Filipino Sanaysay Novels & Stories

naniniguradong tanong nito “Saglit lang muna.” Nakaupo sila ni Phil sa hood ng kotse nito. . Bigla na lang niyang hiniling kanina na huminto muna sila. Nakaharap daw sila sa isang parte kung saan tanaw ang lake. Noong bata siya, madalas niyang pangarapin na makapunta ng Laguna at tumambay sa gilid ng lawa. Natupad ang pangarap niya, ‘yon nga lang, hindi niya nakikita. Hindi niya nagagawa ang mga bagay na ini-imagine siyang gawin. She’s glad that Phil understood her predicament. Hinahayaan lang siya nito sa pananahimik niya. “Phil?” makalipas ang ilang sandali ay nagsalita siya. “Bakit kaya sa dinami-rami ng tao sa mundo, sa akin pa nangyari ang ganito?”

Napailing na lang ako at tinanggal iyon sa isip ko. Mabilis ang naging byahe. Hindi ko alam kung talagang mabilis ba o dahil lang subrang daming pumapasok ngayon sa isip ko kaya hindi ko namalayan. "This is my first time going here in the Philippines," nakangiting sambit ni Kirra, habang hila-hila ang maleta nito. "There's nothing special here, Kirra." "There is, Architect. Just like other people say, it's more fun here in the Philippines."

May pagkamangha nitong sambit, sa kaniya at sa sarili. "Sa ibang bansa kasi parang walang disiplina ang mga tao kapag nasa club kayo. You can easily find yourself getting picked by another species. Those horde of lustful species of men. Hindi ka pa nag-iinit sa upuan mo ay may lalapit na sa'yo para makipagkilala at para yayain ka ng hook up." May pandidiri nitong sabi. "Yes, I've been outside the Philippines for years, pero syempre hindi ko pa rin naman nakakalimutan kung gaano kahalaga ang puri ng isang babae."

Maybe I can get an award for being matyaga. For the last 3 years namin dito sa Manila ay hindi naging madali. Umabot din kami sa point na akala 'ko ang magiging ulam 'ko ay toyo. At sa 3 years na 'yon hindi 'ko pa din alam ang klase nang trabaho na meron si Alen.

Ni hindi man lang nila nasubukan ang recipe ng mga filipino although may lahing flilipino din naman sila. "Well, then.. ipapatikim ko sa Inyo yun. Actually, hindi naman siya elegante tulad ng mga nakakain niyong tasty at expensive na pagkain galing sa ibang bansa. But here in the Philippines, sinigang na baboy is popular in various places." "Really? So based on what you said, it's delicious and tasty even though it's simple?" Nagkibit balikat siya bago tumango bilang pagsang-ayon rito.

anito na binigyan ng diin ang sinabi. "Hindi mo kasi naiintindihan. Alam mo, hindi mo alam kung gaano kasarap sa pakiramdam na ang isang simpleng fan lang na katulad ko ay asawa mo na ngayon? Alam mo bang kung gaano kasarap sa feeling na ako ang pinili mong mahalin at pakasalan? At higit sa lahat sa akin mo ibinigay ang pangalan mo?" paliwanag ni Lana na sa pagkakataong iyon ay nagpipigil parin na mapaiyak.

Nagliwanag ang mga mata ni Malleah sa tuwa habang nagkukuwento tungkol sa pagkain, saka nagreklamo kay Sapphire, "Dapat kumain ka nang marami habang nandito ka sa Pilipinas. Ang Filipino food sa ibang bansa hindi authentic, kahit pa domestic chef ang kunin mo. Iba pa rin ang luto dito." Napangiti si Sapphire at naalala ang kasunduan nila ni Malleah. Tumawa siya bago sumagot, "Sige, may itatanong din ako sa'yo." "Aba, mahal kong disipulo, pamilya na ang turing natin sa isa’t isa, tapos ganyan ka pa makipag-usap sa akin? Kapag masyado ka pang pormal, talagang mag-aaway tayo. Makipag usap ka sa akin, na parang humahanga ka.. ayon sa nabasa ko, ganoon ang karakter ng mga babaeng taga sunod."

"Are you insane? Hindi mo man lang ako hinintay, besh? Hindi mo man lang pinaalam sa akin? Kakainis ka naman eh!" Rinig ko ang padyak ng paa niya at mukhang nagheheels na naman ang bruha. Tiyak bar hopping na naman ang bagsak niya. It's Saturday in the Philippines, and it's roughly Friday here. Lamang ng isang araw ang kontenento na ito. Napag-isip-isip ko na mas mabuting ipaalam na sa kanya ang totoong nangyayari ngayon sa buhay ko.

"Unang-una sa lahat, hindi ko trip gawing hobby ang mga gawain sa bahay. Anong tingin ninyong mga lalaki sa aming kababaihan, ginagawang pang-aliw ang paglilinis ng bahay? Katulong? Hinubog ng mabuti para pagsilbihan kayo? Pangalawa, baka mapatay ko lang ang mga bulaklak kapag ako ang nag-alaga sa kanila. Panghuli, hindi ko na hilig ang magbasa ng libro ngayon. Oo, inaamin ko na sobra akong na-addict sa pagbabasa ng mga kwento. Kasalanan kasi ito ng mga online writing websites. Masyadong nakakaaliw magbasa roon. Mas gusto mag-social media or maglaro sa cellphone. Bet ko rin mag-adventure because adventure gives your life a thrill! Hashtag its more fun in the Philippines. Parang gusto ko mata

sang-ayon ng Lolo ni Cailyn matapos ang matagal na pag-iisip. Philippine Science High School? Tinikom ni cailyn ang sariling mga labi, hindi na ninanais pang manatili sa Makati. Ngunit tumango na lamang siya nang makatagpo ang umaasang tingin ng matanda nang kaniyang inangat ang kaniyang tingin. "Kahit ano po, wala naman po akong pakialam." sagot ni Cailyn. "Sige, Philippine Science High School na kung ganoon."