Tula Tungkol Sa Buhay の小説・ストーリー

“Wala kang magagawa. Tanggapin mo na lang ang katotohanan.” Ang mga salitang iyon ay tila tumusok sa bawat bahagi ng pagkatao ni Luciana. Ang kanyang pangarap na buhay ay tila naglaho, naiwang isang malungkot na alaala ng isang masayang nakaraan. ---

Elara’s POV Dumaan ang mga buwan, at unti-unting natutunan namin ang buhay na simple pero punong-puno ng kahulugan. Wala na ang ingay ng Maynila, wala na ang pressure sa negosyo, wala na ang mga taong laging nakatingin at naghuhusga. Dito, sa gitna ng malawak na bukirin at sariwang hangin, kami lang ni Kelly—kami lang ang mundo ng isa’t isa. We built our own little world, and it was enough.

Tila may nais pa siyang sabihin. "Ano na naman? Alam mo ikaw, ang dami mong alam tungkol sa buhay ng iba, samantalang sa buhay mo ay wala kang pakialam," puna ko sa kaniya. Umirap lang siya at nagmura.

"Kung hindi ka pala niya kayang buhayin ay hindi ka dapat niya isinama sa kung saan!" Muling napabuntong hininga si Camela at nakaramdam ng pagod sa pagpaliwanag. Ito ang iniiwasan niyang mga katanungan. Ayaw niyang magsinungaling sa abuela pero kailangan dahil tiyak na magkagulo lang. Tahimik na ang buhay niya at ayaw niyang maungkat pa ang nakaraan. "Lola, naghiwalay din po kami at hindi ko kayang mamuhay ng simpleng buhay lang noon. Nagkaroon po kami ng anak at sila ang dahilan kung bakit doble kayod ako ngayon." Tuluyan nang tumulo ang luha ni Luna at naawa sa apo pero disappointed din dahil puro kamalian sa buhay ang ginawa nito.

At doon niya napagtanto. Patay. Mukhang mas lalo pang magiging magulo ang buhay niya simula ngayon.

Hindi niya alam na namatay na ang mga ito dahil sa sakit niyang pagtulog na inaabot ng buwan o linggo bago siya muling magising. COPYRIGHT © ALL RIGHTS RESERVED 2021 A Life With Five Attorneys Written by: RaineeeNeee

Tutunguhin niya ang highway at hihingi ng tulong. Hindi na mawari ni Taliyah kung gaano katagal siyang tumakbo. Kasabay ng pagpatak ng ulan ay ang pagbuhos rin ng kanyang luha. Labis siyang nag-aalala sa sinapit ng lalaki. Tanong niya sa sarili, makakalabas pa kaya siya ng buhay roon? Nanginginig ang tuhod niyang napahinto sa pagtakbo. Mayroon pa nga bang pag-asa?

Mahabang pagpapaliwanag nito sa akin habang nakatingin pa rin sa kisame. "Lalim Naman ng pinanghuhugutan mo Kuya, may problema ka ba?" Pagtatanong ko Dito sabay humarap sa kanya. "Wala Naman, and that's reality. Mayaman man tayo o mahirap enjoy ang buhay hangga't Buhay dahil ang buhay Hindi natin alam kung kilan tayo kukunin." dagdag ulit nito. May point si Kuya na kahit gaano karami ang pera o kayamanan mo iisa lang pinagbabagsakan ng tao ang KAMATAYAN.

“Maaaring kayang buhay pa ang iyong ama?” “Anong nasa isip mo? Kung meron kang kapaki-pakinabang na masasabi sa akin, marahil, maaari kitang hayaang mabuhay.” Sino ba sa mundong ito ang hindi pahahalagahan ang kanilang buhay? Lumala ang hangaring mabuhay ni Frank nang marinig ang proklamasyon ni Alex.

Reen Habang patanda nang patanda ang tao, ay palungkot nang palungkot ang buhay nito. Well, gano'n nga siguro talaga. Dahil tulad ng takipsilim, sa tuwing sasapit ang dapit-hapon, unti-unti ay nawawala ito— dahil walang permanente sa mundo.