การแต่งงานตามสัญญา 소설 & 이야기

ข้ามาเอี่ยว การแต่งงานครั้งนี้เขาต้องการให้มันเป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป เป็นเพียงอีกหนึ่งปีที่มีสัญญาผูกมัดทางกฎหมาย แต่ไม่ต้องการบอกกล่าวถึงเรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังกับใครทั้งนั้น ประจวบเหมาะกับมีงานวันนี้เข้ามาในตาราง เขาจึงตัดสินใจทำสิ่งที่เป็นทางเลือกสุดท้ายเพื่ อรั้งอิสระของตัวเองเอาไว้

เธอเอื้อมมือไปหยิบเอกสารสัญญาแต่งงานที่ถูกเก็บไว้ในลิ้นชัก เปิดมันออกมาดู พลิกหน้ากระดาษไปมา ดวงตาไล่มองตัวอักษรที่เป็นเหมือนโซ่ตรวนพันธนาการ 'ระยะเวลาสัญญา: 1 ปี' 'ในช่วงระยะเวลาสัญญา คู่สมรสจะต้องดำรงสถานะสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายโดยไม่มีการแยกกันอ ยู่...'

“เวลาไหนก็พูดได้ทั้งนั้น วาอยากแต่งงานแล้วอยากดูแลมีนแบบถูกต้องตามประเพณีและตามกฎหมาย” “นาวาการแต่งงานมันเท่ากับว่าเราจะขาดอิสระภาพในการใช้ชีวิตไปเลยนะการที่เราผูกมัดกับใครอีกคนไว้วาทิ้งความเป็นตัวเองความเป็นอิสระของตัวเองได้เหรอ”

คำสั่งเสียของคุณปู่ที่เขารักและเคารพ ส่งผลให้คนรักของเขาต้องเสียใจ หนีเขาไปโดยไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัว ปล่อยให้เขาเสียใจ รู้สึกผิด เพราะคำว่ารักษาสัญญา เขาต้องแต่งงานจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ เป็นระยะเวลา 1 ปี หากเขาไม่ทำตามคำสั่งเสียของปู่ ทุกสิ่ง ทุกอย่าง จะต้องตกเป็นของคนอื่น .....อยากอยู่ก็อยู่ไป ทนให้ได้ก็แล้วกัน เพราะฉันจะทำให้เธอ เจ็บ เจ็บมากกว่าฉันร้อยเท่าพันเท่า..... "แกต้องแต่งงานและจดทะเบียนสมรสกับผู้หญิงคนนั้น"

หากลูกชายแต่งงานตามสัญญาของตระกูลสำเร็จ คนในตระกูลจะถือว่านั่นคือการแสดงถึงความจงรักภักดี "ทุกคน? หึ! ทุกคนที่ไม่รวมผม?" ไม่เคยถูกนับรวมอยู่แล้ว จึงไม่แปลกในนักที่ถูกมัดมือชกแบบนี้ "ฉันไม่ได้บังคับให้อยู่กิน!! แค่เข้าพิธีและจดทะเบียน..."

หลังจากนั้นงานแต่งปลอมๆ ตามข้อตกลงก็เกิดขึ้นโดยไม่เป็นที่สงสัยใดๆ เลยว่านี่คือแผนการของทั้งสองที่ตกลงกันเอาไว้ก่อนหน้านี้ จะแต่งงานกัน จดทะเบียนสมรสกัน แต่จะไม่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรทั้งสิ้น ให้รู้แค่ว่าเธอและเขาคือสามีภรรยากันที่ถูกต้องตามกฎหมายก็พอ

หากวันเวลาแห่งความสุขผันผ่านไปได้ไม่นาน ในเย็นวันหนึ่งก็เกิดเรื่องที่ทำให้ธีทัตตกใจ หากไม่กี่นาทีมันก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธและหัวเสีย “ใครเอาสัญญาฉบับนี้ไปเผยแพร่” สัญญาการแต่งงานที่ระบุว่ามีอายุแค่หกเดือน โดยเมื่อครบกำหนดเวลาตามสัญญา เขากับชีวาพรจะหย่าขาดจากกัน

สุดท้ายแล้ว เขาก็ยอมแต่งงานกับเธอ แต่การแต่งงานกลับไม่ใช่สิ่งที่เธอวาดฝันไว้ ในเมื่อเขาก็มีเงื่อนไขของเขา เขายอมแต่งงานแต่ไม่มีการจัดงานแต่งอย่างเอิกเกริกมีเพียงงานที่จัดแบบง่าย ๆ มีเฉพาะครอบครัวฝั่งฝ่ายชายและฝ่ายหญิงที่สนิทเพียงไม่กี่คนเท่านั้น พร้อมกับการจดทะเบียนสมรสที่ม ีสัญญาแต่งงานที่ระบุว่าแต่งเพียงสามปีเมื่อครบกำหนดจะหย่ากันทันที ในตอนนั้นปู่ของเจ้าของร่างเดิมก็พูดหว่านล้อมให้เธอคิดใหม่อีกครั้งแต่เจ้าตัวก็ยังดื้อดึง

นางนั่งตัวตรงพร้อมกัดปากเพราะข้อนี้นางรู้ดี “คำว่าคู่หมาย ไม่ได้หมายถึงการรักใคร่ตกลงปลงใจแล้วแต่งงาน สกุลลั่วและสกุลหวงพึ่งพาอาศัยกันมาช้านาน ทำงานใกล้ชิดฝ่าบาทมาหลายชั่วอายุคน การสัญญาแต่งงานที่จัดขึ้นมามีลายลักษณ์อักษร” เขาดันกระดาษที่เก่าจนแทบเปลื่อยยุ่ยม าตรงหน้านาง

“สัญญาอะไรเหรอคะ” “สัญญาแต่งงานกันแค่หนึ่งปี และเราสองคนจะไม่ให้คนนอกรู้เด็ดขาดว่าแต่งงานกัน พอครบหนึ่งปี พี่จะให้เงินขิมไปตั้งตัว ที่พี่ทำแบบนี้เพราะไม่อยากให้ขิมเป็นผู้หญิงแปดเปื้อน”