Wag Na Lang Kaya Mga Nobela at Kwento

ano, go na payag na Tayo punta Naman Tayo SA Canada Em, Kaya sige payag na tayo, Baka Naman Hindi iparegister nila Yan, ayaw KO makulong,pupunta Tayo Canada, em makikita Yan na makulong Tayo Baka maging problema pa natin Yan, ikaw Rina go na ba, tanong pa nito SA kin pinsan, sige na nga, tatakasan natin sila ha yawa may IBA AKO gusto Hindi Yan manyak na Yan, wika pa Ng akain pinsan parang Di makulong sige payag na ko, Ano payag. na ba kayo, tanong pa Ng tatlo habang nakahalukipkip ang MGA braso SA kilikili nila, Oo payag na Kami ikasal na tatlo, sabay sabay namin sagot SA mga Ito?

Tuwang-tuwa itong naghahabulan sa damo. "Catch me, Daddy Bash!" "Aba! Tatawagin mo lang akong ‘Daddy Bash’ kapag gusto mong manalo!" sagot ni Bash habang nagkunwaring na-struggle sa paghuli. Sa kabilang bahagi, napapanood ni Alyana ang dalawa—at hindi niya maiwasang mapaluha. Ngayon lang niya nakita si Bash na ganito... masaya, malaya, parang hindi CEO o doctor—isang ama.

Niyakap na lamang niya ang anak habang umiiyak. ————— "Parang-awa niyo na po, w-wala po kaming mapupuntahan ng anak ko." "Hindi pwede, wala na po kasing magbabayad ng bills niyo. Gustuhin ko man pong tulungan kayo pero nurse lang po ako dito."

Kaya, paano nila kakayanin ang pamilya Wade? Kaya, hindi nangahas si Wrigley na maging mabagal. Umabante siya nang nagmamadali sa tabi ng ama niya sa dalawa o tatlong hakbang. Pagkatapos, lumuhod siya gamit ang isang tuhod at sinabi nang makadiyos, “Mr. Wade, patawarin mo sana ako sa pagiging ignorante ko. Hindi ko alam ang tama!”

sabi nito "Naku h'wag na kaya, bess. Nakakahiya sigurado puro mayayaman ang mga nanduon." tanggi nya dito. Hindi nya maiwasang makaramdam ng panliliit isipin pa lang n'yang puro mayayaman ang nasa paligid nya. E ano naman sila. Baka pagtinginan pa nga sila duon ng iba. Kaya nga kung ano anong alibi ang iniimbento nya sa kaibigan sa tuwing mag aaya ito sa kanya sa kahit anong handaang ganap sa kanila, wala rin naman itong magawa. "Gaga. E anu ba naman tingin mo sa sarili mo, hindi tao?" eksaherado nitong bulalas.

Why should i make tuon ng pansin? " tara na ms. Wag ka na mahiya" pramis. Ang kulit ni kuya. Pumikit ako at kinalma ang sarili ko. Baka makapagsungit ako ng wala sa oras. Baka ikagalit pa yun ni sis. " no. Thanks." Sabi ko na lang saka nagpatuloy sa paglakad. " pare papahard to get lang to." Naririnig ko pang sabi nya. Like duh? Bakit di kaya sya kilabutan?

The less you care, it’s better; That was his motto in life. Kaya nga walang babaeng naglalakas-loob na lapitan, o landiin siya. Alam kasi ng mga ito na walang mapapala sa kanya. Isa pa, natatakot ang mga ito na maglaho kuno katulad nang nangyayari sa iba.

Kaya paano siya nagka-pera? “Sige, bibili muna ako. Dito ka lang, huwag kang umalis sa wheel chair mo. Huwag kang pumunta kahit saan.” Tumango kaagad ito. “Oo na Ate, ako bahala. Kaya ko sarili ko, bilis na dali…”

Luging lugi na nga! "Fine! Why don't we find a guy na lang, 'di ba? Sasaya pa ako." Ngiting asong yaya ko sa kaniya ngunit agad siyang ngumiwi. I know, it's bad but I want to move on real quick. And to do that, kailangan ko ng panakip butas... just like before. But this time, totoong magmo-move on na ako. No turning back.

wika ko "Kaya na kayong alagaan ng mama mo. Malalaki na kayo Cornelia at may sarili na ring pag-iisip. Inaayos ko na ang annulment namin ng mama po at sa mga susunod na buwan tapos na kami." sagot ni papa