Tula Tungkol Sa Lungsod นิยาย & เรื่องราว

“Hmm. Maganda ba ang Maynila, Lila? Hindi pa kasi ako nakakapunta roon. Sa mga litrato at video sa F* ko lang nakikita ang lugar na iyon.” “Matatayog ang mga gusali roon at maraming mga pasyalan. Subalit ay magulo ang mundo roon, Totoy. Masyadong magulo ang Maynila para sa akin. Maganda ang lugar at may mga tao na mababait. Pero base sa naranasan ko noong nandoon ako ay mas gugustuhin ko na rumito na lamang sa atin.”

Tumango si Rafael. “Exactly.” Tahimik na tumayo siya at naglakad patungo sa malaking bintana. Mula roon ay tanaw ang ilaw ng buong siyudad. “Pero alam mo kung saan madalas nagkakamali ang mga taong gustong manira?” Napatingin si Luna. “Saan po?” “Iniisip nilang kapag malakas silang sumigaw, sila na agad ang paniniwalaan.”

Matapos maayos ang kanilang tirahan, umorder sila ng pagkain at pagkatapos kumain, natulog na. Kinabukasan, Linggo, naglibot sila sa lungsod upang makilala ang paligid. Napakalaki ng Makati, punô ng mga industriya at napaka-modernong lungsod. Nasa baybayin ito, at ang pantalan ay nakakaakit ng maraming negosyo, ginagawa itong isang sentrong urbanong pang-unang klase.

Khaliyah POV Tulala akong nakaupo sa sofa habang nakatitig sa TV screen. Mainit pa ang kape ko sa kamay, pero hindi ko na maalalang huling higop ko rito. Nasa balita ngayon ang pagkasunog ng isang malaking gusali sa Maynila—pag-aari raw ito ng pamilya ni Nolan.

Wala siyang pagkakataong libutin ang lungsod. Maraming mga bagay na binibisita ng mga turista rito, kabilang na ang sikat na double-winged fireflies. Hindi alam ni Lina kung kailan siya ulit magkakaroon ng pagkakataong bumisita kung malampasan niya ito ngayon. Tumingin si Lina sa baba at ngumiti, “May isang lugar akong gustong puntahan, pero…”

Alam kong nakabaon na iyon at hinding hindi na kailanman mawawala. Nasa Kyoto kami ngayon, sa isang lungsod na tila isinilang upang bigyan ng kapanatagan ang mga taong sugatan ang kaluluwa. Ang paligid ay puro bundok, puno ng mga templong lumang- luma na ngunit matibay pa rin. Parang sila ang tunay na saksi ng lahat ng dumaan na kasaysayan.

Halos tumilapon pakanan ang ulo nito nang malakas na tumama ang kaliwang kamao niya sa mukha nito. “You’re as vim as bull, dirk. Nakakawala ng malay-tao ang suntok mo. That's comprehensible dahil sa mabibigat mong trabaho rito sa rancho at ang pagkawili mong gampanan ang trabaho ng mga matador whenever you invited my family in Tita Coloma’s hometown in La Rioja.” Amuse na litanya ni North, tila naaaliw pa sa kabila ng natamong suntok.

“O baka mas natuto ka lang magtago.” Isinara niya ang laptop. Tumayo siya at naglakad papunta sa bintana. Sa ibaba, kumikislap ang ilaw ng lungsod—Manila, ang lungsod na iniwan niya noon at ngayon ay muli niyang hinaharap. Sa salamin, nakita niya ang sariling repleksyon: mas matatag ang tindig, mas malinaw ang mata. Hindi na siya ang babaeng umamin at naghintay. Hindi na siya ang babaeng piniling umalis dahil hindi kayang manatili.

Hindi siya pupunta sa city na ito nang para lang sa wala; isang aksidente lamang ang biyahe na ito noong una pa lang. Pagkaraan ng ilang oras, biglang nagtanong si Tanya na parang sabik na sabik siya, "Ricky, hometown mo rin ba ang capital? Malaki ba ang capital? May mga skyscraper kahit saan at talaga bang nakakamangha at engrande ito?"

Sambit ng binata saka iniipit sa mga nakapatong na bulaklak ang white envelope kung saan nakasilid ang sinulat niyang tula. After sometimes, tumayo na rin sa wakas ang binata pero lumipas pa ang ilang minuto bago nagpakawala ng malalim na paghinga saka tuluyang nilisan ang sementeryo. SA kabilang banda, dahil sa pera ay madaling nakarating sa siyudad ng Baguio City si Thea. Pagkatapos nagtanong-tanong sa paliparan mismo ay nagpa-booked agad siya ng ticket bound for Baguio City.