Tungkod Ng Matanda Novels & Stories

naghihinala niyang tanong. Hindi kaagad siya nagtitiwala sa matandang ito, kahit mukha itong mahina at hindi gagawa ng masama. Hindi niya ito kilala at mas lalong hindi niya alam kung ano ang intensyon nito. Ngumiti ang matanda bago umiling. “Wala siyang sinasabi kahit ano sa akin, iha, pero nakikita ko ang palatandaan na may malubha kang sakit.”

"Tok tob tob" Isang malakas na tunog na pagkatok mula sa labas na may kasamang mga kalabog. Napalunok sa sariling laway si Andrea at nanginginig sa takot, na parang isang kahoy na nakatayo habang nakatingin sa pinto. "Bilisan ninyo at kayo ay umalis, nasa labas ang mga taong naghahanap sa inyo, tsaka yung matanda"

⸻ Parang mas malalim pa sa relasyon. ⸻ Parang connection na hindi pinili. Kundi ginawa. ⸻ “Zia…” Mahinang tawag ni Christian. ⸻ Ngunit bago pa siya makalapit— biglang nagbago ang silid. ⸻ Red alert. ⸻ MEMORY FRACTURE DETECTED ⸻ ORIGINAL EDIT COMPROMISED ⸻ Nanlaki ang mata ni Marco. ⸻ “Sir—something’s wrong!”

sigaw ng matanda sakin "WALA AKONG PAKEALAM TANDA!" Sigaw ko rin at isang malakas na sampal nanaman ang binigay nito sakin. "Namumuro ka ng tanda ka! pag ako nakawarito pasasabugin ko talaga yang utak mo!" banta ko rito. Napansin ko ang tawanan nila at nanginig ang katawan ko ng itutok sakin ni Lito ang baril na pag aari ko.

Kung may magagawa lang sana siya. "Ano tanda! Hindi ko sasayangin ang isang bala kung sa'yo lang kami magtatagal. Ibigay mo ang singsing o pasasabugin ko ang bungo mo!" Hindi na sa kaniya nakatutok ang baril noon kundi sa matanda. "Ibigay mo tanda o hindi! Bibilangan kita! "Isa!" Lalong nagkagulo ang mga pasahero. "Dalawa"

Effortless talaga. Nakikita ko yong sariling kurba ng mata at tangos ng ilong ko sa mukha niya. 'Sabi nila si kuya suplado raw ang aura habang ako ay may pagka maldita raw kasi sa kapal ng aming kilay at pilik mata. Ininspeksyon ni kuya ang aming damit huli niyang tiningnan 'yong ekis sa likod ko. "Baka lamigin ka niyan Ara.."

Hindi rin ba pagkakaintindihan yun? Kinabukasan, mabagal na minulat ni Tanner ang mata niya at gumising. Nakatulala niyang inisip ang nangyari kagabi, umupo siya agad, nakita ang magulong kama, at nalaman niya na hindi panaginip yun.

Kabanata 8 : “Ang Pagkikita” Walang gumalaw o kahit ang nagsalita sa amin, lahat kami ay nanatiling tahimik. Walang may gustong bumasag sa katahimikan na iyon. Ngunit, pagkatapos sabihin ng kaniyang Ama iyon, hindi ko rin alam kung ito ba ang tinutukoy niyang Ama, basta nagulat na lamang kami sa bigla niyang pagsuntok sa pader. Hindi niya man lang ininda ang sakit. Wala man lang dumaan na sakit sa kanyang mga mata. Mukhang tama nga ako, hindi niya kami o ako lang ang hindi niya tanggap?

Kaagad namang nagtungo ang matanda sa kwarto ni Tanner, at kaagad niya itong nakita na nag-e-exercise sa loob. “Tanner, pinasasabi ni Ma’am Everlee na may lakad daw kayo,” saad ng matanda. “Ha? Bakit ako?” tanong ni Tanner kay Manang. “Iyan ang utos niya sa akin,” sagot lang ni Manang kay Tanner.

Tss, may nakakatawa ba sa sinabi ko? "Ghost? Wala 'no." "Sure?" "Matakot ka sa buhay, Young Miss. Huwag sa patay. Akina nga yang maleta mo," inagaw niya sakin ang maletang bitbit ko at pinasunod ako sa kanya. May sumalubong sa amin na matanda na may kasamang binatilyo. Tantiya ko ay parang ka-edaran ko lang ang binatilyo.