama," sabi niya. Pinunasan niya ang luha niya at humarap sa akin. "Ate, kamukha niya lang ba si Mama?" Tiningnan ko yung poster. "Oo, gusto mo bang panoorin?"

Mahigit kalahating oras din namin iyon ginawa at na-enjoy ko naman ito kahit halos lumabas na ang dila ko sa kakasigaw. Marami pa kaming sinubukan kagaya ng paraw sailing. Base sa sinabi ng crew na nag-assist sa amin, ang Paraw ay isang salitang Cebuano para sa isang bangka na may dalawang mga outrigger, na tinatawag na "katig." Nagtatampok ito ng isang malaking crab-claw sail at isang mas maliit na tatsulok na foresail. Karaniwang ginagamit ng mga lokal ang mga bangka na ito para sa pangingisda at pagdadala ng mga kalakal, ngunit sa paglipas ng panahon, ginamit ito para sa paglalayag sa paligid ng isla para sa libangan.

Napatango na lamang siya at tinuon ang sarili sa harapan, sa mismong bangin na ilang hakbang na lamang ay mahuhulog na ang kanilang kotse. "Sorry, dahil sa katangahan ko muntik na tayong mamatay. Salamat din dahil napigilan mo ako." "So, sino na ang tanga ngayon? Ahahaha ano ka ba wala iyon, ayaw ko pang mamatay ano. Saka sayang naman kung mamatay ka na hindi mo pa siya nakikita. Kaya dali na! Pupunta pa tayo sa S.A. remember?"

"Face your fears. Alam ko na natatakot ka, pero nandyan si Rey Mart. Alam ko na handa ka niyang protektahan." Yumuko ito. "Hindi ganun kadali ang lahat, Sheena. Sobrang trauma ang ibinigay ng Pilipinas sa akin. Kaya nahihirapan akong bumalik sa kung saan ako nagmula." "I know. Alam ko ang pinagdaanan mo. "Alam ko ang lahat ng Pinagdaanan nito sa Pilipinas noon. Sobrang traumalize naman talaga. Nagkwento kasi ito sa akin, at sa bawat bigkas ng salita nito ay may kaakibat na sakit."

Simula ni Gen. Agad naman na tumubig ang aking mga mata. Hindi ko akalain na magiging ganito ako kahina pagdating dito. Hindi ko akalain na iiyak ako dahil dito. Dati iniisip ko na walang kuwentang iyakan ang ganito dahil wala naman akong mapapala, pero iba pala talaga kung ikaw na ang nasa sitwasyon. I was trying so hard not to cry, but the pain is too much, it's unbearable. Hindi ka iiyak dahil gusto mong umiyak pero dahil kusang maiiyak ka na dahil hindi mo na kinakaya ang sakit. Yan ang nararamdaman ko ngayon. Sobrang sakit na parang pinapatay ako.

Love you guys! Drop kayo ng napakagandang comment! Taming the Dangerous CEO [TAGALOG] Fated to Mary the Devil [TAGALOG] Doctor Alucard Treasure [TAGALOG] Alpha King Checkmate [TAGALOG] Nine Months [Tagalog] The Devilish Billionaire [Tagalog] Love you all! And thank you sa supporta ng napakarami!

Singhal niya sa akin at dinuro ako sa sintido. "Bilisan mo dyan at hindi lang iyan ang trabahong naghihintay sayo!" Saad niya pa bago ako talikuran. Tikom ang bibig at tahimik akong umiiyak habang sinimulang hugasan ang nakatambak na mga hugasin. Isang buwan na mula noong sabay na namatay sa car accident sina mama at papa. Pumunta sila sa University na pinapasukan ko upang sunduin ako para sabay kaming pupunta sa Sagada ngunit sa kasamaang palad nabunggo ang sasakyan nila ng isang ten wheeler truck sanhi ng pagkamatay nilang dalawa. Sinisi ko ang sarili ko. Kung sana hindi lang ako nagpumilit na pumunta ng Sagada sana buhay pa sila ngayon. Kasama ko parin sila. Kasalanan ko kung bakit sila n

sabi niya at lumabas na talaga nang office nang tito ko. Im so sad,feeling ko kasi mali nanaman ang ginagawa ko,lahat nalang mali sa paningin nila. Mahirap lalo nat pati yung taong naging malapit saakin di ako naiintindihan,ang napapansin lang nila ay ang kamalian ko. May sakit ako sa puso,anytime pwede akong mamatay.. At kung mangyari man yun gusto kong mapasaakin lang si tristan nang saglit na panahon.

Napaatras si Migi, nanlamig ang buong katawan niya nang maramdaman ng likod niya ang matigas na pader. “M-mamatay na ba ako?” nauutal na sambit ni Migi. Nagsimula na rin magsipatak ang mga luha niya. Kitang kita niya kung gaano kahaba ang dila ng mga ito. Ipinikit niya na lamang ang kanyang mga tama na tila ba tanggap na ang magiging kapalaran niya. “Mama, sorry…” Umiiyak na saad niya bago hinintay ang pag atake ng mga halimaw.