Why I Hate Math Novels & Stories

That is the only thing left for me to do. Every day, I wake up angry. Galit sa mundo, galit sa pamilya ko, galit kay Clarisse, galit sa mga kaaway ko, pero higit sa lahat… galit sa sarili ko. I hate myself for letting her go. I hate myself for hurting her. I hate myself for not being strong enough to protect her without pushing her away.

Ako naman ang tumango ngayon sa kaniya. Kahit naman ayaw ko mag-business, mahal ko naman ang numero. I really love everything about math. Mula pagkabata ko ay naging hilig ko na ang pagsosolve ng math. Kaya sa tuwing nakakakita ao ng mga numbers, feeling ko naiinlove ako.

Nag init ang mukha ko sa narinig. "Pero seryoso ako. You have to do something with your shitty Math skills." Umirap ako. "Easy for you to say it. You eat numbers all day. Anong malay ko ba sa mga X, Ys and Zs na 'yan? Kapag nakikita ko na ang mga iyon, nahihilo ako. Feeling ko lalagnatin ako. At saka sabi sa akin ni Papa. Mag-aral ata magtapos. Wala sa nabanggit na dapat kong i-ace ang mga grado ko."

“Sabi mo, I hate Math but I love Sir Zack.” Napapikit siya. At bigla, isang bagay na hindi niya inaasahan, may bahagyang ngiti sa sulok ng labi ni Zack. “Magagalit ako,” sabi nito, nakatingin na sa kanya ngayon, “kung ang sinabi mo, I love Math but I hate Sir Zack.” Napatitig siya sa guro. Gumapang ang kilig sa puso niya.

Seryosong aniya kaya napailing nalang ako “Yes, I hate you.” “Why?” She asked emotionless “Because you're annoying.” “You are annoying too but I don't hate you.” Napatigil ako dahil sa sinabi niya “So, What is the real reason?” “Tsk, N-nevermind. I do not hate you ok?” Sambit ko nalang “But someday you will.” Aniya kaya kumunot ang noo ko “What do you mean?” I asked pero nagkibit balikat lang siya

She left me. I hate people. They hate me too. I don't care. Kahit halos madapa na ako sa kakabato ng ibang tao ng masasakit na salita sa akin, I stand up and move forward. Mahirap nga lang. I've isolated myself for so many years. Hindi ko na nakaya ang pananakit ng aking dibdib sa sobrang pagkikimkim. My hatred is the reason why I am like this. I don't want to admit it but yes, I couldn't stop myself to hate the world. The people. Sometimes I can't sort out my feelings anymore. It's making me frustrated everytime I want to be nice but I feel so angry all of a sudden!

"What do you hate the most?" Bumagal ang pagnguya ko. Ano nga bang kinaiinisan ko bukod sa gagamba? Bukod sa matataas na lugar? Masyadong marami para isa-isahin kong lahat kaya naman naisip ko nalang banggitin ang maaaring maging sagot ng lahat. Uminom ako bago magsalita. "I hate liars." Tiningnan ko sya nang deretso sa mukha. "Even if they're doing it for good reasons, they're still lying."

Umiyak ba 'to no'ng mahimatay ako? Tinitigan ko ang mukha niya at hindi ko maikakailang guwapo talaga siya. Ang matangos niyang ilong, ang makakapal na pilik-mata, at ang labi niyang lumapat sa akin kanina. Amid all this pain, why do I still find myself unable to completely hate him?

Our first class is Math 1: College Algebra, unfortunately my least favorite subject. Simula pa lang ng araw ay dudugo agad ang ilong ko. Papaano naman kasi ‘yang Math na ‘yan, ang dami-dami niyang problema tapos ipapasagot pa sa iba. Bakit, hindi ba niya kayang i-solve ang sarili niyang mga problema?

“Y-You hate him? B-But..why?” “He always makes my Nanay cry. He always makes her feel upset, alone and empty. I hate him because I don’t know who he is. I hate him because he’s not here. Ayaw ko po siya maging Papa kasi niiwan niya naman kami ni Mama ko. Ibig sabihin, hindi niya kami love kung ganoon.” Hindi ko maiwasan na hawakan ang aki’ng dibdib dahil sa mga narinig ko.