When I Close My Eyes Novels & Stories

"I think I'm fine." "That's good to hear." Nagsimula ang session. Humiga ako sa mahabang couch habang pinapakalma niya ako gamit ang kanyang malumanay na boses. "What do you see when you close your eyes, Sydney?" Huminga ako nang malalim. At unti-unting naglaho ang paligid. "I see a farm." "Tell me about it." "Everything is green. Wide. Beautiful." "What else?"

Nakakakiliti, pero mas nag-aalala ako dahil hindi ko alam kung kailan ba ang tamang timing para isarado ang mga mata ko. “Close your eyes.” Tila ba narinig ni Ethan ang katanungang kanina ko pa tinatanong sa isip. At kagaya ng isang masunurin na bata, isinarado ko nga ang mga mata ko. Pagkasara ko niyon, saka ko lang din naramdaman ang malambot na labi ni Ethan sa ibabaw ng labi ko.

Masyado naman yatang mababa ang tingin niya sa 'kin. "Close your eyes." Hindi ko alam kung ano ang nakain ko at bigla na lang akong nagiging masunurin sa lahat ng kaniyang sinasabi. Kaagad kong ipinikit ang aking mga mata at pagkatapos ay hindi ko na alam ang susunod na nangyari sa amin. Allyson's Point of View

Hey, can you tell me how I can make a change? Napalingon siya sa akin ng marinig niya akong kumanta. At sa di inaasahan ay ngumiti siya sa akin. Yung ngiti niyang natural at nakakainlove. Kaya namagnet naman ang labi ko at nagkusang ngumiti rin sa kanya habang nagpatuloy sa pagkanta. Rhea: 🎼 I close my eyes and I can see a better day. I close my eyes and pray.

Pumasok siya loob ng walk in closet kaya naman nagmamadali na akong pumunta sa kabilang side ng kama at humiga. I don’t know what to do but I chose to close my eyes. Pinipilit kong matulog kahit na hindi ko ‘ata kayang matulog ngayong gabi nang matiwasay kahit na pagod ako maghapon. I’m just too conscious!

Mabigat ang katawan ko nang magising ako na nag-iisa sa kama. Tanging ang dim lights ang bukas at sarado pa ang blackout curtains ng silid namin ni Abe. Halos hindi ko maibuka ang mga mata ko, gusto ko pang matulog.

Ang sabi ko na pinipilit maging kalmado at hindi nangongonsensiya . I just close my eyes and lean my back , pagkatapos kong sabihin iyon at alisin ang paghawak sa kaniyang kamay .As much as I want to take her hindi ko naman kaya kung nakikita ko ang pag-aalangan sa mga mata niya .Ilang beses akong huminga ng malalim upang paupahin ang bugso ng p*gn*n*sa na nasa akin pa ring sistema.

I filled my lungs with some fresh air and then close my eyes to really feel the benefits of having to be here in such a beautiful place. The light blinded me for a little while.I made a faint sound as i breathe and then raise my hand to shield my eyes but i can still feel it directly at me.There were faint sounds ,some gush of wind as i try to see where am i at.I can't move my hands,i tried to, but it seems too tired to even cooperate with me and so i stay still.Just as i did,i felt the soft material under me. The cold blew of air and the blanket ,comforting me.I was about to open my eyes to confirm the place when there's a door opened somewhere ,and then some footsteps followed by voices.

Kung hindi ko pa naramdaman ang pag-ikot ng mundo at pagsalo sa akin ng isang malapad na dibdib ay hindi ako mag-aangat ng tingin. Gumuhit ang mapait na ngiti sa labi ko nang maaninag ang mukha niyang puno ng pag-aalala. Hanggang sa imahinasyon ba naman ng isang taong tutulong sa akin, siya pa rin ang ginustong likhain ng imahinasyon ko? Siya pa rin ang gustong paniwalaan ng paningin ko kahit na… ibang boses ang tumatawag sa akin at hindi kaniya.