When The Time Is Right Novels & Stories

“I’ll make time.” Tahimik. Simple lang na mga salita, pero iba ang dating. Habang nagtatrabaho siya sa café buong umaga, paminsan-minsan napapangiti siya nang hindi niya namamalayan. I’ll make time. Parang musika sa tenga niya, at hindi niya maiwasang isipin kung paano siya pinapahalagahan ng isang tao na hindi niya inaasahan.

Time. A proverb once said that time heals all wounds no matter how deep they could be. Little did they know that time merely softens the pain and blurs the memories? Time could sometimes feel so short--- that's when we're making the most out of its seconds. Sometimes it feels so long--- that's when every second counts to a phase where we struggle. It extends to people, love and opportunities, so all we should be doing is try our best to keep what makes us the happiest, but learn to let go when something's too unbearable.

At halos lumuwa ang kanyang mata ng makita ang oras. It's already 11:45 in the evening. Gosh, ganoon na sila katagal roon? Or am I just too occupied not to notice the time? Isang hakbang ni Harper ang pagitan nila. “I’ll be going now.” Mahina ang pagkakasabi nito. Naramdaman ni Amari ang pagdampi ng labi nito sa kanyang noo, dahilan para mapapikit siya ng mga mata.

When the right time comes, Baby, I'll stay by your side When the right time comes, I wanna be your man, oh You are the promise, I want to keep You are the love, I want to cherish You are the only one, Only one I love, girl Kahit na may konting tampo ako hindi pa rin nawala ang paghanga ko sa kanya. Ang lamig lamig ng boses niya tapos ang angelic ng face habang nakapikit. Nakatulala lang ako sa kanya, hindi ako kumukurap habang pinapakinggan siya. Own composition niya ang kanta na 'yon, 'Right Time' ang title no'n. Ang number one na favorite ng mga tagahanga nila kapag kinakanta niya.

Mas ok nang saktan n'ya ito para layuan s'ya, kaysa madamay pa ito sa mga problema nila. There's always a perfect time for everything at naniniwala s'ya na kung sila, tadhana mismo ang maghahanap ng paraan para sa kanilang dalawa.

Hindi nag eexist ang time machine na yan, dahil once lumagpas na tayo ay hindi na natin maibabalik pa ang lahat ng nasayang na oras. Kaya habang nasa sayo pa ang lahat ng pagkakataon, enjoy it, savour it, treasure it, make a happy memories together na kahit bawiin man sa atin ang buhay na ipinahiram sa atin may maiiwan tayong mga masasayang alaala noong nabubuhay pa tayo. "One- two- three- clear!" panabay na sigaw ng dalawang doctor habang sabay na nilalapat ang defibrillator machine sa dalawang tao.

Napailing na lang ako. "Quiet!" saway ko sa kanila, mabuti naman at nakinig agad sa'kin. "Yong pag-aaral niyo ang atupagin niyo, hindi kung ano-ano. May tamang panahon para magmahal kayo. Hintayin ninyo ang tamang pagkakataon na 'yon. Hindi niyo kailangan magmadali. Naiintindihan ba?" "Opo, Ma'am Perrer."

Sa loob ng kanyang isipan, tahimik na nag-uumapaw ang mga plano. Sige, magdiwang kayo sa tagumpay niyo ngayon, bulong niya sa sarili. Pero oras lang ang kalaban ninyo. Kapag dumating ang tamang panahon, kayo mismo ang maglalantad ng kasakiman niyo. At sa araw na iyon... ako mismo ang magtatagumpay at hindi ang April o ang anak ng babaeng iyon!”

Na hindi imahinasyon ang mga halik. Ngunit hindi iyon ang tamang panahon. Kailangan si Dylan mismo ang makaalala. Hindi dahil sinabi lamang sa kanya. Kaya ngumiti siya. Isang mahinahon at matatag na ngiti. “Huwag mong pilitin.” Mahina niyang sabi. “Darating din ang tamang panahon.” “Tama ba ako?” Tanong ni Dylan. “May naaalala na talaga ako?”

Ako ang kinikilig ng husto sa kaniya dahil sa suprise niya ngayong gabi. Sa bawat paghiwa ko ng steak, nararamdaman kong parang metaphor ito ng gabi—controlled heat, precise timing, patience. Hindi minadali at halatang pinagtuunan ng pansin para mas sumarap. Hindi rin ito hinayaan masunog. Kapag minadali mo, masisira kasi. Gaya ng isang relasyon. Hindi ko siya minadaling sagutin ako, hinayaan kong sumagot siya ng kusa sa akin. Kapag tama ang timing… perfect.