Novel & Cerita Wikang Filipino Essay

Dahil sa pagkamangha ni Raffy sa magandang babae na nasa harap ay nalimutan niya na tuloy ang ikuwento kay Zylah ang tungkol kay Jaxon. “Yes, I am…” nakangiting sabi ni Willow. “Filipino ako basta nandito ako sa Pilipinas at Russian naman kapag nasa lugar ako ng papa ko. Anyway, I would be Spanish kapag doon naman sa lugar ng lola ko, sa Colombia…” Naguguluhan na napatingin si Raffy sa ina. Nalito man sa mga sinabi ni Willow ay hindi pa rin nawala ang ngiti sa mga labi.

seryoso kong tanong kay Xia upang iligaw siya sa napili niyang topic kanina. "The moment I figured out na pupunta ako sa Pilipinas ay kaagad akong nag-aral ng tagalog so that I can communicate sa inyong lahat and upang malaman ko kung sinisiraan na ba ako ng mga tao sa paligid ko." sagot ni Xia at sabay silang nagkatingingan ni Zia na naaaliw sa pagiging conyo nito.

Hindi ko alam kung tama ba na makipag-usap ako sa kaniya na English ang salita niya at ako ay magta-Tagalog. “You can talk to me, Freya. Don’t be shy.” Ngumiti lang ako. “Baka hindi kasi tayo magkaintindihan. Hindi ako marunong magsalita ng English nang diretso.” “Marunong naman akong mag-Filipino,” malambing na ngiti ang pinakawalan ni Willow. “Actually, I feel guilty for not talking to you noong nasa house ninyo ako ni Alguien ng ilang araw. Sorry…” Hinawakan niya ang kanang kamay ko at pinisil.

Just like the roses found on Philip and other students' palms. Hindi ko maiwasang mamangha at magtaka. Mangha dahil sa isiping hindi na normal ang taong may gawa nito. Nagagawa niya pa kasing maglagay ng code. Samantalang ang pagtataka naman ay dahil sa pinapahiwatig ng sulat. Kung sino ang tinutukoy nito. "I own her," mahinang basa ko rito.

sabi niya sa akin. I gasped and said, "Huwag mo na pong isipin 'yon, Ma. Naiintindihan ko naman kung bakit hindi n'yo ako napagpatapos ng pag-aaral dahil sa kahirapan ng buhay. 'Wag mo na pong isipin 'yon. Ako na lang po ang gagawa ng paraan para makapagtapos ako ng aking pag-aaral. Hindi pa naman po siguro huli pa para mag-aral akong muli, eh. Gusto ko po talagang makapag-aral pang muli. Sayang po. Hindi mo na po responsibilidad na papag-aralin ako. Ako na lang po ang gagawa ng paraan, Ma. Maghahanap na lang po ako ng matatrabauhan ko dito sa probinsiya. Dito na lang po ako mananatili, hindi na po ako babalik sa Maynila."

Paliwanag niya sa akin. Awtomatiko naman na napatango ako ng wala sa aking sarili dahil sa kinis ng kanyang mukha. "O-okay." Wika ko. "Ngayon na ba?" Muling pagtanong ko pa. Binigyan naman agad ako nito ng isang panulat. Ginaya ko lamang ang kung ano mang ginagawa niya, may isinulat siya sa kanyang lantern, hindi ko iyon maintindihan dahil naka chinese character ang words na ginamit niya.

"Fyi, learning English makes more sense in college. It will help you pass any interviews when applying for corporate jobs. It's disrespectful when an interviewee asks you in English and you answer them in Filipino." "Well, that's one thing na dapat isinasaalang alang ng mga corporate jobs. Is to start learning filipino...na hindi dapat ikahiya ang wikang atin...na ang lenggwahe natin ay hindi nangangahulugang mababa ang tingin lalo na sa edukasyon. Hindi mo ba alam na kaunti lang ang kumukuha ng major in filipino sa program ng mga educ? Kasi sa tingin nila mababa ang liliparin ng gano'ng major. Ayon na ang tinanim ng mga tao sa isipan natin...na ang katalinuhan ay nababase kung gaano ka kaga

(Philippians 4:13 NKJV) WALA ni isa sa mga kaklase ko ang lumapit sa akin para magpakilala o kilalanin ako. Pero alam ko naman na mangyayari ang lahat ng 'yon at alam ko rin naman na ayaw nila sa'kin. Sa simula pa lang, iba na ang tingin nila sa'kin. Naiiba ako sa kanila dahil lahat sila ay mayayaman, matatalino, magaganda at guwapo. Habang ako naman ay isang probinsyana na napadpad dito sa siyudad. Pakiramdam ko tuloy hindi ako nararapat na maging estudyante sa paaralan 'to.

Hindi ko mapigilan ang mapatawa ng mapakla sa aking sarili. Ang saya, hindi ba? Iyon bang minahal ka na nga lang ng palihim, tapos bigla-bigla eh iiwanan ka nalang sa ere at hindi ka man lamang kinausap. Wala man lamang paalam eh! Ang sakit. Tangnang buhay. Napakalupit! Pinaiyak ako ng mas bata sa akin. At estudyante ko pa.

naniniguradong tanong nito “Saglit lang muna.” Nakaupo sila ni Phil sa hood ng kotse nito. . Bigla na lang niyang hiniling kanina na huminto muna sila. Nakaharap daw sila sa isang parte kung saan tanaw ang lake. Noong bata siya, madalas niyang pangarapin na makapunta ng Laguna at tumambay sa gilid ng lawa. Natupad ang pangarap niya, ‘yon nga lang, hindi niya nakikita. Hindi niya nagagawa ang mga bagay na ini-imagine siyang gawin. She’s glad that Phil understood her predicament. Hinahayaan lang siya nito sa pananahimik niya. “Phil?” makalipas ang ilang sandali ay nagsalita siya. “Bakit kaya sa dinami-rami ng tao sa mundo, sa akin pa nangyari ang ganito?”