Novel & Cerita Umiiyak Ang Puso

Umiwas ako ng tingin dahil totoo iyon dahil kay Natasha ay nahalata ko na rin ang pagbabago ko. “Masaya ako para sa ‘yo apo, Hindi mo man aminin pero alam kong may puang na siya sa ‘yong puso.” Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ako umimik. Pinakiramdam ko lang ang sarili, lalo na ang puso kong parang nagwawala at gustong kumawala sa aking dibdib.

Miss na miss ko na si Mommy. "Hindi ko maiibsan ang sakit na nadarama mo pero hayaan mo kong gawin ito para huminahon ang puso't-isipan mo" mahinahon niyang sabi. Yumuko ako at dinama ang yakap ng babaeng nasa likod ko. Normal lang ang lahat pero ang ginagawa niya making my tears burst hard. Ang tagal na panahon akong nag-iisang umiiyak. Ngayon lang ako niyakap ng isang tao para lang huminahon ako. Ganito pala ang feeling na may kasama kang umiyak. Ayaw mo man umiyak ng todo, nagkukusa. Kusa siyang tumutulo at para gripo na naputol ang tubo, ayaw na nga tumigil, tuloy-tuloy pa.

Bakit may kirot pa rin sa puso ko? ****** LMCD22

Umiiyak akong sinilip ang gate na ngayoy sarado na. Nanghina ako. Gustong gusto kong yakapin ang anak ko. Ang laki na niya. Lumaki ito ng wala ako sa tabi nito. Lumaki ito ng hindi ako kasama, ni hindi ko nasilayan ang paglaki nito. Umiiyak ako habamg bumabalik sa kotse ko. Nanghina ako at parang pinipiga ang puso ko.

Umiwas ako ng mabilis dahil hindi ko alam kung dulot ng pagkatakot ang mabilis na pagbuso ng puso ko. "Kapal. Syempre hindi!" Mariin kong pagtanggi. Siguro ay na starstruck lang ako sa itsura niya. Para malibang ay nilaro ko na lang ang mga bato sa harap ko gamit ng aking paa. Hindi ko alam kung guni-guni na nakatingin siya sa akin o asyumera lang ako ng taon. "Aba! Madaling araw na. Nagdadate pa kayo!"

aniyang parang college boy na ngumiti sa akin. Humaplos sa puso ko ang sinabing iyon ni Marius. Kaya naman kung mayroon mang selos sa puso ko. Well, actually meron naman talaga. Kasi hindi naman simple lang ang inamin niya. Anyway, pagkatapos ng sinabi niya parang nahugasan ang kahit anong hindi magandang emosyon sa puso ko. Kaya sa huli natagpuan ko nalang din ang sarili kong nakangiti sa kanya.

~Aki~ Umuwi akong mag-isa, parang wala sa sarili kahit hindi ko pa naman alam ang totoo ang lahat-lahat at pakiramdam ko ay durog na durog na ang puso ko. Ganito ba talaga kapag nagmahal ka? Kung ano kasarap sa pakiramdam at saya ay mas doble ang sakit na ipaparamdam sa 'yo at kalungkutan.

madiing wika nito Mariing napa pikit na lang ako hindi pinansin ang sakit sa puso ko dahil sa paraan ng pakikipag usap nito sa'kin "I-I'm Sorry..." mahinang usal ko bago tuluyang lamunin ng dilim Nagising akong muli ng maramdaman ang mahinang tapik sa pisngi ko "Kumain ka muna saka uminom ng gamot." walang emosyong wika ni Kuya Zyair

Pawang kawalan lang ang kanyang nakikita. May bahagi ng kanyang puso ang gustong umiyak. Umiyak nang malakas, humagulhol, isumpa ang sarili, isumpa ang tadhana. Pero may mas malaking bahagi ang nagsasabing, Bawal. Hindi ngayon. Hindi dito.

Umiiyak niyang tugon. Tiniis ko ang aking sariling damdamin. Magpaparaya ako.