Romans & histoires Tula Para Sa Bayani

aniya. Umiling iling ako at pinakita sa kanila ang resulta. Nang mabasa ni Thalia ay tumalon talon siya at nagsisisigaw. “Architect ka na!” masayang sigaw niya at pinaghahampas si Arthur. Binuhat niya si Liam at tinutok sa screen. “Mama mo bilyonaryo na, architect pa! Uwi na tayo sa Pilipinas ngayon din habang maaga pa!” aniya at tumili na naman. “Hoy! Arthur! Kumuha ka ng ticket uwi na tayo sa Pilipinas dalian mo!”

Pero kailangan niyang maintindihan muna ang buong pangyayari. Alam niyang matapos ang isang gabing puno ng mga haka-haka at tsismis, kung wala silang maipapakitang ebidensya para pabulaanan ang mga paratang, walang magiging epekto ang kahit anong paliwanag nila. Isa pa, ang Tala Entertainment ay isang subsidiary ng Buenavista Global Holdings. Dahil nakapagbigay na sila ng pahayag, hindi na sila maaaring umatras.

sagot ni Yalinda habang nagkikibit-balikat. Pagkaraan ng ilang sandali, tumingin si Tanner kay Yale bago siya nagtanong, “Handa ka bang matuto sa akin, Yale? Hindi ako kasing lakas ni Gerald, kaya pa rin kitang turuan ng basics!" Tumango si Yale saka niya sinabi, “Handa na ako! Ayokong protektado ako parati ni kuya Gerald... Hayaan mo akong magsimulang mag-aral ng martial arts mula bukas, Captain Juans!”

humihikbing sabi nya “Baliw!” sigaw ni Tanya sa kanya. Hindi niya pinansin ang kaibigan at umalis na siya. Kung pwede nga lang siyang umalis na at umuwi na ng Manila ay kahapon pa nya ginawa. ********** ELIJAH’S POV:

Manghang tanong ko. Napaawang ang labi ko nang makita kung gaano karami ang laman ng net. May mga dumating dala ang mga malalaking batya na tinatawag nilang "banyera". Makapal iyon at mukhang mabigat. May mga marka pa ng kung anong pangalan, siguro'y pangalan ng may-ari. "Yeah. Mostly referred to as tulingan ni Luzon. But we also have tulingan here. To us Ilonggos, aloy is the smaller version of tulingan," sagot ni Caio.

Siya ay ang animnapung taong gulang na Puno ng mga tulisan. Si Fernando Valenzuela y Batog. Nakilala niya agad ang Puno dahil sa katandaan at sa kasuotan nitong puting camisa na may kalabit na itim na panyo sa kanyang mahabang leeg. Si Fernando Valenzuela ang nanguna sa pagtatayo ng kuta ng Tatag-Bato. Siya rin ang ama ng pagkatatag ng pinag-isang mga pangkat ng mga tulisanes ng Sangrevida, at maging sa iba pang mga pangkat ng mga tulisan sa mga pueblo ng Ilocandia. Kaya siya ang kauna-unahang kinikilalang Puno ng mga tulisanes na nagpatuloy matapos ang limang taon.

EULA Wala pang kalahati simula ng baybayin namin ang daan papunta sa bukid pero itong amo ko ay halos mapugto na ang hininga dahil sa matinding pagod. "Kaya mo pa?" Ang tinig ay hindi nag-aalala kundi nang-aasar. Siraulong Pancho, ang hilig niyang gawing mahina si Sir Akio. Tumayo ng tuwid ang amo ko at naglakad ng matulin. Napailing nalang ako dahil sa kayabangan nilang dalawa. Para silang nagkakarera, kulang na nga lang ay tumakbo. Saglit akong tumigil sa isang malaking puno nang santol. Pagod na pagod na ko kakahabol sa kanila, buti sana kung kasing haba ng biyas ko ang biyas nila.

TUWANG tuwa si Aurelia ng malaman niyang wala na si Tiffany sa Pilipinas. Kaagad niyang pinuntahan si Seth para kamustahin na rin ito mula sa pagbagsak ng helicopter. Hindi pa ‘rin niya pinapatawad ang mga inutusan niya para mawala sa landas niya si Tiffany.

Nasasaktan din ako pero mabuti na ang ganoon, hangga't maaga pa'y sabihin ko na sa kanya ang totoo, na kaibigan lang ang turing ko sa kanya. "May meaning ba ang tulay na 'yon? Ang mga puting alitaptap lang naman ang special do'n," tugon ko upang hampasin ako sa braso ni Ate Maria. "Hindi lang ang mga puting Cartilee ay espesyal doon, pati na rin ang tulay. Ang tulay na iyon ay ang pinakaunang tulay sa Salamanca!" Namilog naman ang aking mata dahil doon. "Talaga?!"

Taong 1942 Natutuwang pinagmamasdan ni Lilac ang mga sundalo na miyembro ng Bacani Army at kanyang pinamumunuan habang masayang nagkakantahan at nagbibiruan na tila ba walang problemang kinakaharap. May kanya-kanyang umpukan ang mga ito at nakaupo sa damuhan at putol na kahoy. Walang pakialam kung madumihan man ang suot niñang damit dahil sanay naman na sila na nadudumihan sa klase ng kanilang trabaho. Masayang nagkakantiyawan, may kumakanta habang may sumasayaw sa gitna at mayroon namang taga-tawa at tingin lamang sa mga kasamahan nila. Lahat ay puro masasaya ang nakikita niyang expression sa kanilang mukha sa kabila ng digmaang kinakaharap nila ngayon. Ang digmaang Pilipino laban sa hukbo