Trailed Novels & Stories

Napapagitnaan siya ng dalawang kalalakihang dumukot sa kanya. Matitinis na halakhak ang naging sagot ng mga ito sa kanya. namalayan na lang niya na umaandar na paalis ng hospital ang kinaluluanan niyang van. Nagpilit siyang kumawala dahil nasa malaking panganib ang buhay niya Ano ang nakatakdang mangyari kay Tracy?.

Ngunit sa kabila nito— Nararamdaman niya ang kakaibang tensyon sa pagitan nila. Hindi lang takot. Hindi lang galit. Ngunit isang pagnanasa na unti-unting umuusbong sa loob niya. Sa wakas, nakarating sila sa isang maliit na exit, labas ng garahe. Ngunit sa labas— Isa pang sasakyan ang nakatambay, pinalilibutan ang kanilang ruta. “Trap,” bulong ni Adrian, mabilis na tinitingnan ang paligid.

Diniretso nila ang isang tagong trail na pababa sa burol. “S-saan tayo pupunta, Carlo? Please, slow down,” ani Blaire, panay ang tahip ng dibdib. May hula siya sa kung anong nangyayari, she did call for help. But still, she wanted to be sure.

walang patid niyang paglalahad. Bago ako pumunta rito ay nag background check na ako at ayos naman ang record ng La Tigra. Ang hindi ko lang inaasahan ay dancer ang trabahong naghihintay sa akin sakali mang pumayag ako?! My goodness! Dito na yata masusungkit ang pinakaiingatan ko! "It's your decision Laira," giit niya pa. Bahala na, kailangan ko ng malaking halaga at trabaho ngayong narito na sa harap ko...

Animo siyang batang iyak nang iyak habang yakap-yakap ang pinsan dahil siya raw ang may kasalanan sa nangyari kay Clesea. "Hindi ko akalain na ganoon pala si Aziria. Dahil sa kaibigan niya, umiiyak na siya na parang nagsusumbong sa tatay. Hays, parang ang sarap niya tuloy maging kaibigan kaso parang need ko muna magpabugbog," ani Trill na tulala pa rin. "Nakokonsensya siya sa naging desisyon niya kaya siya ganoon," sabi ko.

Ngumisi siya at huling ikot na ito ay matatapos na ang karera. Tumingin siya sa side mirror para tignan kung humahabol pa si Trent sa kaniya ngunit malayo pa ito sa kaniyang kinaroroonan. Ayaw niyang magmukhang mayabang kaya tinapos na niya ang race. Panalo ito kaya sumilay ang ngisi sa kaniyang labi nang makitang pababa si Trent sa sasakyan nito at nilapitan siya.

Ang higanteng katawan ng trak ay patuloy na lumalaki sa harapan ng kanyang mga mata. Palapit nang palapit. Napakadelikado! Nanginginig na sa takot si Chona: "Ate Beatrice, please, preno na! Hindi na kita guguluhin, nangangako ako!" Hinawakan ni Beatrice ang manibela at mabilis na lumiko. Kumiskis ang sasakyan sa gilid ng trak, lumiko ito nang matalim, at tuluyang napunta sa pambansang highway.

“I'm your—I-i am nothing. I'm sorry.” “Fix this.” Umiling ako at iniwan siya do'n. Fuck his troubles and messes. Pero bago pa man ako makahakbang paalis ay nayakap niya na ang bewang ko at naibaon sa leeg ko ang mukha niya. “I'm sorry. Are you mad?”

Inaya na rin niya akong lumabas kaya sumabay na rin ako. But really, something's on my mind. Ayoko lang i-recognize. Nang makalabas kami ay sina Sir Troy, Love and Faith na lang ang naroon. Nauna na siguro ang iba. "We gotta go. Ingat kayo," sabi ni Sir Troy kina Love and Faith. Bumaling naman siya sa akin and smiled. "Ingat, Hope. Drive carefully." "Sige, Sir. Ingat," I replied. Nagpaalam ulit kami sa isa't-isa. But before Tracy went inside their car, she looked at me and gave me a sweet smile. Napailing na lang ako at pumasok na rin sa sasakyan.

Mahigpit niyang kinapitan ang sarili habang pinipigilan ang hikbi. Si Asmodeus naman ay sandali lang nakipagpalitan ng putok, ngunit mas pinokus niya ang paglayo sa mga humahabol. Alam niyang bawat segundo ay mahalaga—lalo na dahil ramdam niya ang iyak ni Zamara sa tabi niya. Takot na takot ito. Mas lalo niyang pinabilis ang takbo ng sasakyan, mahigpit ang hawak sa manibela habang mabilis na nag-iwas sa mga sasakyang nasa kalsada.