Why Do You Hate Me Mga Nobela at Kwento

He look at me again. "This will become more difficult for me if you do this." "I have my reasons why I'm like this. I know mahirap maintindihan Ren." naiiyak kong sabi. "I hate you in a bad way. But I also hate you in a good way." I said. He can't remember anything and I don't trust him enough. But I can feel that our hearts still communicating without our permission. Why our fate is so hard to us? "I love that you hate me since that can make you remember me all the time."

Gumaralgal na ang kanyang boses at nararamdaman na niyang nag umpisang uminit ang gilid ng kanyang mga mata. "I hate you..!" matigas nitong pagkakasabi. " Hate me hanggang kailan mo gusto at wala akong pakialam Doon! Ang hindi ko lang maintindihan pati ibang tao ayaw mong kausapin ako! Bakit may sakit ba akong nakakahawa?!" "No! Pero ayaw kong mahawaan mo si Kim sa kalandian mo!" Hindi na siya nakapagtimpi at malakas na nasampal niya ito sa pisngi.

he stated coldly and let go of me. Palihim ko namang nakagat ang ibaba kong labi at napaiwas ng tingin. Kahit papaano ay inasahan kong aalalahanin niya ako o tatanungin kung okay lang ba ako. Iyon ang first instinct ng tao kapag may nakitang nasaktan, 'di ba? But yeah, he's different. I forgot that for a second. He hates you, Khrystal. Always remember that.

dahil sa tahimik niyang pagsang-ayon kay Lauren sa mga ilusyon nito't paninirang puri. I love fiercely... so I also hate with the same intensity. Ang galit ang naging dipensa ko sa sakit na nararamdaman. Ang pagtanggi, ang pagkamuhi, ang pag-iwas at pagsumpa kay Primo ang naging paraan ko para patatagin ang puso ko. Now, I have nothing left in me... but hate. But is it really hate? Do I really hate him?

Hindi siya sumagot at nagpatuloy lang sa paglalakad. "Alec..." she repeated, he can already view her lips starting to pout in frustration. "What?" sagot niya. "Why do you hate me?" That question caught his attention. "I don't hate you, silly." "Then why do you always get mad at me?" Malungkot na tanong nito. "Because your presence pisses me off," sagot niya habang isang lihim na na ngiti ang unti-unti pumipinta sa kanyang mga labi.

Punong-puno ng pagmamahal ang kanyang mga mata. "Nagpakita siya ng integridad." "Ng malasakit." "At ng pagmamahal sa pamilya." "Tinanggihan ko pa noong una ang plano niyang ipakilala si Vivi." "Dahil natatakot akong masira ang reputasyon niya." "Pero..." "Siya mismo ang nagpumilit." "Dahil para sa kanya..." "Mas mahalaga ang pamilya..." "Kaysa sa reputasyon."

Sagot niya na tila nagyayabang. Gusto kong sampalin ang mayabang na lalake na ito ngunit kailangan kong kontrolin baka I-rape niya pa ako, mukha kasi siyang drug addict. "Well, I am not marrying you and I don't care about the fact that your mother liked me and my parents wanting it. I can be hell selfish and I always get away from the things I don't like. Stop the car I'm now here."

“Then blame your father if your company goes bankrupt for letting me go! And for making me leave this company!” “Is that how you hate me? You hate me that much?” walang gana niyang tanong ngunit seryosong nakatingin sa akin. ‘No..’

Juliana — I hate him. I hate him. I freaking hate him! After what happened, pakiramdam ko kailangan kong ipaalala nang paulit-ulit sa sarili ko kung gaano ko talaga kaayaw sa kanya para makalimutan ang nangyari. That aside from him being off-limits because he’s my stepbrother, I shouldn’t keep wanting someone who did nothing but torture me and made my life a living hell while I was growing up.