Tula Tungkol Sa Lungsod Mga Nobela at Kwento

[Ang Pintuan ng mga Itinakwil] Ang bawat hakbang sa lupain ng Tondo ay tila pagpasok sa isang dimensyong nakalimutan na ng mapa ng "Bagong Maynila." Habang ang sentro ng lungsod ay nagniningning sa mga holographic billboard at mga sasakyang halos hindi humahalik sa semento, ang lugar na ito ay nananatiling nakaugat sa kalawang, putik, at amoy ng sunog na plastik. Para kay Lia, ang bawat anino ay tila isang banta, isang matang nagmamasid mula sa mga madidilim na eskinita na tila mga bitukang paikot-ikot sa katawan ng isang higanteng naghihingalo.

Kaya nagtanong siya: “Anong klaseng lugar ang lungsod ng Pamilyang Teng?” Nilunok ni Hugo ang natitirang kamote. Pagkatapos kumain, nagpatuloy siya: **“Ang lungsod ng Pamilyang Teng ay pagmamay-ari ng isang malaking pamilyang kultibador sa hilagang bahagi ng Kaharian ng Dako. Sinasabi nilang may mga Nascent Soul sa kanilang angkan. Kung kultibador ang papasok sa lungsod, kailangan magbayad ng isang low quality spirit stone. Kung titira ka roon, isang mid quality spirit stone kada buwan.

Kundi dahil sa sobrang absurd ng sitwasyon. "Sa tingin mo hindi pa ako damay?" Hindi agad nakasagot si Talia. Dahil alam niyang tama ito. Mula pa lamang sa sandaling magkrus ang kanilang mga landas, pareho na silang nasangkot sa mundong puno ng sikreto, kapangyarihan, at panganib. Sa ibaba ng gusali, patuloy na kumikislap ang mga ilaw ng lungsod.

Tapos nakikita ito sa tuwing may kulog at kidlat… speaking of kulog at kidlat, naalala ko na naman si Tungkung Langit. Ilang buwan na nang marinig ko ang istoryang iyon galing sa kaniya. Halos isalaysay ko na nga sa sarili kong salita ang istoryang iyon dahil kusang mini-memorize ng utak ko ang istoryang iyon. Sauladong-saulado ko na at mukhang iyon na ang paborito kong kuwento tungkol sa pagmamahal. Hindi ko maitatanggi pero si Tungkung Langit ay, maliban sa literal na kakaiba, talagang kakaibang magmahal. At ang kuwentong iyon ay galing pa talaga sa isang hindi inaasahang tao. Akala ko puro pa-pogi lang siya, akala ko puro kayabangan sa katawan dahil sa sobrang yaman lang ang alam niya. Ma

Patawad Mayti, hindi ko kayo nasabihan. Bago tuluyang dumilim ang paningin ni Reyna, napansin pa niya ang isang papalapit na bulto na may dalang sulo at patalim. Naramdaman pa niya ang hapdi sa katawan bago siya mawalan ng malay sa mundong ibabaw. ... ... ... Location: White District Urvularia City White Town "Tita Ela, panalo ka na naman!" masayang sambit ni Lalamon.

Manghang tanong ko. Napaawang ang labi ko nang makita kung gaano karami ang laman ng net. May mga dumating dala ang mga malalaking batya na tinatawag nilang "banyera". Makapal iyon at mukhang mabigat. May mga marka pa ng kung anong pangalan, siguro'y pangalan ng may-ari. "Yeah. Mostly referred to as tulingan ni Luzon. But we also have tulingan here. To us Ilonggos, aloy is the smaller version of tulingan," sagot ni Caio.

[Ang Dugo ng Katapatan] Ang pulang tuldok ng laser ay tila isang mantsa ng dugo na gumagapang sa puting tela ng damit ni Paola. Sa isang iglap, tumigil ang pintig ng mundo. Ang huni ng mga kuliglig sa kagubatan ay napalitan ng isang matinis na katahimikan na tanging ang mga sanay sa kamatayan lamang ang nakakaunawa.

birong tugon nito dahilan para mapangiti ako. "Shut up, Mr. Montenegro," kunwa'y inis kong tugon dito. Inalalayan ako nito na makababa. Hanggang sa tunguhin namin ang isang itim na Lamborghini at pumasok sa loob niyo'n. "Kindly fasten your seat belt, babe," saad nito. "Seth, saan tayo pupunta?" tanong ko rito. "Siyempre, sa bahay kung saan tayo nakatira. Sa Makati, sa bagong bahay na pinatayo nina Papa para sa atin."

Lalo na sa harap ni Alec. Ang syudad ay isang internasyonal na lungsod, isang pangunahing sentro ng industriya ng pelikula at telebisyon. Balak niyang itatag ang pangalan niya rito, kaya umaasa siyang makuha ang atensyon ni Alec—na ipakita ang kanyang alindog, katalinuhan, at kakayahang umagaw ng pansin. Pagkatapos ng lahat, hindi ba't isang hostess lang si Irina?

~*~ NALULA siya sa kwento ni Aling Chona. Espanya at Maynila. Para sa tulad niyang nagkamuwang sa piling ng bukid at walang katapusang kakahuyan, ang mga katagang iyon ay animo nababalot ng mahika. Hindi niya mapigilang isipin kung ano ang buhay ng mga tao sa mga lugar na iyon. Ang balutin ng karangyaan mula ulo hanggang paa. Ang pagsilbihan at ituring na parang isang makinang na ginto. Ang hangaan ng mga mga tao sa taglay na kagandahan at kayumian lalo na ng mga binatang nag-aral sa ibang bansa. Ngunit isang malabong pangarap iyon. Isang ilusyon na naghahari sa isang simpleng dalagitang tulad niya. Iwinaksi niya ang ganoong kaisapan. Hindi iyon mangyayari at isa pa hindi siya nandito para h