Novel & Cerita Worthless In Tagalog

Dahil sa pagkabigla ay hindi na nakapalag ang dalaga ay hinayaan na lang na mapahiga siya dito. Mabilis na pinatong ng lalake ang tuhod niya sa ibabaw ng sofa sa tapat ng nakabukang hita ng dalaga, “tell me, Danica… Did you know what sponsor means sa isang katulad mo na artista na kailangan na kailangan ng tulong?” Mahina ang boses nito na para siyang inaakit. “You offering yourself as their prostitute, now tell me, are you going to accept my sponsorship and willing to be my prostitute hm?”

Pumasok ako, pumunta ako sa isang upuan at lumuhod. 'Lord, ang dami kong hiniling sa inyo, pero wala man lang kayong ibinigay. Nandito ako, nagsusumamo na sana ay buhayin ninyo ang anak ko. Wag ninyo siya kunin sa akin, sa amin. I am begging you Lord. Nagmamakaawa ako, wag ang anak ko. Ang bata-bata pa niya para mawala sa mundong ito. Madami pa siyang pangarap sa buhay. Gusto pa niyang makasama ang ama niya. Sana Lord, pagbigyan n'yo ako sa hiling ko na ito.' Taimtim akong nagdadasal na sana ay makaligtas ang anak ko.

ALIPIN C25 ANTHONY POV Mag-isang buwan na kami ni Abegail dito sa Korea, malapit na rin kaming umuwi dahil isang buwan lang naman ang bakasyon ni Abegail. “Love, what are you thinking about?” Tanong niya habang yumakap sa aking likod. “Nothing Love,” “You know Love, ma-miss na naman kita,” “Why? if we go back in Philippines, lagi pa rin naman tayong magkikita?”

Mabuti nga at libre ang pananghalian at meryenda sa tindahan. Napabuntong hininga ako kapag naiisip ang sitwasyon ko. Siguro kung hindi namatay si mama ay nag aaral pa rin ako hanggang ngayon. Kabilin bilinan nya sa akin bago sya malagutan ng hininga na magtapos ako sa pag aaral. Kaya nga nag iwan sya ng malaking halaga sa bangko para sa pag aaral ko. Dati kasing teller sa isang bangko sa Manila si mama. Nang magkasakit sya ay pumunta kami dito sa bayan ng Santa Martina. Grade 5 pa lang ako noon. Pero ang perang iniwan ni mama sa bangko para sa pag aaral ko sya sinaid lahat ni tiyang. Mabuti ba kung ginamit nya sa mga pangangailangan sa bahay pero hindi, ginamit nila ni tiyong pambayad nila

*insert sarcastic tone* Pero di din nagtagal ay natapos din ang klase namin sa buong araw. Buti buo pa ako. Akala ko kasi ay gutay gutay na ako sa kakahanap ng value of x, which is wala na ngang value kaya x na nga eh, kasi wala ng value kaya dapat hindi na balikan! Hahaha hugot pa more. Ano nakain ko bat napakabitter ko? Tama! Wala pa pala akong kain. Naku, humanda talaga itong bulsa ni Misha magbubuffet ako sa jollibee!

Gaano kahirap? Anong sasabihin ko? Anong irarason ko? Desperado na akong makaalis dito. Hindi ko na kakayaning magtagal sa pamamahay na'to. Gusto ko ng umuwi sa totoong tahanan ko. Kaya naman ni Fiandro diba? Sa itsura at ugali pa lang ng mokong na 'yon, mas matibay pa siya sa bato o bakal kaya paanong hindi magiging madali sakanya?

Napa tingala kaagad si Nikko sa kanya. "A-Ano ba talaga t-tayo Nikko?" pumiyok ang boses niya, "Ano ba talaga ang meroon sa ating dalawa, ha? " hindi na napigilan ni Yena ang kaniyang luha na tumulo habang naka tingin sa mga mata ni Nikko. Napa tayo kaagad ang binata. Medyo natumba pa ito dahil sa namamagang tuhod. "C-Cake... Ano ba'ng pinagsasabi mo? M-May nasabi ba akong masama?" halata sa boses ng binata na naguguluhan rin ito sa lahat ng nangyayari.

"Paulo Santiago pushed for a 'lifestyle-first' approach. Akala niya, kapag puro models sa mamahaling damit ang ipapakita, kusang susunod ang kita." Napatitig ako sa seryosong mukha ni Dante. Ito kasi ang unang beses na narinig ko siyang magsalita ng Tagalog. Kahit fluent siya sa English, kayang-kaya niya pa ding magsalita ng tuwid na Tagalog nang hindi bumabaluktot ang pronunciation niya ng mga salita. Nang tumingin siya sa akin ay kaagad akong nag-iwas ng tingin.

Nailayo ko ang phone sa tainga ko ng marinig ko ang malakas na sigaw nito. “Are you sure? Hindi ka ba nagbibiro?” Paninigurado nito. “Anong akala mo sakin joker?” Irap ko. “Waaaa! Ang swerte mo girl. Ang balita ko ay maraming nagtangka na mag apply diyan pero hindi nakakapasa. Masyadong mataas ang standard nila.” Napaismid ako. “Anong swerte? Hindi ba dapat malas. Mukhang hindi mapagkakatiwalaan ang ceo no’n.” saad ko.

Napangiwi siya nang makaramdam ng hapdi. Putok man lang labi ay lumabas siya nang bahay at dumiretso sa nakaparada niyang kotse. Buong araw na naman siyang magmamaneho, mag iikot-ikot kung saan-saan, baka sakaling matagpuan ang asawa, pero alam niya sa kanyang sarili na imposible iyon. May kasabihan nga, mahirap hanapin ang taong ayaw magpakita. Ganoon pa man ay nagpatuloy parin siya sa pagmamaneho.