Your Existence Novels & Stories

Ngunit mabuti na lang rin at nangyari iyon dahil naitago ko sa mapanghusgang mundo ang existence ng anak ko. Pero hanggang kailan?

Walang pagbabago, hindi parin naging ganoon ang buhay ko. Hindi magiging ganoon ang mangyayari sa buhay ko. Kailangan kong mamili. Hindi ako matatanggap nang aking angkan kong sasabihin ko kung ano at sino ako? I'm a hybrid. And a hybrid, doesn't exist with them. Kung ang pagiging bampira ko lang ang problema ko ay pwede iyong tanggalin nang mga mangkukulam.

"You're saving me each time." Her existence made me realize that I wasn't designed to be alone. Tuwing nakakalimutan ko na ang maging masaya o piliin ang sarili ko, pati sa bawat oras na pakiramdam ko ay tinatalikuran ako ng mundo, siya ang palaging sumasagip sa'kin. I can never express how grateful am I that she exists.

Saka ko inilipat ang paningin sa itaas ng inukit ko, maliit lang iyon. 'I care about you. No one loves you? But I love you and yes,byou exist in my life. You made my life a living paradise and again, I love you.' And my whole system was shaken. *** Unti-unting nabasa ang paa ko ng tubig-dagat pero hindi ko 'yon pinansin. Iniisip ko pa rin kasi ang nakaukit sa may puno. Walang ibang taong nandito kundi kami lang. Siya lang ang puwedeng mag-ukit no'n dahil bago palang ang pagkaka-ukit.

Ang daming nagkakagusto kaya sa kaniya pero napansin kong no pansin lang siya. "I never expected it either. But I always think about why the Bible exists in the world. Its content is filled with goodness, and it won't lead you astray if you follow it... Lagi kong iniisip na pagkatapos ng buhay ko rito sa mundo, ano ang mangyayari sa akin? Hindi ko alam, at natatakot akong hindi ko alam. All I know is... I have soul to save... "Oh, kaya pala..."

Murang tanong ko habang nagngingitngit sa galit na iniisip na wala talaga itong paki sa existence ko. "Simula kagabi pa ako umalis. Impossible namang hindi man lang sumagi sa isip niya kung saan ako??" Ulit na tanong ko sa sarili ko at hinampas ang manobila ng sasakyan ko.

CHAPTER 166 – I FORGOT WHO I WAS BEFORE YOU “If I only exist when I’m with you…” “Then who am I when I’m alone?” Hindi ko alam kung kailan nagsimulang maging tahimik ang lahat. Hindi yung paligid. Kundi ako. Yung klase ng tahimik na hindi mo napapansin agad, hanggang sa mapansin mong wala ka nang iniisip na hindi siya kasali.

Na dahil sa rejection na iyon, maitatanong mo na lang na. Is God really exists? Or isa lang siyang fiction character na namumuhay sa mga non-fiction na kwento o tauhan? Alam kong na nag e-exist siya, pero bakit hindi ko ngayon maramdaman ang presensiya niya? Bakit hindi niya kayang patuyuin ang aking mga luha? Na pawiin ang sakit sa aking dibdib? Na palayain ako sa galit? Na ibalik lahat ng nawala sakin?

“Hindi kita binibigyan ng choice. Ito ang gagawin mo, whether you like it or not.” Bumale-balentong ang sikmura ko, pero may kung anong nag-aapoy sa dibdib ko. 'Yung parte ng pagkatao ko na sinubukan kong ibaon, 'yung parte na pagod na pagod na sa pagiging sunod-sunuran, pananahimik, at pagtrato sa akin na parang walang kwenta ang existence ko.

pagsesermon ko. “I have my gym routine and I already had that since like forever. I won’t give that up just for a damn single occasion that won’t even last for half a day.” “Grabe ka naman maka-’damn’ occasion. Birthday ng mama mo ang pinag uusapan natin, hoy. Birthday ng babaeng nagluwal sa iyo na kung hindi dahil sa kanya, malamang na wala ka rito at hindi ka nag-eexist sa Earth—”