ข้ามไปในนิยาย

ใครจะคิดว่าเด็กผู้หญิงตัวอ้วนๆดำๆที่เขาเคยปฏิเสธเมื่อ10ปีก่อน โตมาแล้วจะสวยเซ็กซี่ขนาดนี้ สวยชนิดที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงทุกทีเวลาที่เจอ......

อันอันหญิงสาวนักศึกษาปีสองทะลุมิติมาแต่งงานกับชายยากจน. เธอผู้ชอบเงินทองเป็นชีวิตจิตใจ

เมื่อชะตามารดาถูกแก้ไข เหลือเพียงชะตาตัวเองที่ต้องฝ่าฟัน เมื่อย้อนอดีตมามีเพียงหนึ่งสมองสองมือ และพบสหายร่วมเป็นร่วมตาย นางจึงต้องวางแผนสู้ ‘ข้าจะจับคู่ให้ทุกคนใหม่’

ในนิยายตัวร้ายมักต้องพบจุดจบอันน่าเศร้า เหตุเพราะไปยุ่งวุ่นวายกับเหล่าตัวเอก แต่เมื่อเธอคนนี้เข้ามาสวมร่างนางร้ายแทน ย่อมไม่สนใจไยดีตัวเอกอีกต่อไป "ข้าขอใช้ชีวิตสุขสบายไปกับสามีหุ่นล่ำเสียยังดีกว่า"

👉เมื่อวาววาตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าพระเอกแวมไพร์ในนิยายที่เธอเขียน 👉มานอนอยู่ข้างๆอย่างไม่น่าเชื่อ! 👉แต่เธอดันเขียนชื่อตนเองเป็นนางร้ายในนิยายนี่สิ! 👉และเขาก็คลั่งรักมัวแต่จะตามหานางเอกในเรื่อง 👉อ่อนโยนแต่กับนางเอก...แต่ขวางโลกกับทุกคน! 🤓แวมไพร์หรือจะมาสู้นักเขียนที่สร้างเขาขึ้นมาได้!!!

ณ ประตูทางเข้าแห่งนี้ เป็นที่ปรารถนาของสตรีทุกนาง ทว่าเบื้องหลังกลับมีความร้ายกาจมากมายซ่อนอยู่ ถึงกระนั้น... มู่ตันหยงก็หาได้หวั่นเกรงไม่ ควรเป็นคนด้านในต่างหากที่ต้องหวาดกลัว

นักเขียนสาวยุคสองพันตื่นขึ้นในร่างคุณหนูตัวประกอบผู้อาภัพ ซ้ำยังบ้าใบ้จากนิยายเรื่องหนึ่ง เดิมทีต้องไร้บทบาทตั้งแต่ต้นเรื่อง ไฉนจึงมีระบบผุดขึ้นมายัดเยียดให้เธอทำภารกิจหนีตายจากพระรองตัวร้ายด้วยเล่า!

ลูกสาวคนกลางที่น่าสงสารของบ้านตระกูลเฉิน ตัวประกอบนิยายผู้แสนจืดจาง ชีวิตอนาถาที่เคยได้รับถูกเปลี่ยนไปเพราะเธอคือผู้พลิกชะตาของ “เฉินลั่ว”

มีน สาวดวงซวยที่อยู่ ๆ ก็ถูกดึงวิญญาณไปยังปรโลก เหตุการณ์ครั้งนี้เป็นความผิดพลาดอย่างช่วยไม่ได้ เมื่อกลไกแห่งชีวิตเกิดขัดข้องทำให้ทุกอย่างแปรปรวน เจ้าแห่งปรโลกจึงขอโทษและรับผิดชอบเรื่องทั้งหมดด้วยตนเอง เพื่อจะได้เฝ้าดูพระรองและส่งเขาไปให้ถึงปลายทางของตอนจบ มีนจึงเลือกที่จะไปเกิดใหม่ในมังงะเรื่องโปรดแทนการกลับเข้าร่างเดิม เจ้าแห่งปรโลกเห็นว่าสิ่งที่ขอไม่ได้มากเกินไปจึงได้ตอบตกลงแล้วส่งเธอไปยังที่ชอบ ๆ แต่เอ๊ะ! เหตุใดไม่เหมือนที่คุยกันไว้ ไฉนท่านส่งข้ามาเป็นตัวประกอบที่ต้องตายด้วยมือพระรองเล่า... . . . “เลิกกั๊กแล้วรักก่อนนะ... ตะ ๆ เตงมาได้ไง” ทว่าเมื่อเปิดประตูห้องได้ก็ถึงกับยิ้มค้าง เมื่อมีใครอีกคนนั่งไขว้ขากอดอกอยู่บนเตียงนุ่มคอยท่าอยู่ก่อนแล้ว ดาบที่กอดอยู่นั่นก็ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย เกรงว่าจะลอยมาบั่นคอได้ทุกเมื่อ แล้วยังรอยยิ้มอีกเล่าเพียงเท่านี้ก็ทำเอาขนหัวลุกซู่ “ฮึ! กลับมาสักทีนะ ข้าก็นึกว่าจะเอาแต่เต้นแร้งเต้นกาไม่ยอมกลับบ้านเสียอีก” **เนื้อเรื่องไม่เกี่ยวกับประวัติศาสตร์ เป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้น ทุกตัวละครทุกเหตุการณ์ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น**

สตรีนางอื่นคงจะข้ามภพมาเพื่อฝ่าฟันอุปสรรคมากมายจนกลายเป็นวีรสตรี กู้ชาติกู้แผ่นดิน แต่สำหรับข้านั้น “ความรักไม่แน่นอน แต่ความง่วงเป็นสิ่งที่ต้องนอนแน่ๆ”