When The Time Is Right Novels & Stories

“Insan, sasabihin ko rin sa ‘yo pagdating ng tamang panahon. Hindi ko pa talaga kaya sa ngayon.” Hindi ako mapilit na tao lalo na kapag alam at ramdam kong hindi komportableng magsalita ng tungkol sa isang bagay ang kabilang panig. I respect and value consent and personal space. Kung hindi pa handa si Chadleen ay hindi ko rin naman siya pipilitin. Lagi namang may tamang panahon at oras sa lahat ng bagay.

“I’ll make time.” Tahimik. Simple lang na mga salita, pero iba ang dating. Habang nagtatrabaho siya sa café buong umaga, paminsan-minsan napapangiti siya nang hindi niya namamalayan. I’ll make time. Parang musika sa tenga niya, at hindi niya maiwasang isipin kung paano siya pinapahalagahan ng isang tao na hindi niya inaasahan.

Time. A proverb once said that time heals all wounds no matter how deep they could be. Little did they know that time merely softens the pain and blurs the memories? Time could sometimes feel so short--- that's when we're making the most out of its seconds. Sometimes it feels so long--- that's when every second counts to a phase where we struggle. It extends to people, love and opportunities, so all we should be doing is try our best to keep what makes us the happiest, but learn to let go when something's too unbearable.

At halos lumuwa ang kanyang mata ng makita ang oras. It's already 11:45 in the evening. Gosh, ganoon na sila katagal roon? Or am I just too occupied not to notice the time? Isang hakbang ni Harper ang pagitan nila. “I’ll be going now.” Mahina ang pagkakasabi nito. Naramdaman ni Amari ang pagdampi ng labi nito sa kanyang noo, dahilan para mapapikit siya ng mga mata.

O mali ang nagamit kong salita, hindi ko naman kayang bawiin iyon ng basta basta dahil mahirap parin sa akin ang biglang magpatawad at bigla na lamang lumambot ang puso sa kanya bigla. "Alam kong may tamang pagkakataon, at mas may lalong tamang oras para sa iyong pagpapatawad, naiintindihan ko dahil hindi naman naging madali sa iyo ang lahat ng bagay. This isn't the right time..alam ko, dahil bukod sa akin, mas may naghihintay ng pagkakakilanlan mo. Sa pagkakataong ito, alam kong nalalaman mo na ang mga bagay na ginawa ko." malungkot niyang aniya, noong mga panahong nakakaramdam ako ng kakaiba, alam kong siya ang nararamdaman ko.

This time, I’m not gonna let you slip away This time, I’m gonna let another day go by Without holding you so tight Without treating you so right This time, I’m not gonna let go of your love This time, I promise you that we’ll rise above it all And I will never let you fall I’m gonna give you my all, this time - This Time, Freestyle *** “TAHAN NA, nandito na ako.” Halos kilabutan si April ng marinig ang pamilyar na boses na iyon.

Hindi nag eexist ang time machine na yan, dahil once lumagpas na tayo ay hindi na natin maibabalik pa ang lahat ng nasayang na oras. Kaya habang nasa sayo pa ang lahat ng pagkakataon, enjoy it, savour it, treasure it, make a happy memories together na kahit bawiin man sa atin ang buhay na ipinahiram sa atin may maiiwan tayong mga masasayang alaala noong nabubuhay pa tayo. "One- two- three- clear!" panabay na sigaw ng dalawang doctor habang sabay na nilalapat ang defibrillator machine sa dalawang tao.

Napailing na lang ako. "Quiet!" saway ko sa kanila, mabuti naman at nakinig agad sa'kin. "Yong pag-aaral niyo ang atupagin niyo, hindi kung ano-ano. May tamang panahon para magmahal kayo. Hintayin ninyo ang tamang pagkakataon na 'yon. Hindi niyo kailangan magmadali. Naiintindihan ba?" "Opo, Ma'am Perrer."

Siguro kung alam niya ang tinutukoy ko ay hindi ganyan ang magiging reaksiyon ng itsura niya. "Maganda ba siya? Pormahan mo na rin baka iyan na ang right chance and time para naman magka-jowa ka na. Ang hina mo rin kasi pagdating sa mga girls." Ang dagdag naman ni Britney. Ngumiti lang ako sa kanila bago sumagot.

Sa loob ng kanyang isipan, tahimik na nag-uumapaw ang mga plano. Sige, magdiwang kayo sa tagumpay niyo ngayon, bulong niya sa sarili. Pero oras lang ang kalaban ninyo. Kapag dumating ang tamang panahon, kayo mismo ang maglalantad ng kasakiman niyo. At sa araw na iyon... ako mismo ang magtatagumpay at hindi ang April o ang anak ng babaeng iyon!”