The Merchant Of Venice นิยาย & เรื่องราว

Hindi naman sya nahirapan na tuntunin Ang hinahanap nya dahil alphabetical naman iyon. "Ve-venus Cristobal." Hindi sya makapaniwala sa nakita. tama Kasi sya ng hinala. si Venus nga Ang tinutukoy ng kausap nya kanina. Wala syang kaalam-alam na nagtrabaho pala ito sa casino nila at Ang pinaka pinagsisihan nya ay Wala syang nagawa para maipagtanggol Ang dalaga. kung sana ay nalaman nya lang ito ng maaga ay baka Hindi humantong si Venus sa pagkakakulong. "kaya ka ba napunta sa selda Verde, Venus? kaya pala nagkaroon kayo ng transaksyon ng ninong general?" gustong sumigaw ni Diego at magwala. Hindi nya matanggap Ang mapait na sinapit ng minamahal. ngayon lang nya naintindihan Ang lahat. "ipinapan

naputol ang pag sigaw nya nang lumuhod si Jeff at agad napatakip ng bibig si Venice. "Madam, a-alam ko na wala akong kakayahan na mabigay ang gusto ni Venice dahil wala akong pera... H-hindi ko mabibili lahat ng luho nya pero, s-sana po hayaan nyo ko na maiparamdam sakanya kung gano ko sya kamahal"

Ani Eliz sabay abot ng makapal na bundle ng pera kay Venice. Halos lumuwa naman ang mga mata ni Venice ng mahawakan ang malaking halaga na ito. Hindi niya aakalaing ganito kayaman si Eliz. Kaya hindi niya bibiguin ang babae. Kung may ipapagawa pa ito sa kanya ay gagawin niya ang best niya para ayusin ang trabahong ipapagawa nito. "Thank you so much madam!" Abot taingang usal niya bago nakipagcheers ulit kay Eliz.

Gusto man niyang isipin na hindi ito totoo, bakit parang may kakaiba kay Venice nang makita ang dalawang bata? "What is t-this?" napakahinang tanong niya dahil pakiramdam niya, malalagutan na siya ng hininga sa sobrang kaba niya. "Venice, w-who are t-they?" "Who are we?" galit na sagot ng lalaki nang makalapit na pero kontrolado ang boses nito. "I am a Singaporean businessman married to this woman, but she abruptly vanished when my company went bankrupt. She left the two kids with me. What kind of mother are you to abandon your b-blood and flesh for the sake of money?" Namasa ang mata ng lalaki nang tingnan nito ang babaeng panay ang iling. "Whore," kapagdakay mahinang saad nito.

utal na tanong ni Romer, ang mga mata ay half-closed. "Importanteng papeles. Pirmahan mo na." Sa kalasingan, pinirmahan ni Romer ang papeles nang hindi tinitingnan nang mabuti. "Okay... anything for you." Umiyak si Venice habang tinitingnan ang pirma nito. "Salamat." Bago mag-umaga, tapos na si Venice sa pag-empake. Dalawang maleta lang. Iniwan niya ang lahat ng alahas, mga regalo, at mga damit na binili ni Romer.

Iisa lang ang pumasok na ideya sa kaniya na nagpakabog sa kaniyang dibdib. " Señora, mayroon po kayong sulat. " Napalingon si Venice mula sa isang kasambahay na lumapit sa kaniya. Mayroon itong dalang malaking sobre. " Kanino galing? " Binitawan ni Venice ang kubyertos bago ito abutin. Tinignan niya ang likurang bahagi, pangalan lang niya ang nakalagay at isang malaking sulat na nagsasabi na isa itong kumpidensiyàl.

may awtoridad niyang turan. Pero imbes na sumunod, umiling ito sa kaniya at tumingin sa kaniyang amo. Kahapon ang huling araw ng pagiging tonta ni Venice sa pag-ibig. Ngayon, binunuhay niyang muli ang katauhang inilibing ni Teo. Lady Venicile… and sikat at magaling na bayolinista. “Aurelia is not for sale, you better leave,” tugon ni Venice. “No hands can touch my father's masterpiece apart from mine.”

Pagkakita kay Venice, agad tinakpan ni Marco ang mukha bago umiwas ng tingin. Patay, sermon na naman ang aabutin nito. Mas malapit si Marco kay Venice kaysa kay Bianca Valencia. Simula pa noon, si Venice talaga ang mas nag-aalaga rito. Kaya nang malaman nitong uuwi siya ngayon, nag-cut pa ito ng klase para bumili ng paborito niyang steamed crab.

Turan ni Eliz habang marahang iniinom ang hawak na baso na naglalaman ng mamahaling wine. "Ano po iyon madam? Magsabi ka lang." Kumikindat-kindat na tanong ni Venice. Halatang tuwang-tuwa itong maging utusan. Sa laki ba naman ng ibinabayad sa kanya ni Eliz ay handa siyang magpakaalila sa babae. 'Ganoon siya kamukhang pera!'

Lumambot ang kaniyang mga mata, at ang kaniyang hinlalaki ay marahang hinaplos ang likod ng aking kamay. "From that chaotic night until this very moment, you became the only exception to my rules. So, before God and our family, I promise you this: I will no longer calculate our days. I will allow myself to feel every joy, every exhaustion, and every moment of peace with you. I promise to be the shield you never have to ask for, and the home you can always return to. You are my finest, most certain choice, Marianne. And even if you punch me in the mouth again... I am never leaving your side. I love you, My Nemesis, my Wife."