When I Close My Eyes Novels & Stories

he murmured. Silence then enveloped us. Parang nakakabingi iyong katahimikan. Hindi siya gumagalaw and right now, I just don't know what to do. Gusto ko lang siyang umalis na at iwan akong mag-isa dito. Kasi hindi ko pa kaya. Sobrang sakit pa. I heard another deep sigh before I heard the fading footsteps. A few seconds later, I heard the door closed and that's when I opened my eyes.

KABANATA 43: Peace NALA Unti-unti kong binuksan ang mga mata ‘ko pero kaagad ko rin itong muling pinikit nang tumama ang mata ko sa tirik na sinag ng araw. Nakatulog ba ‘ko sa labas?

Pinasadya lahat ng gamit sa loob para kumportable at siguradong makakapagpahinga after ng taping. Her eyes are closed. Napailing ako at pagod na pumasok ng sasakyan. Pag upo ko ay muli kong ibinalik ang mga mata sa screen ng phone ko. I don't know but i seem scared opening her messages. Bakit nga ba ako nakakaramdam ng ganito ulit? Bakit kapag si Freianne na ang involved tila ako nawawala na naman sa huwisyo. I hate these kind of emotions. I am done with these Shits.

I closed my eyes and embraced gravity. Sa pagbagsak ko ay sumabog ang sakit sa likod ng ulo ko. I didn't cry out though. Walang kakayahan ang bibig kong magpalabas ng kahit na anong tunog o salita. And then something cloudy tinged my vision. Hanggang sa ang kulay ulap na nakikita ay unti-unting naging kulay abo. Paliit nang paliit ang nakikita kong malinaw sa bawat segundo. And then nothing.

Isang mabangoy amoy ang gumising sa diwa ko habang tumatama ang sikat ng araw sa aking pisngi. I am about to open my eyes habang dinama ko kung saan ako nakatulog. Kaya lang bahagya akong napakunot ng noo nang maramdaman ko ang matigas na bagay kung saan ako nakapulupot. Tao?

Ang hangin na pumapagaspas… Ang tanong, saan ba niya ako dadalhin? “Close your eyes.” “Nakasara na.” “Wag mo akong niloloko Monina.” “Surprise ba ito? Kinakabahan ako sa supresa mo.” “I repeat myself again. Close your eyes.” Kaya isinara ko na ang aking mga mata. Supresa nga. Ganito ba talaga ang pakiramdam na susupresahin ka ng isang tao? Ang tanong ma-appreciate ko ba talaga? Baka kasi mesa lang ang pupuntahan namin. Di pa kami kumakain no?

Bulong ko sa kahanginan as I close my eyes. Itutulog ko na lang muna tong sakit at selos na nararamdaman ko. I hope he knows he’s making me feel this way. Sana, maramdaman naman niya na nasasaktan niya ako.

At maghahanda na rin daw siya ng pwede naming kainin habang nanonood mamaya. Binuksan ko iyong closet niya at nagtingin ng pwedeng masuot pero may nahagip ang mga mata ko. Tumaas ang sulok ng labi ko at di ko maiwasang mag-isip ng kabaliwan. Masubukan nga.

My hands are on my sides. I feel the sadness that started to wrap around my whole body, soul, and mind. I am blankly looking at the dark sky. Waiting for it to open and fetch me. Hoping life is as easy as that. Once you want to give up, just close your eyes and leave this f*cking atrocious world.

My eyes seem to close at any time. I look at Navi and start murmuring sorry, "I'm so sorry, please." I hold his hand and close my eyes. "Kourtney!"