True Philippine Ghost Stories Novels & Stories

saad ni Irine kaya umiling ako sakanila. "No! I really saw a white lady! I saw her scary half face! UWAHHH ANO NAMAN MAGAGAWA NG PANANAKOT KO SAINYO DIBA! TOTOO NGA BELIVED ME!" pagsusumbong ko at lumapit naman si Dad na kinuha ako. "You should go home to rest Misaki-" "Ayaw ko!" parang bata kong sigaw sa takot. Napalingon ako sa bintana at nakita ang puting mabilis gumalaw na parang may hinahabol. Maliwanag na ang sikat ng araw pero nas alabas ang... isang g-ghost naman-

sagot ni Sphinx. Anong pahinga? Bakit? "And the bad news is, the stunt that we made in Cebu went rival, you remember the "climbing the building scene" Phoenix? May nakapag record non at na-upload pa sa facebook.” napatingin silang lahat sa akin. Oh great.

She is my classmate, at hindi lang dapat classmate ang ituring sa isang classmate. A white lady begin to emerge at my peripheral vision. Bakit may ganito dito? Sinabihan ko si Ulap na may paparating. Naalala ko tuloy 'yong mga kwento-kwento rito sa Grass na meron daw babaeng multong nakaputi na gumagala tuwing gabi but to see is to believe ika nga nila. Maybe this time, I will see that ghost, face to face. Well, ano gusto niya handshake? Kaya ko naman.

Habang nakatanaw sa medyo malaking lupain ko na puno ng bermuda grass ang lupa, at may isang matayog pa na puno ng acacia sa isang sulok ng bakuran, habang ramdam ang simoy ng hangin na paniguradong galing sa malapit na dalampasigan, sinubukan kong magsimula ng pwedeng mapag-usapan. "In Philippine Mythology, Sidapa was a tall and handsome god of death who wore a crown of golden horns. He fell in love with the moon god, Bulan, who descended from his heavenly abode, guided by the starlight fashioned into fireflies that Sidapa sent to him," I chanted out loud a part of an article that I read just this morning, after we ate breakfast. Napansin ko ang pagtigil niya sa pagkain, kaya napalingon ako

sagot ni Trevor. “Hindi ah! Hanggang Pilipinas lang! Pagdating sa States hindi na!” biro ko. Paglabas namin ng kuwarto ni Trevor ay isinabit ko sa doorknob ang signage na palitan ang mga bedsheets. Buong araw naming nilibot ang Bagiuo. Umupa na lang ng grab taxi si Trevor para hindi siya mapagod sa pagmamaneho. Sobrang trapik na rin kasi dito sa Bagiuo. Una naming pinuntahan ang Igorot Stone Kingdom kung saan makikita ang mga tradiyonal at modernong cultura ng mga Igorot. Ang ikalawa ay ang Diplomat Hotel, na isa sa mga most haunted places sa bansa dahil ginawa itong garrison ng mga Hapon noong WWII. Sandali lang kami sa Diplomat Hotel dahil nakapaninindig balahibo ang nararamdaman ko sa lug

Kumurap ako, at saka lang ko nakita ang paligid. Philippine General Hospital. Emergency Entrance. Ang daming tao—basa sa ulan, pagod, ramdam ang takot. May mga sugatan, may mga umiiyak. Napaisip ako: kung hindi sila tatay nasa 10th floor… kung nasa luma pa naming apartment sila… baka isa rin sila sa mga taong nakapila dito, basang-basa, natatakot, naghihintay.

Puro mga nonsense naman ang mga nakikita at nababasa niya. Hanggang isang viral video ang umagaw ng atensyon niya. Umabot na halos two million views ang naturang video sa loob lamang nang tatlong oras. "Isang bangkay ang natagpuan sa ilalim ng dagat na pinagigitnaan ng Sulu Sea at Celebes Sea. Dinala ang bangkay sa Munisipalidad ng lungsod Jolo upang mabusising pag-aralan. Bagamat wala pang komento ang ating gobyerno rito. May haka-hakang, ang naturang bangkay ay di umano'y isang Mummy? Totoo nga ba ito? Alamin sa mga susunod balita. BTS NEWS, KAREN ANGELES nag-uulat."

I don’t know if they are angry or what but their stares bothers me. “Bakit gano’n sila makatingin? Galit ba silang lahat?” Pabulong kong ani kay Raya nang malapit na kami sa upuan. “Nung una naiinis sila syempre ikaw ba naman mang-ghost ng isang klase sa field trip.” Humalakhak siya. “Pero echos lang ‘yang mga ‘yan. ‘Di na ‘yan mga galit kasi nga may emergency nga raw na nangyari sa’yo.”

"Pasensya na kung ngayon lang kami nakadalaw!" Siya na ang lumapit sa akin saka ako hinalikan sa may pisngi. Mayamaya ay sumunod na rin sa kaniya si Papa, hinalikan din ako sa pisngi bago sila bumalik sa kinauupuan. Naupo ako sa tapat nila. "Wala po dito si Gab. Nasa Singapore,” sabi ko imbes na tugunan ang paunang bati nila sa akin.

Natigil ako sa pag-iisip nang marinig ang sinabing iyon ni Trevor. Simula noong magkaisip siya ay ito ang unang beses na nagtanong siya tungkol dito. Natahimik ako dahil hindi ko alam ang isasagot. Hindi niya inalis ang mga mata niya sa akin. His eyes were curious and demanding. "Baby, he's in the Philippines," pagtatapat ko kaya nangunot ang noo niya na parang nag-iisip. "Philippines? Buradan uzak mi?" Philppines? Is it far from here?