You Are My Secret 소설 & 이야기

Nahihiya ako sa mga lumabas sa bibig ko kanina. Kinuha niya ang bag sa kamay ko at siya ang nagdala nito. Pagkatapos pinagsalikop niya ang mga kamay namin at naglakad kami pababa ng hagdanan. "Where are we going?" mahina kong tanong, muntik pa akong pumiyok dahil nanunuyo ang lalamunan ko. "Secret." sabi niya, kahit hindi ako nakatingin sa kanya alam kong nakangiti ito" It's a surprise, Mine. Kung sasabihin ko sayo, e di hindi na surprise yun."

Saad ko at tinapik ang balikat nito at sinundan na si Amelie. Lahat ng tao may sekreto.At isa na ako do’n,hindi na maiiwasan na magtago ng isang sekreto ang isang tao.Malaki man o maliit,but you have to bare the consequences .Just like me,me keeping a secret from my cousin and to his wife.I’m baring the consequences , and I’m sure I‘m going to hell for this.

patuloy ko pa. “They will not know, unless you will tell them. What we are having right now is our little secret, Maeve,” mahinang sabi pa niya bago marahang hinahaplos ang gilid ng aking mga labi. “A secret that no one should ever know. Dahil selfish ako, Maeve, ang akin ay akin lang,” patuloy pa niya bago ako ginawaran ng isang mapagparusang halik.

bulong ko kay Timo at mahina ko siyang tinulak papalayo sa akin. “Single ako,” sabi naman ni Isco at busy sa kanyang pagkain. “You are full of secrets, Isco!” wika ko naman at ngumiti sa kanya. “Walang sikretong hindi nabubunyag,” sabi ko pa sa kanya. Biglang napa ubo si Timo sa tabi ko kaya tumingin ako sa kanya. “Okay ka lang?” tanong ko agad sa kanya.

tanong ko nang mahina habang mahigpit na nakakapit sa kanyang braso. Hindi siya sumagot agad. Sa halip ay muli niya akong niyakap nang mahigpit, habang ang kanyang mga mata ay nakatuon sa pinto na tila hinihintay kung anong panganib ang papasok. “It means, baby… our secret is no longer ours. And whoever is behind this… they already know exactly where to find us.”

“May nag-order po for you. Anonymous daw po, hehe.” Napakunot ang noo ni Fana. Anonymous? Sino naman ’yon? “Hindi ba puwedeng malaman kung sino? Para naman makapagpasalamat ako.” Umiling lang ang crew at ngumiti. “Secret daw po talaga. Enjoy your food, ma’am!” Basa niya sa name tag: Rain. “Salamat, Miss Rain,” mahina niyang sabi habang inilipat ang tingin sa pagkain.

"In the nine years, I have been with you, why do you have to keep a secret that even you know I can understand because y'all are my friends?" "Bakit sa thwing gabi kailangan niyong umalis at hindk man lang ako sabihan... I am your friend," wika ko at ang boses ko ay tila naging malungkot. "I'm the blind and the secret of this organization." "Hindi ko alam kung kailangan niyo lang ako o kaibigan niyo ba talaga ako?" seryosong tanong ko, tila malamig 'yon.

Siguro inutusan lang ng kumag na iyon, kaya naman napagpasyahan kong pumasok na sa loob. "Fvck!" mahina kong sambit ng maabutan ang secretary nitong nakatalikod sa pinto, habang nakakandong sa kaibigan kong nakaupo sa swivel chair parehong umuungol dahil gumigiling sa ibabaw nito ang babae, habang nasa loob naman ng sekretarya ang karg*da ng kaibigan ko at busy sa pagmasahe sa dibdib ng secretary nito. Alam kong nakita na ako ni Theo, kaya umaalog ang balikat nito sa mahinang tawa. Ang gago talaga walang patawad kahit sekretarya nito ay pinatos na.

Nakakasuklam na malaman ang sikreto nitong dalawa. Sinalubong niya ng may hinanakit ang mga mata nito. "Sa tingin mo masayang pag-usapan ang mga nakita ko? Mabuti na lang pala maaga pa lang nalaman ko na, at least saglit lang akong naging tanga." Napakuno't ito ng noo at tila tinamaan sa sinabi niya. "You used to be my daily dose of happiness, but now... I feel like throwing up seeing you both." At tuluyan na siyang lumabas ng opisina.

Pang aasar ni Janeth. "Janeth! Shhh! 'Wag ka ngang maingay dyan! Baka marinig ka ng mga kasama natin!" "Bakit ba? Iisipin lang naman nila na inaasar kita eh!" "Haist! Basta ayaw ko ma chismis ako. Alam mo naman." "Oo na. So..ano nga dahil nga ba kay Sir?" Ngumiti ako, "Secret!" "Hmpp! Fishy!" Nakangiting sabi ni Janeth.