Troubled In Tagalog Novels & Stories

"Face your fears. Alam ko na natatakot ka, pero nandyan si Rey Mart. Alam ko na handa ka niyang protektahan." Yumuko ito. "Hindi ganun kadali ang lahat, Sheena. Sobrang trauma ang ibinigay ng Pilipinas sa akin. Kaya nahihirapan akong bumalik sa kung saan ako nagmula." "I know. Alam ko ang pinagdaanan mo. "Alam ko ang lahat ng Pinagdaanan nito sa Pilipinas noon. Sobrang traumalize naman talaga. Nagkwento kasi ito sa akin, at sa bawat bigkas ng salita nito ay may kaakibat na sakit."

Lumabas na rin ang resulta ng CT scan at walang nakitang problema sa kaniyang ulo. Labis-labis ang galak ng mag-asawang Romualdo at Julie, lalong higit si Rafael. “S-sorry, baby . . . s-sorry talaga. S-simula ngayon, hindi ko na aalisin ang paningin ko sa ’yo. K-kung maaari nga lang na isilid kita sa bulsa ko ay ginawa ko na, matiyak ko lang na ligtas ka. P-patawarin mo ako, h-hindi ko kayo naprotektahan ng anak ko. Wala akong kwenta!”

Fault ko na naman ba? Natatakot akong kumilos, baka makapanakit na naman ako. Natatakot akong magsalita, baka kasinungalingan lang ang lumabas sa akin. Natatakot akong maging ako dahil baka walang magtagal sa akin kapag nakilala nila ako nang lubos. I wanted to be alone. I wanted to be invisible in the eyes of many people. Isang malambot na tela ang bumalot sa balikat ko. I felt warm for a moment. "Who are you?" iritable kong tanong.

natatawa kong sabi at ‘di pa rin nagpapaawat ang luha ko sa pagbagsak. “Carly, please ‘wag ka naman umiyak. Koreano lang ‘yon ako totoo. Totoong nagmamahal sa ‘yo. Hindi tulad no’ng koreanong iyon na hanggang telebisyon mo lang nakikita,” nakabusangot niyang sabi habang pinupunasan ang aking mga luha. Hindi ko alam kung tatawa ba ako o maiinis sa kan’ya. Para kaming ewan na matanda na may isip bata.

Bakit ang sakit nang dibdib ko? "Ayos ka lang ba mahal?. Nananaginip ka kaya ginising kita. Masama ba ang panaginip mo?!. Ano ba ang napanaginipan mo?. Sabihin mo sa akin!." Abot -abot na tanong nito. Tinitigan ko si Rigor, ngunit hindi pa rin ako makapagsalita. Pinunasan ko ang luhang lumandas sa aking mukha. Umiiyak ako sa panaginip. Pero totoo ang mga luha ko. Pumikit ako para maalala ang mukha nang babae pero hindi ko na iyon matandaan pa.

“Hindi kaba napapagod sa sama ng ugali mo?” “Ay hindi, bakit naman ako mapapagod? Hindi din naman napapagod mga tao na maging masama sa'kin, so bakit ako mapapagod?” double meaning ang sinabi ko kaya impossible na 'di n'ya maramdaman yun. “Bakit Serenity ako lang ba ang naging masama sa'yo? 'Di ba madami din.” “Ikaw lang talaga Glayza, natatangi ang kasamaan mo.” pang-uuyam ko dito. “So please lang, lumabas kana dito at mahaba pa ang pasensya ko.” tinuro ko pa ang pintuan dito.

I said while eating some chips that is on our table "Sige nga, bro. How sure you are that Enna is happy with someone else? Can't you see that ikaw ang mahal ni Enna at wala ng iba, bakit ba hindi maiintindihan 'yun? Alam ko na mahal mo rin siya, bakit mo pa ba pinapahirapan ang sarili mo?"

Ysla “Anong ibig mong sabihin? Hindi ko ma-gets,” litong-lito kong tugon habang napapakunot ang noo. “Wala naman sigurong masama kung maging tauhan niya ang mga magulang ko. Magkapatid sila ng nanay ko at natural lang kung magtutulungan sila, ‘di ba?”

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na

"Dahil sa pagka-warfreak mo, I am now the one carrying the trouble you made!" Panay ang hilot ni Michael sa bridge ng kaniyang ilong dahil sa konsumisyon sa kapatid na si Maricar. Pinagbintangan nito ang kanilang katulong na magnanakaw kahit na wala naman itong proweba.