Novel & Cerita Tula Tungkol Sa Puso

Matagal bago siya sumagot, at nang magsalita siya, parang dumaan muna sa puso ang bawat salita. “Sakit ng puso, Beth. Hindi 'yung karamdaman na pisikal… kundi 'yung sakit na tagos sa kaluluwa. Yung klase ng sugat na hindi kaya ng injection, ng operasyon, o ng anumang teknolohiya. Ang lunas lang… ay pag-asa. At pagmamahal.”

Celeste’s POV Tila nanlambot ang tuhod ko, ngunit hindi sa kahinaan—kung 'di sa panibagong bugso ng init na gumapang mula ulo hanggang talampakan. Kasabay ng tibok ng puso ko ang bawat pintig ng pagnanasa ko para sa kaniya.

bulong niya nang mariin, ang kaniyang mukha ay nagpakita ng halo ng hirap at sarap habang ibinibigay ang kaniyang mga huling malalalim at mabibilis na tulak. Ang kaniyang balakang ay humampas nang tatlong beses sa isang napakabilis at napakalakas na paraan, isang tulak para sa aking puso, isang tulak para sa aking katawan, at ang huling tulak na nagpabukas ng langit para sa aming dalawa. "Lucas!!!"

"I just love seeing you happy. It's been a long time since I did not get to see your beautiful smile. Please, smile often, hon. I always want to see it." Tila ba'y isang kuryente ang boses nitong biglang dumaloy sa katawan ko na kalauna'y dumiretso rin sa puso ko. Pakiramdam ko ay nagsitayuan ang mga balahibo ko sa katawan hatid ng mga salitang iyon.

May pagkakaiba na man siguro iyon hindi ba? Puno ng kasinungalingan at pagtataksil ang nangyayari sa akin. Karma ko na siguro ito dahil ako mismo ay nagtatago sa likod ng isang maskara. Nawa'y tulungan ako ng Diyos upang itama ang aking mga mali at tulungan niya rin kaming mahanap ang aking itay dahil kami na lamang dalawa ang naiwan sa mundong ito. Nagsimulang sumikip ang aking dibdib dahil ngayon ko lamang nabatid na wala na pala talaga ang aking inay. Pumasok sa aking isipan ang sinabi ni Manuelo kanina, "Sabi nila na ang mga taong hindi lumuluha kahit nasasaktan ay marahil ang puso nila mismo ang umiiya."

singhal ko bago siya tinalikuran. Pinalipas ko ang sabado na puna ng sama sa loob. Humiga ako sa kama at tinakpan ng braso ang mga mata. How can I conceal this heart that races like a wild drum every time her image flashes in my mind? Nakakabaliw ang sakit na iniwan niya sa puso ko. Bawat pikit ko ay nandyan siya, sinasakop ang isipan ko at pinapakapos ang hininga ko. How can I hide a fire that burns so fiercely within me?

talagang wala ng kawala ang puso ko. She just got the cassanova's heart. And i can do nothing. This maybe that karma they say. Wala akong pakielam kung karma ko na to. Basta gusto ko sya. I'll make sure na magugustuhan din nya ko. Nakangiting nagpatuloy ako sa pagmamaneho. End of chapter 155

Tanging isang matigas na bagay lang ang naramdaman ko na tumatama sa aking puson. Dahan-dahan akong nagmulat at ganun na lamang ang panlalaki ng mata ko nang ma-realize na nakapatong ako sa ibabaw ng lalaki. Paulit-ulit akong napalunok kasabay ng pagbilis ng tibok ng puso ko nang mapagtantong subrang lapit ng mga mukha namin. Mabuti nalang talaga at may mask ito kun'di ay baka n*******n ko na ito.

Tungkol ito sa pagpapatawad. "Ang pagpapatawad ng taos sa puso ay nakakagaan ng pakiramdam. Maaaring ang relasyong ninyo ay mayroon ng lamat, pero tulad mo, nagkakasala din siya. Matuto tayong magpatawad at magbigay ng pang unawa. Hindi ka makakamove on kung hindi mo tatanggapin ng lubos ang kanyang paghingi ng kapatawaran."

“Matagal na kaming tapos.” “Kung tapos na talaga, e di tapos na. Pero minsan ay nagniningas ulit ang mga lumang apoy, hindi ba?” Sagot ni Chloe. Ang intensyon niya ay magsalita nang mahinahon pero hindi niya mapigilan magdala ng kaunting sarcasm. “Pagkatapos ng lahat, madalas ay pambihira ang tingin sa mga first love, may espesyal silang lugar sa mga puso natin.”