Wikang Filipino Talumpati นิยาย & เรื่องราว

Camsy_Classy Sapagkat nasa puso ko ang pagsusulat. Sapagkat ito ang gusto ko. Lahat ng mga bagay na hindi ko masabi, idinadaan ko na lang sa pagsusulat, sa piyesang aking nililikha. Hindi man ako kasing galing ng mga sikat at kilalang manunulat dito sa Pilipinas, masaya pa rin ako na ibahagi ang mga gawa ko, mabasa man nila ito o hindi.

Ang weird ko ba? Percy Wilson: Hindi naman, pareho lang tayo. Sa tingin ko, magkakasundo tayo. Clover Clynn Delgado: Sa tingin ko rin. By the way, why don't you try posting it in writing platforms like Wattpad? Percy Wilson: Thanks, pero ayaw ko. Pampalipas oras ko lang talaga 'yan. Clover Clynn Delgado: Alam mo bang masakit ang gawing kang pampalipas oras?

"Natural nagulat ako Gen. Baka mamaya tiyanak pala yan at mangagat." "Walang tiyanak rito. Walang aswang. Halimaw meron." Sagot nito. "Alam mo nakakapagtataka lang na alam niyo yung mga folk tales. Alam niyo ba ang gamit niyong salita eh tagalog? Di ba pwede naman korean, japanese, russian, italian... Bakit filipino at english?" Nagtatakang tanong ko. Syempre pilipino ako, ngayon lang ako nagkataong magtanong rito.

pagbabahagi ko ng opinyon ko sa kaniya. "Totoo iyan, hindi talaga madaling magsulat. Kaya ang tunay na manunulat, nasa puso talaga dapat ang pagsusulat at isinasaisip ang bawat salitang ilalapat niya sa kaniyang akda. Dahil ang akda niya ang mismong magpapakilala sa kung sino siya." Napa-wow ako sa words of wisdom niya at pati na rin sa paggamit niya ng Wikang Filipino! Mukhang nagkamali ako na minaliit ko ang galing niya sa paggamit ng sariling atin.

paliwanag ko dito "Sige bibili nalang ako ng pagkain natin dito nalang tayo kumain" sambit nito. Tumango nalang ako upang pag sang-ayon Habang kinukuha nito ang wallet nya ay nagtatype ako sa laptop ko. Isa akong manunulat sa wattpad Isang manunulat na madaming pangarap. Madaming pangarap sa gitna ng kahirapan.

Ang luluma ng karamihan sa mga tagalog at kastilang salita na ginamit pero masarap siyang basahin at maganda sa pandinig kapag sinabi. "Lubos ang aking lumbay. Nagising ako kaninang umaga na hindi binabati ng nakangiting sinag ng araw. Malakas na tikatik ng mga patak ng ulan sa bubong ang siyang nagpabatid sa akin na panibagong siphayo ang kailangan kong bunuin. Puspos ng kapighatian ang aking puso sa mga mensaheng aking nakalap mula sa aking panaginip na dapat kong itala dito sa aking tala-arawan."

Umirap si Pauleen sa ere. "That's not 'kabit' because that is bakit. And that's not 'mapagsisidkahan' dahil mapagdidiskitahan iyon. Alam mo Rancho minsan ang sarap mong ingudngod sa inidoro. Huwag ka nalang magsalita ng tagalog kung hindi mo kaya okay?" "You're the one who is prone to filipino languages. So you should understand me, dad? I want to enroll in a language school para naman magrakanoon ako ng learning about sa filipino languages and all of their beliefs and all."

Napangiti siya ng mapakla dahil tumpak ang mga sinasabi nito sakanya. "Hindi ko alam anong nagustuhan mo doon? Walang direksyon ang buhay, pariwara at mabisyo kaya hindi ko maintindihan kung malabo ba ang mga mata mo, kung si lucas pa ang nagustuhan mo mas maiintindihan ko eh. " Tuloy-tuloy pang talak ng kanyang kaibigan na tinawanan na lang niya at nagpaalam na dito bago pa ulit mag beast mode ito.

giit ni Sophia bago niya isinara ang pinto ng aking maliit na silid upang pumasok sa kanyang trabaho. Naiwan akong mag-isa sa gitna ng init ng kwarto habang ang tunog ng lumang electric fan ang tanging sumasabay sa aking marahas na paghingal. Tinitigan ko ang blangkong papel... bawat linya nito ay tila nagiging salamin ng aking nawasak na dignidad mula nang iwan ko ang Maynila. Hinawakan ko nang mahigpit ang panulat, ang aking puso ay unt-unting binalot ng matinding poot at natitirang pag-ibig para sa antipatiko at mayabang na bilyonaryong sumira sa akin. Nagsimula akong sumulat ng isang liham na alam kong hinding-hindi ko ipapadala sa kanya... isang kumpisal na nakasulat sa bawat patak ng a

At based sa culture doon, natural lang sa kanila ang sex. "Dalagang Filipina ako, Carlo. Sa Pilipinas ako nagkamalay at lumaki." ani ni Lily. "Tell me to stop." Ani ni Carlo "Don't stop." At ipinagpatuloy na ni Carlo ang pagpasok kay Lily. Nahihirapan sya at pawis na pawis dahil ang hirap pasukin ng makipot na daaanan nito.