Troubled In Tagalog Novels & Stories

clint pero. "excuse me Mr.montaire, cr lang po ako "10 minutes lang.saad nito "okay po "nakalimutan kona first time kopala dito kaya hindi ko alam kung saan ang cr "habang hinahanap ko kung saan banda ang cr may isang matanda ang nakita kung nahihirapan huminga malapit sa may elevator. "excuse me, ano pobang problema. sa sobrang taranta ko nakalimutan kung nasa ibang bansa pala ako at kailangan English ngunit nagulat naman ako ng bigla itong sumagot.

Is he… serious? Kanina lang ay halos iburo ko na ang sarili ko sa higaan dahil hirap akong kalkyulahin ang sitwasyon at nararamdaman ko, pero ngayon nasa harapan ko na naman siya, ay nalilito na naman ako. Stupid me! I’m making my situation complicated, which is senseless in the first place. Malaki talaga ang issue ko sa salitang trust.

Dala nga siguro ng insecurities ko ang mga negative thoughts ko. Ilang saglit pa ay muling bumukas ang pinto at umalingawngaw sa buong kwarto ang isang eksaheradang sigaw. “Panaginip, jusko! Napaano na naman, bruha? Nasobrahan ka ba sa bayo at naospital ka naman ngayon? Nabalian ka na ba ng baywang—Ohhh, hi?”

Maliban sa kung paano ako tratuhin ni Mama. Nakakatawa nga kasi nag-aabala pa si Mama na lumipad pabalik ng Pinas kada taon para lang ipamukha sa akin ang kasalanan ko ang lahat at para isampal sa akin kung gaano ako kawalang-kwenta. Nakakatawa sa sobrang sakit at pait. Pero sabi nga ni Freddie Aguilar, “tawanan mo ang iyong problema, tumawa ka. Hahaha”

Gusto kong ibahin ang takbo ng among usapan. "May inspirasyon ako sa lahat ng 'to. Nakakalungkot lang dahil pagbalik ko, huli na pala dahil taken na siya." Kahit may ngiti ang kanyang mukha alam kung malayo doon ang tunay na nararamdaman niya. " Carlo, napag-usapan na natin 'to."

"Aba, Bakit parang ang lumalabas ay kasalanan ko? Hindi ba obvious na nasiraan ako ng sasakyan kaya busy ako sa pagte-text sa susundo sa akin? Do you have common sence mister?" "Bakit? Kasalanan ko ba kung bakit ka nasiraan?" ngumisi ito, isang nakakapanindig-balahibong ngisi. "What do you want me to do? Fix your uhm," tumingin siya sa kotse namin. "Your cheap car? I think, your car cannot be fixed anymore. Mas bagay siya sa junkshop."

(medyo nasusuka ako dahil sa tequila na nainom ko kaya lumabas muna ko ng bar para maghanap ng masusukahan) "baka pwede naman dito sumuka. "sabe na sakanya yang kotse nayan. e kung sipain ko kaya wala naman sigurong makakapansin. Atsyaka mayaman naman siya paayos niya o bumili siya ng bago "nakakainis kase talaga siya. bakit ba kase siya pa ang step brother ko marami naman dyan na matino. sa spoiled brat pa napunta. gagawin ko nasa yung binabalak ko kaso may babaeng lumabas sa kotse nito at nag susuot ng damit pangtaas

“How are you feeling lately?” “Not fine.” Bumuntong hininga ako bago nagpatuloy. “Maraming gumugulo sa isip ko, mga bagay na hindi ko masabi. Natatakot akong kumpirmahin, natatakot ako sa maririnig ko,” “That sounds like a trouble," aniya bago mahinang tumawa. “But, we'll sort everything out. Makinig ka lamang, at sumandal sa akin. I’ll cure your pain, your sickness.”

"No need to be sarcastic, asshole! Can you get your hand on my waist? Masyado kanang abusado." "Abusado? I'm not abusado, darling. Tsk! Huwag kang lalayo sa 'kin baka mapatay ko lahat ng lalaking nakatingin sayo ngayon. How dare them looking at my girl." Sinamaan nito ng tingin ang mga lalaking nakatingin sa kanya.

Tatlong araw pa lang ang nakakalipas mula nang masira ang puso ko. Tatlong araw pa lang mula nang maniwala akong hindi na ako muling magmamahal. Pero bakit... Bakit parang gusto kong manatili sa mga bisig ng lalaking ito? --- "Trouble." Mahina niyang tawag. Napalunok ako. "Hm?" Napangiti siya nang bahagya. "You think too much." Napakurap ako.