True Philippine Ghost Stories นิยาย & เรื่องราว

huminga sya ng malalim bago kinuha ang chopsticks nya. "I'm fine, it's just that I'm....." Hindi nya matapos ang sasabihin. "Hey, I'mma kill you if you don't spill the tea." Pagbabanta nito sa kanya. "I'm assigned at tje Philippines." Pagtatapos nya sa gustong sabihin. "Eh?" Nag-angat ito ng paningin sa kanya. "I'mma kill you if you're joking." seryosong sabi nito sa kanya. "I'm not." Ipinakita nya dito ang papel na natanggap nya.

Ang pendant sa kwintas ay isang matulis na bagay na kahawig ng ngipin ng hindi kilalang hayop. Matapos kumalma, masayang nakipag-usap ang tatlo sa kanilang mga bisita hanggang sa matagumpay na naisagawa ang 9th birthday party ni William. Nakauwi na ang mga bisita, at ang batang si William ay nakatulog sa kanyang silid. Matapos ang nangyari ngayong gabi, nag-alala ang mag-asawa, lalo na ang ina ni William, kaya't nag-usap sila ng masinsinan at nagpasyang lumipat sa isang lugar na malayo sa kanilang kasalukuyang tinitirhan.

Tsk, pare-pareho lang naman silang lahat walang pinagkaiba, sinungaling talaga kahit anong sabihin nya hindi ako maniniwala! "Oyy mga bro tingnan nyo kung sino ang nandito si ghosty girl," Napatingin naman ako kong sino yong nag salita. Tsk, bakit nandito ang asawa ni Fiona na si Shrek!? (Gilbert Aguilar) Ghosty girl talaga ang tawag nila sakin kasi nga nakakakita ako ng multo pero hindi naman sila naniniwala duon, ang bobo lang diba? Nasa paa talaga utak nila.

Samantalang, sa isang parte naman ay nagkasalubong si Georgia at ang lalaking tinulungan ni Zoey kanina sa bangin na muntik ng malaglag. Nagkatitigan silang dalawa noong una at kapwa seryoso ang titigan ng mga ito. Kilala ni Georgia ang bawat Filipinong assassin na isinama niya sa Spain. Ayon sa kwento ni Zoey kanina ay kulot ito at mayroong itim na mata. Wala siyang natatandaang isinamang ganoong lalaki!

ang nahihiyang sagot ni Serena. “Oh,please,call me Jasmine.I’m so excited about this project,Serena...Imagine,half of the scenes is in the Philippines,so there’s a bigger chance na makakauwi tayo ng Pilipinas!Oh,I can’t wait for the shooting to start!” ang excited na sabi ng babae. “S-Sure,Jasmine...I miss going back home,too.It’s been ten years since the last time I went to the Philippines...” ang pagkukwento ni Serena.

Pinaniniwalaan kasing pinatay raw lahat ang nakatira dito noong unang siglo nitong pagkakatayo. Bagamat walang matibay na ebidensya ukol doon ngunit nananatili ang pagpapalaganap ng usapan dito kaya halos lahat kapag naririnig ang bayan na ito, animo’y may papatay sa kanila dahil sa biglang nananahimik at wala ng gustong bumalangkas o magpaliwanag pa. Hindi naman siya pupunta rito ng walang bala kaya nag-search siya kahit papaano. Sapagkat base pa sa kuwento ng mga matatanda, apat napu’t walo na itong nananatili na wala man lang sinuman ang naninirahang mamamayan dito. Weirdo lang pero wala na siyang pakialam, nandito na siya kaya marapat lang na panindiganan niya.

Anong klase kaya ng bansa ang Pilipinas ngayon? ~•~•~ Third Person's POV Pagsapit ng alas sais ng gabi ay nagpahatid na ang dalawa pabalik sa Johanne's Gardining kung saan sila kasalukuyang naghahapunan. "That tour was so fun. The garden was beautiful and has a refreshing ambiance. The Maharlika one was insightful. I can't believe I've finally got to try street foods in the Philippines in the best way possible. My favourite was quek-quek." Masayang-masaya na kwento ni Heeton.

The moon shines fully, illuminating the darkness outside and providing a glint of light to Svetlana’s eyes as she stared up at it while she sat on a bench with Ahrio next to her. “There’s a legend in Southeast Asian countries that whenever it’s the full moon, ghosts, monsters and other scary supernatural beings appear and roam the world of the living. Do you know that?” Ikniwento ni Svetlana ang isa sa mga nakakatakot na kwentong narinig niya mula sa kanyang pagkabata.

Nanlalamig ang buo kong katawan at pakiramdam ko ay aatakihin na ako sa puso dahil sa sobrang takot. Hindi ko kayang maipaliwanag ang mga nangyayari. I never believe in ghost, monsters and any supernatural beings. They are just from folklores and tales from ancient times. Pero ano itong nasa paligid ko? I can attest that this is not human, no human can be tall as her even in the world record.

Kabanata 100 “Mommy, Ice cream! Ice cream!” Hila-hila ako ni Felecity patungo sa isang ice cream shop dito sa San Pedro. Hindi ko akalain na magiging ganito kasaya ang anak ko. Napangiti na lamang ako at nagpahila sa kanya. Pareho kaming naka-dress, parehong design at kulay. Pareho rin kami ng buhok, naka-bun.