Watch With Second Hand For Nurses Novels & Stories

Agad tumabi ang dalawa para bigyan siya ng espasyo. Her misty eyes were fixed to the unmoving figure in the bed. With all the pieces of equipment, this hospital is offering, hooked up to him. Monitors. IVs. Her beloved man. As if he's only sleeping. Her throat was gone dry as she gets closer. The small sound of the vital machines terrifies her. What if it stops suddenly?

MEANWHILE OPERATION ROOM (Third point of view) Mabilis ang galaw ng mga doktor at nurse sa loob ng emergency operating room. Tumutunog ang mga monitor—isang paalala na bawat segundo ay nasa kritikal. “BP 70 over 40. Pulse is weak!” sigaw ng nurse habang nakatingin sa monitor. “Transfuse two more units of O-negative—now!” utos ng lead surgeon habang patuloy sa pag-opera.

Thompson. Hindi niya alam kung kakayanin niya bang gawin ang inuutos nito dahil kilala niya ang pasyenteng imo-monitor niya. Pero bilang nurse, walang nagawa si Vivienne kundi ang pumunta sa Room 204. Nakasuot siya ng scrub at nakalagay sa leeg niya ang stethoscope. Parang siya yata ang aatakihin ngayon pa lang.

Pagkasagot ko ay sabay nila akong tinalikuran at umalis, I don’t know if I’m the only one can see it but those are two acting fishy. Naupo lang ako mag-isa at pinanunuod ang mga naglalakad na nurses, doctors, at pati pasyente pinapanuod ko na rin sa sobrang inip. Para akong naghihintay ng masasakyan pero wala, if only I can wish that I’m the one who got into accident. Napatingin ako sa relo na suot ko, thirty minutes na ang lumipas simula ng pumasok siya sa loob ng kwarto na ‘yun. I wish she at least go outside and ask me if—

Dalawang linggo na kaming hindi magkasabay ng schedule. “Good morning po, Dra. Nasa desk niyo na po ang mga chart,” bati ng nurse. “Good morning,” sagot ko, sinimulan ang trabaho. Natapos ko na ang monitoring sa mga buntis na pasyente at inisip kong umupo. Pero bigla akong nabigla sa pagbukas ng pinto ng E.R. May mga lalaking naka-itim, parang bodyguard, at may dalang stretcher.

Dahan-dahan siyang lumapit, umupo sa gilid ng kama, at hinawakan ang kamay nito. Hindi siya mapakali. Bawat segundo na tinitingnan niya si Lyra ay parang may kirot sa dibdib niya. Hindi siya sanay na makitang mahina ito. Palagi siyang sanay na nakikitang palaban, masigla, at laging may sagot sa mga tanong niya sa opisina. Inayos niya ang kumot nito at tiningnan kung maayos pa ang IV sa braso. Pinindot niya ang buzzer para tawagin ang nurse, para lang masigurong on time ang gamot na iniinject.

Nilipat niya ang pahina sa kabila. Nang mangyari ang pagkakasakit n’ya. Nag-search ako online sa pwedeng machine o gadget na pwede ko siyang ma-monitor kahit na wala ako sa tabi niya. And this, a watch, BP monitor na kaya rin pati heart niya. Pwede ko siya ma-detect kung nasaan man siya dito na kunektado sa ka-parnert nitong relo ko. Pwede rin ito magamit as an emergency tool para makatawag kami ng tulong, ng medic, dito sa house at kung sino ang naisipan sa contacts na ilalagay mo.

Why can't you protect your own child? Muli kong nilingon ang nurse nang bumalik siya sa ginagawa niya, ngayon ay tapos na siya sa paglalagay ng malamig na gel sa tiyan ko. Ngayon naman ay gamit ang hawak niyang equipment, marahan niyang sinuyod ang tiyan ko gamit ito na para bang ini-i-scan niya ito habang nakatingin siya sa parang TV screen. It's an ultrasound machine.

Nagpatuloy sa pag-uusap ang dalawa habang siya naman ay tumalikod na para muling bumalik sa paglilinis. _____ Sa operating two kung saan nandoon si Leslie ay biglang nagkagulo ng tumunog ang machine na nagmomonitor ng tibok ng puso ng pasyente. "She's crashing, I need an AED stat!" Sigaw niya habang kina-cut ang suot nitong damit para mabigyan niya ng maayos na cpr. Habang ginugupit niya ang damit nito ay kumilos ang ibang nurse para bahagyang ibaba ang kama habang ang iba naman ay naka-monitor para sa mas malaking problema.

Kahit nanginginig, kumatok parin ako ng tatlong beses saka dahan-dahang tinawag ang kanyang pangalan. Makalipas ang limang minuto, dail inorasan ko, wala paring sumasagot kaya obligasyon ko na namang pumasok. Akala ko hindi lang siya sumasagot kasi wala siyang paki saakin, iyon pala nakatulog na siya. Pero bilang isang pabayang care giver na hinayaang late maka-inom ng gamot ang kanyang alaga, obligasyon ko paring painumin siya kundi kailangan ko nang ihanda ang aking mga gamit bukas dahil baka mas pinalala ko pa ang kanyang sakit kung hindi ko siya paiinumin. 'Ngayon, paano ko na kaya siya gigisingin? O kaya'y paiinumin ng hindi nagigising?'