Without Remorse Novels & Stories

Hindi na nito malaman ang gagawin bukod sa pagpapadama nito ng kanyang pagmamahal sa pamamagitan ng yakap na iyon. Sa wakas ay napakalma ang dalaga. Bahagyang pumayapa ang kanyang loob. Gayunpaman, nanatili itong lumuluha, “Kasalanan ko ang lahat kung bakit umabot sa ganito.” Resentment is evident in her tone of voice. “Kung hindi lang sana ako baog, wala sana tayo sa sitwasyong ito. I am sorry for being barren. I am sorry for not giving the only thing you asked of me.”

Rinig niya ang palahaw ng dalawang kídnapper but she don't feel any remorse at all. Walang lingon-likod na lumakad siya papunta sa kan'yang motor at sumakay doon dala ang briefcase. Good thing at malayo sa kabahayan ang warehouse na 'yon kaya walang makakaalam o makakaresponde agad sa ginawa niya at kung mayro'n man ay paniguradong malayo na siya sa oras na may makarating doon. Those kídnapper don't deserve any mercy.

Umagos ang maraming dugo sa bibig niya at halos himatayin na rin sa sobrang sakit. Tumulo ang kanyang luha at tumingin sa akin na tila nag-mamakaawa pero imbis na awa, tuwa pa ang naramdaman ko habang pinagmamasdan siya. Hindi ako naging Mafia boss nang walang dahilan. I am ruthless devil, who can make you suffer how much I want and even if you beg for forgiveness I won't give it to you because forgiveness is not in my vocabulary. A devil never know what forgiveness and mercy is...

She want her to remember him. "How can I not remember you Mr. Atkinson? Nahimatay lang ako, hindi nagkaroon ng amnesia," natatawang sagot niya. Tumayo si Ried at marahang lumapit sa kan'ya kaya napaatras siya. Ewan niya ba, pero sa tuwing lalapit ito sa kan'ya ay automatic na napapaatras siya. Para bang may sariling buhay na ang mga paa niya at kahit ang mga paa niya ay takot rito.

Kinuha niya ito at niyakap. "I'm sorry kung hanggang ngayon, wala kaming makitang tao na maaring managot sa nangyari sa inyo. Hindi ko na rin alam kung ano ang gagawin, kaya lang sina tita na rin ang sumuko para hanapin ang mga dapat managot sa nangyari sa inyo. I'm sorry, pero kahit na gusto kong sabihin kung sino ang sa tingin ko may sala wala rin akong magawa. Ayaw kong malagay sa peligro ang pamilya ko. At sana maunawaan mo ako. Uamaasa ako na ang diyos na ang maghahatol sa kanila. Hindi ako naniniwala na patay na ang mga anak mo, alam ko na buhay na buhay sila at nakikita ko iyon. Ayaw ko lang magkagulo, alam ko naman na nasa mabuting mga kamay sila. Hihintayin ko na lang ang panahon na

Mas mabuting hindi na lamang siya kumibo sa tinuran nito. Sa buong durasyon ng byahe ay iniisip niya ang binabalak na paghihiganti. Is it too late for revenge? No. Hangga't nasasaktan siya, dapat siyang maghiganti para maramdaman din nito ang sakit na naranasan niya sa ginawa nitong panloloko. Its not too late for revenge.

“Hindi lang basta kasalanan ang ginawa niya, Audrey. That’s a crime.” Ramdam ko ang tension sa pagitan namin, pero hindi ako umatras. Lumapit ako nang bahagya, hinawakan ang kamay niya, pinipilit iparamdam ang lambing na inaasahan niya. “I know,” bulong ko, pinipilit gawing emosyonal ang dating. “But I also know what it feels like to be lost… to be broken.” Bahagya siyang napakunot ang noo, halatang hindi pa rin kumbinsido. “This isn’t about being broken,” sagot niya. “This is about accountability.”

Ramdam ko na natigilan silang lahat. “Song-I…” si Xaven na halatang hindi nito inaasahan na gagawin ko ito. “How do I say ‘I’m sorry’ when I know that words are not enough? And how can I ask you to forgive me when I know I can’t forgive myself? Believe me, everything I did goes against my conscience. But I had no choice because my mother’s life was at stake in the mission they assigned to me.” There is not a day that I would rather die than have someone else suffer because of me, but I can't bring myself to kill myself. Because of a life that depends on me, and it’s my mother.”

"Now you even recognised them as your family. At kami ni Mama, ano na ba kami sa 'yo? Puwede pa ba kitang tawagin na Papa?" "Wala akong anak na kriminal." Napakuyom ng kamao si Renzo at napatiim-bagang. "So, what are you doing here? Gusto mo bang makita if I had a slightest remorse? No. I don't ever regret what I did. If this life has a replay, gagawin ko ulit ang ginawa ko." "Why? Kinukulang ka pa ba sa naibigay at ibinibigay ko?"

Yung maskara nito na may gold lining — hindi niya itinatago ang pagkatao. Parang mas lalo pa nitong pinakita kung gaano na siya nagbago. Liam leaned back slowly, hawak ang baso ng malamig na tubig na di man lang nabawasan. Ang bigat sa dibdib niya ay hindi gutom o pagod. It was… remorse. Akala niya, she moved on. Akala niya, baka masaya na ito sa ibang bansa. Akala niya, baka tuluyan na siyang kinalimutan.