Novel & Cerita Traumatized Quotes

"Because I ordered her to speak ill to someone I thought was the bad influence on our family, without knowing I'm making one out of myself." Naestatwa ako at lalong hindi nakakibo. Nalipat ang buong atensiyon ko kay Senyorita at nang nagtama ang aming paningin ay mabilis din siyang umilag. Hindi dahil sa galit o poot, kundi malinaw dahil sa takot. It hurt like a punch for me. That's the truth. But I realized it will take some time to heal our hearts from traumas. And maybe... I am one in her eyes.

umiiyak na naman na salita ni Luther kay Kennedy. “Karina will understand, Bro. For now, let her recover. It takes time to heal from trauma at kahit wala siyang maalala sa ngayon. Ang puso niya ay alam na alam na may kulang na. Be brave, Brother. Kausapin mo lang siya ng masinsinan at ipakilala ang sarili mo sa kanya." Makabuluhan naman na wika ni Kennedy. "I will do my best, bro. Thank you.”

Mas masakit palang makita ‘yon sa personal kaysa sa mga larawan lang. Agad kong pinaandar ang kotse at umalis sa lugar na ‘yon, dahil sa ilang beses na pagkakataon ay nawasak na naman ang puso ko. Ni hindi ko na alam kung kailan at kung paano ko pa ito muling mabubuo. The emotional damage Athena had caused me was too much to bear. It caused me trauma and it was indeed excruciating. It pierced me to the core and it was devastating. It literally shattered me into pieces.

Mukhang tama nga ang kasabihan na hindi habang buhay ay galit ka sa isang tao, maaring galit ka sa tingin pero kapag nakausap mo ito ng maayos at mahinahon ay huhupa na lang ang galit mo dito. Ang bangungot na ayaw ko ng balikan ay heto, masaya ko na kinakausap ang tao na nagdulot noon. Nasa harapan ko at tumatawa kasama ito. Pero hindi pa ako handa na patawarin siya dahil importanteng buhay ang nawala noong mga panahon na yun. The trauma that I've experienced that day ay sariwa pa pero ang nag dulot ng trauma na yun ay siya namang nagpapangiti sa akin ngayon.

Napatingin kami sa salamin na nasa harapan niya na siyang ginawa niya rin isa-isa sa amin. "I will be lying if I say that we can.. escape safe," he added but my heart already felt numb. I've experienced more. Emotional and physical damage. Broken. Wasted. Cried harder. Everything fell dangerously again and it feels like I was coming back to the past where everything was excruciating.

Hindi pa naman ako nakapag search kagabi ng something motivational and inspiring quote puro cheesy pick-up lines lang. Buti na lang at nakita ko 'yong quotes for life na nakadikit sa pader. Hindi ko pinahalata na binabasa ko 'yon at dahil do'n, pinuri nila ako kahit na medyo nandaya ako kaya umamin na lang ako at natawa sila. "Pero if words of wisdom para kay Jaq..." this time, I really think hard to form words that could satisfy him to keep living. "Nothing is permanent in this wicked world. Not even our troubles. Kaya cheer up, Jaq. God doesn't give us what we can handle, God helps us handle what we are given." I said straight into his eyes then gave him a bright smile after.

I don’t want to be seen as weak because of my past traumas. “I won’t fucking forget that day, Avril. You know yourself what I’m pertaining to. Kasi kung ako nga, hindi nakakalimot, paano ka pa?” Sarkastikong tumawa si Vernon. “Do you sleep well with your fucking triumph that you stole from someone else?”

ko— mas gugustuhin kong mamatay kaysa mabuhay nang may dalang kahihiyan. Hindi ko kakayaning mabuhay nang may ganitong alaala. Hindi ko kayang ipakita ang mukha ko sa mundo. Kung hindi man namatay ang kapatid ko, siguradong nagbago na rin ang takbo ng isip niya. Kahit mailigtas siya, mananatili ang sugat sa kanyang pagkatao. Ang trauma na dinanas niya ay maaaring habambuhay niyang dalhin. Hindi na siya magiging tulad ng dati. Kahit kaunting ingay o simpleng kilos lang ng iba, maaaring balikan siya ng takot at panlulumo. Kung sakali mang makauwi siya, wala pa ring kasiguruhan na magiging maayos ang buhay niya." Huminto siya saglit, tumawa bago nagsalita ulit. "Sa panahon ngayon na napakabili

"I know what you've been through, and as your friend that you helped when I was in my down time, I'll make sure to give you the things that you needed." "Ngunit hindi ko kailangan ito, Inday! May madadamay na tao at ayaw ko ng ganoon! Kilala ko ang mga taong narito at alam na alam ko ang kung anong kaya nilang gawin kapag nalaman nila ang totoo! I don't want to face the same trauma that I have been through! I don't want other people to experience what I have experienced in their hands!" Hindi ko na napigilan ang pagsabog ng aking emosyon. "At... Paano? Paano mo akong matutulungan kung pareho naman tayong isang hamak na katulong sa ibang bansa, Inday..." Sapo ko ang aking noo at hindi mapakal

I whispered before looking at him with sadness. Isa sa nagiging dahilan ng matinding sakit at lungkot sa akin ay makarinig ng kwento na kapareho ng dinanas ko. Tanggap ko nang naging biktima na ako e— pero mas mabigat kapag nakakarinig ako na may iba pang katulad ko na biktima. Why can't this world be kind enough to spare children and teens from traumatizing experiences? Bakit kailangang idamay ng matatanda ang mga bata sa mga makamundong bagay?