Wikang Filipino Essay นิยาย & เรื่องราว

Kung hindi pa siya binisita ng dalawa ay baka hindi na siya inabutan ng ika-dalawamput tatlo niyang kaarawan. “Ang dami ko ng utang sa inyo na walang tubo!” Palatak niya rito. “Hindi naman kami nag-aano,” napatikom ito ng bibig ng hindi na malaman ang terminolohiya na gagamitin. “Singil?” Usisa niya. “Yes, hindi naman kami nagsingil.” “Naniningil kasi.” “I love Philippines but sometimes it makes my head spin.” Humalakhak siya sa tinuran nito. “Ano ba kasi nangyari sayo at nakalimutan mo na ‘yung ibang term sa filipino?”

“Oo naman! Bakit ayaw mong sabihin?” “Eh marunong ka naman palang mag-Tagalog eh! Wala na akong ii-english nito bukas, inubos mo na!” umikot ang mga mata ko. Lintik talaga! Kaya nga Filipino major ang kinuha ko eh, kasi mahina ako sa English. Nawala bigla ang mata nya sa pagtawa nya. Syet, na-mesmerize ako. Pabulagsak akong nahiga sa malaking kama. Gumapang sya agad sa ibabaw ko.

Kung nakasusugat lang ang tingin, sigurado akong sugatan na siya ngayon. "Without reading our book, could you please give us the cause of acid rain?" English talaga? Tagalog ang subject namin ah? Nganga. Hindi ko memoryado. At dahil pakitang gilas siya, tumayo siyang muli. “Ano? Sagot! Alam mo o hindi?” Presko talaga. “Hindi.” "Okey, do you want me to define it for you Miss Reporter?"

Ang galing mong magtagalog hindi halatang sa ibang bansa ka isinilang. "Because mom and dad always teach us Filipino dialect and even bisaya we also learn it. Like, gahi man kag ulo!(Matigas ang ulo mo), dili man ka kasabot( Hindi ka nakakaintindi). Asa man Ka padulong?(Saan ka pupunta?). And as her expression mom said "Ambot sa langaw pilay edad sa lamok" instead 'of I don't know.'

Inuugali ko, ang inuugali niya at ngayon kita kong na iinis siya. " Very good! Philosophy means?" Pagtatanong ulit sa amin ng aming Professor kaya't nag raise ulit ako ng aking hand. " Love of wisdom." Maikling wika ko sabay umupo na ulit ako at narinig sa kanya.

Iyon nga lang late bloomer ako. Nagtatalak na naman si Mama sa salitang gusto niya. D'yan lang naman siya magaling, at pakiramdam niya, kapag nagsasalita siya ng kakaibang lengwahe ay nawawala na ang pagiging Filipino niya. Hay naku…kahit pa baliktarin natin ang mundo, ay walang magbabago… mukha pa rin siyang Filipinang hilaw!

Turo niya sa likuran. "Nakakahiya naman," I giggled. "But okay. I wanna appreciate his products." "Naka... Nakakahiya? What's that?" "Oh, it's just a Filipino expression," iling ko. "Don't worry. I'm not bad-mouthing you." "So you're a Filipino as well? What a coincidece! He's a Filipino too! You two could get along pretty well," ngiti niya. Eh? Pilipino rin? May mga Pilipino din palang nakikipagsalaparan dito for pastries? I mean, if you're a Filipino then you are probably good at something. We excel in our passions because we are known to be hardworking individuals.

ang masiglang sagot ng bata saka nilingon ang likuran napinanggalingan nito kanina. Noon mabilis na parang huminto ang mundo ni Marius nang mamataan ang aminin man niya o hindi ay siyang pinakamagandang mukha na nasilayan niya. Hindi niya alam kung bakit pero iyon ang totoo at ayaw niyang magsinungaling sa sarili niya, o mas tamang sabihing hindi niya kayang magsinungaling sa sarili niya.

-Liam “Bawasan mo nga ang pagiging englisero mo , okay? Dalagang filipina ang liligawan mo. Kaya dapat matuto kang magtagalog ng diretso.” “I can speak tagalog fluently. I don’t have a funny accent when I speak Tagalog-“ “Wala nga pero hindi ka sanay magtagalog sa isang litanya mo. Pansin ko.” “Does It matter?” “Yes- este oo. “ Pabirong sabi niya. Sa totoo lang, wala namang epekto kung hindi ito nagtataglog palagi ngunit kapag nagsasalita ito palagi ng purong english ay halatang-halata ang ang malaking agwat ng kanilang pamumuhay. Nakakailang at napanghihinaan siya ng loob kapag ganoon. “Ah basta, nanliligaw ka di’ba? Ako ang masusunod dito.”

muling tawa ng matanda. “You know what kung hindi lang naawa si Filan sa mga Reyes, nakulong na iyon, hind lang niya magawa. Just like namana niya ang pagiging maawain ko sa mga tao lalo na sa nasasakupan mo, parang sa games naging winning by default ang dad mo sa kaso niyang hawak, dapat nagpasalamat ang dad mo sa amin.” “I think wala naman pong dapat ipagpasalamat ang dad ko sa inyo, naghirap din po siya sa kaso.”