Novel & Cerita When I Close My Eyes

Kung ito na lang ang paraan. I closed my eyes for a brief moments at dinama ko ang katahimikang bumabalot sa tainga ko. Inisip ko sa mga oras na 'yon ang mukha ni Ally, sa unang pag-iyak n'ya nang makalabas s'ya sa tiyan ko, sa mga alaala na s'ya ang kasama ko.

Hindi niya naramdaman iyong hanggang sa lumusong siya sa tubig. Ilang sandali pa ay naramdaman na rin niyang nag-uulap na ang isip niya, at habang nakalusong siya sa tubig ay nag-aagaw ang puti at itim sa kaniyang paningin. Nagba-black-out siya. Ilang segundong magdidilim ang kaniyang paningin at muling babalik upang muli ring mawawala.

Isang putok ng baril at mainit na bagay ang tumama sa likuran ko. I was fighting to stay awake, torn between closing my eyes or remaining my eyes open as an unbearable pain penetrate my flesh. I was crying, remembering those memories we've shared together, the reason why I love him and the past that I am trying to escape. "Mavis!" "Savior! Please don't close your eyes!" Clover's voice.

Hindi ko inaasahan na gagawin niya 'yon, dahil wala naman 'yon sa usapan namin. I closed my eyes to attempt to sleep, pero ayaw umayon ng mga mata ko. Bakit ba ako nababalisa, gusto ko lang naman magpahinga at e-relax ang buong katawan ko. Iniangat ko ang isang kamay ko upang bumanat pero nakaagaw pansin muli ang mga sing-sing ko sa kamay. Inilapit ko 'to sa mukha ko at tinitigan ng maayos at hinipo.

I know his forehead has waves of confusion right now. “Nothing. I’ll resume my doings. I’m dropping the call. Thank you. Bye.” I dropped my phone on the table lightly. I closed my eyes and massaged my temple slowly. Maraming naglalaro na salita sa utak ko at hindi ko mailabas sa bibig. Hays!

But this time, more gentle and relaxed. Bahagyang namilog ang mga mata ko dahil naalala niya pa iyon. Pagkaangat ko ng tingin, nagkasalubong ang aming mga mata at malakas ang kutob kong hindi na niya kailangan ng sagot ko. Sa reaksiyon ko pa lang, nakumpirma na niya iyon. Confusingly, he closed his eyes tightly and murmured something to himself. He leaned back to his seat. Mula sa baba ay tinaas niya ang tingin sa akin, tila problemado sa sariling iniisip.

Ako ang nagiging clingy sa kanya. Maingat kong hinaplos ang pisngi at ilalim ng mata niya. Magaan at may tunog na mga halik ang iginawad ko sa noo, ilong, at labi niya. Bahagya akong lumayo, at muling nagtama ang mga mata namin. “Close your eyes, Yuri.” Nagitla pa siya sa sinabi ko. May dumaan din na lungkot sa mata niya pero agad din napawi iyon at pumikit na siya.

Hindi niya alam kung gaano katagal silang nasa ganoong posisyon. Ngunit bago siya tuluyang lamunin ng antok muli, narinig niya itong mahina, halos hindi marinig, ngunit malinaw: “Every time I close my eyes, I see her dying again. And then… I see you.” Napakagat si Mirae sa labi. Hindi niya alam kung anong ibig sabihin noon. Kung galit ba. Kung takot. O kung simula iyon ng isa pang pagkabihag — hindi sa kamay ni Quen, kundi sa mga mata nito.

Malakas na kumabog ang dibdib ko at tinakbo ang bahay papasok. "Inang!" Halos matumba ako sa kinatatayuan nang makita ang lalaking ilang linggo nang hindi nagpapatulog sa 'kin. Everytime I close my eyes, his cold face always appears on my mind. My eyes instantly watered, my heart throbbed in pain and my knees trembled in fear.

Walang gana akong tumayo para umalis na ng napadako ako sa huling pagkakataon sa salamin. For once, I looked at my eyes, and memory suddenly flashed on my mind. I hate how my eyes scream vivid, and people can easily search through my soul no matter how I tried to hide it deep inside. My eyes are the only thing I hate the most on my face. I hate how people can easily read it. My eyes can easily perceive things, and I hate that people can easily see through them. They see it as my greatest asset, but I see it as the worst. My eyes always scream loneliness and longing. It never showed emotions at all.