ดอกมู่ตานขี้เซา ผ่ามิติข้ามภพมาเพื่อนิทรา

ดอกมู่ตานขี้เซา ผ่ามิติข้ามภพมาเพื่อนิทรา

last updateLast Updated : 2025-03-06
By:  moonlight -miniOngoing
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
10
1 rating. 1 review
27Chapters
3.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

สตรีนางอื่นคงจะข้ามภพมาเพื่อฝ่าฟันอุปสรรคมากมายจนกลายเป็นวีรสตรี กู้ชาติกู้แผ่นดิน แต่สำหรับข้านั้น “ความรักไม่แน่นอน แต่ความง่วงเป็นสิ่งที่ต้องนอนแน่ๆ”

View More

Chapter 1

บทที่1

結婚して七年。

朝比奈澪(あさひな みお)は夫の森宮征司(もりみや せいじ)に知られずに、ひそかに娘を産み育ててきた。

娘の穂積玲衣(ほづみ れい)は今年五歳になるが、征司はその存在さえ知らない。父親になる機会を、澪が最初から与えなかったからだ。

夜勤の休憩に入ると、澪は隣のS県でひっそり育てている娘から届いたボイスメッセージを再生した。

「ねえママ、私、なんでパパに会ったことないの?私のパパって、もう死んじゃったの?」

まだ舌足らずな、甘えた声が流れてくる。

澪は一瞬、本気で考えた。生きてはいる。でも、父親としては死んだも同然だった。

最近、玲衣は少しずつ自分なりの考えを持つようになってきた。

小さな頭の中に、ひとつ悩みができたらしい。

自分は実の父親に一度も会ったことがない、ということ。

その疑問は、日ごとに大きくなっている。

そのせいで澪は、征司に打ち明けるべきかどうか、真剣に迷い始めている。

実は五歳になる娘がいるのだと。育児で一番手のかかる時期はもう過ぎている。今さら苦労もなく父親になれるなんて、ずいぶん都合のいい話ではないか。

玲衣とのトーク画面を閉じて、澪はふと日付を確かめた。

気づけば、征司との結婚生活はもう残り三か月ほどだ。

少し迷った末、澪は征司とのLINEを開いた。ほとんどやり取りのないトーク画面に、ゆっくりと文字を打ち込んだ。

【もし、私たちに子供がいたとしたら、あなたは……】

送信する前に、診察室のドアが慌ただしく開いた。

若い看護師が顔をのぞかせ、早口で澪を呼んだ。

「澪さん、急患です!妊娠初期の患者さんで、性行為のあと強い腹痛が出たそうです。かなり無理があったようで、黄体嚢胞が破裂する疑いがあります!」

澪はすぐにスマホの画面を消して、立ち上がると、眉を寄せたまま看護師の後について急ぎ足で外へ出た。

「もう、何を考えてるの。妊娠初期にそんな無茶をするなんて……少しは我慢できないの?」

看護師がカーテンを開けた瞬間、澪はそこで言葉を止めた。

ベッドに横たわっているのは、見覚えのある女だった。

二秒ほど遅れて、澪は驚きを隠せないまま相手の名を呼んだ。

「紗耶さん?」

白石紗耶(しらいし さや)は、征司の従弟の婚約者だ。

紗耶も澪を見た瞬間、ほんのわずかに動きを止めたが、返事はしなかった。

澪は反射的に彼女の状態を確認した。

紗耶の婚約者である征司の従弟は、五か月前に会社の帳簿をめぐる不正で懲役一年六か月の実刑判決を受け、今も服役中だ。

紗耶のお腹はまだ目立っておらず、見ただけでは妊娠しているとは分からない。仮に妊娠しているとしても、まだ初期のはずだ。

だとすれば、時期が合わない。

だが、今はそんなことを考えている場合ではない。澪は余計な詮索の念を胸の奥に押し込み、医療用手袋を手に取った。

「横になってください。診察しますから」

ところが紗耶は、急に身を起こした。澪が現れたことが不快でたまらない、という顔で言った。

「結構です。転院しますので」

若い看護師が困ったように澪を見る。

澪は静かに言った。

「転院するにしても、その前に状態だけは確認させてください。放っておくと危ないかもしれません」

紗耶は眉をひそめた。

澪の、どこか隙のない凛とした態度が気に入らない。

澪はそれ以上言い合わなかった。今は感情を挟んでいる場合ではない。

「少しお腹を見るだけですから」

そう告げて身をかがめ、紗耶の服の裾に手をかけた。

その瞬間、紗耶が冷たく唇を歪め、澪の手を払いのけた。

ぱん、と乾いた音が響いた。

思ったより強い力で払われ、手の甲に鋭い痛みが走った。

目を落とすと、そこはすでに赤くなっている。

澪が反応するより早く、紗耶は急に声色を変え、澪の背後へ甘えるように呼びかけた。

「征司……」

その名に、澪は手の痛みも忘れて振り向いた。

男は落ち着いた足取りで近づいてくる。

コートを腕にかけ、すらりとした長身がそこにいるだけで人目を引いた。品のある佇まいに、誰もが目を奪われてしまう。

征司は一瞬だけ澪と目を合わせた。けれど、すぐに何事もなかったように視線を外した。

彼は足を止めることもなく、冷ややかに目をそらして、赤の他人のように澪の横を通り過ぎ、ベッドの反対側へ回った。

低く澄んだ声には、わずかな心配がにじんでいる。

「具合は?」

澪はその場で息をのんだ。

紗耶の付き添いとして駆けつけてきたのが、よりにもよって征司だとは。

七年間、夫婦であることを周囲に伏せてきた、自分の夫だ。

征司の意識がすべて紗耶に向けられている。

それを見た瞬間、澪はふと思いついた。

彼は、さっき紗耶が自分の手を強く叩いたところを見ていたのだろうか。

征司に気遣われ、紗耶は固まったままの澪をちらりと見て、ほんの一瞬、勝ち誇ったような色をその目に浮かべた。

それから征司を見上げ、甘えるような声で言った。

「知ってるでしょ。お腹が痛くて、病院に来たの」

その一言で、周りの看護師は察してしまった。

つまり、例の「激しい性行為」の相手は、目の前の男だということだ。

征司は否定もせず、説明することもなかった。

澪はただその光景を見つめ、反応することすら忘れていた。

夫は目の前で、従弟の婚約者を当然のように気遣っている。

征司はもともと感情を表に出さない男だ。

けれど、二人の間に流れる空気がただならないことくらい、澪にも分かった。

まして紗耶が救急に運ばれた理由を、夫は知っている。

その事実に気づいた澪の体に悪寒が走った。

これまで澪は、征司はもともと誰に対しても淡泊な人なのだと思っていた。

愛し方を知らない人なのだと。

けれど、違う。

彼は人を愛することができないわけではない。ただ、その相手が自分ではないだけだ。

この局面とその相手があまりにも滑稽すぎて、彼女は思わず笑い出しそうになった。

例の「激しい性行為」の相手が誰なのか。そんなことは誰が見ても分かる。

澪がその場に立ち尽くしていると、征司がようやくこちらを見た。その冷ややかな一瞥に、澪ははっと我に返った。

手袋をはめ、診察しようとする手がかすかに震える。

さっき叩かれた手の痛みが、今になってじわじわと広がってきて、頭の中が真っ白になった。

ここまで来れば、答えはもう出ている。わざわざ確かめて、これ以上惨めになる必要などない。

征司が澪に何も言わないのを見て、紗耶はすべてを察したように、唇の端をわずかに上げた。

彼女は澪に聞かせるように、わざと甘えた声で言った。

「征司、私、転院したい。ちゃんと診てくれる病院に連れてって」

「分かった」

征司は迷わなかった。

紗耶が何を望んでも、彼は当然のように叶えるのだろう。

二人の間には、他人が入り込めないほどの親密さがある。

長年、目の前の男を深く愛してきた妻として、澪にそれが分からないはずがない。

その光景は見ているだけで、胸の奥が少しずつ裂けていくようだった。

紗耶の「もっとちゃんと診てくれる病院」という含みのある言い方に、澪はすぐ気づいた。

転院したいというのは、ただの口実だ。彼女が本当に言いたいのは、澪には診てもらいたくない、澪なんか信用できない、ということだった。

征司は慣れた様子で転院の手配を進め、その間も澪に声をかけることはなかった。まるで彼女がそこにいないかのように、最後まで一度も振り返らなかった。

二人が診察室を出て行ったあとも、澪はしばらく、その衝撃から抜け出せなかった。

一部始終を見ていた同僚たちは、すぐに熱のこもった噂話を始めた。

「うわ、最近の若者ってほんとすごいね」

若い看護師は目を輝かせている。

「でも、あの男、ずば抜けてかっこいいわ。あっちのほうも凄そうだよね!」

澪はうつむいたまま、どこか上の空で、手につけた医療用手袋をゆっくり外していく。

「そう」

看護師は澪の反応の薄さにも気づかず、ふいに声を落として聞いてきた。

「そういえば澪さんも、結婚してけっこう経ちますよね?お子さんはいないんですか?」

澪は手袋をゴミ箱に捨てた。

「うちの夫、EDで、治療を受けてるところなの」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

MY1536
MY1536
อ่านได้เรื่อยๆ แต่พิมพ์ผิดเยอะมาก
2025-06-14 20:44:28
0
0
27 Chapters
บทที่1
บทนำไพริน สัตว์แพทย์หญิง ทำงานหามรุ่งหามค่ำ เพื่อรักษาสัตว์เลี้ยงจนไม่มีเวลาให้แฟนหนุ่ม วันแต่งงานของทั้งคู่ที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่ไพรินก็ยังปลีกตัวมาลองแม้กระทั่งชุดแต่งงานกับว่าที่เจ้าบ่าวไม่ได้ อีกฝ่ายเป็นแพทย์อายุรกรรมเขาก็มีเวลาน้อยไม่ต่างจากเธอ ไพรินขอบคุณแฟนหนุ่มอยู่เสมอที่เขาเข้าใจว่างานของเธอนั้นสำคัญไม่ต่างจากงานของเขาแต่ความเข้าใจในวันนั้นกลับกลายเป็นช่องว่างให้อีกฝ่ายทรยศและหักหลังเธอกว่าไพรินจะรู้ก็สายไปเสียแล้ว เธอร่อนการ์ดแต่งงานแจกญาติมิตรเพื่อนฝูงไปจนหมดพี่โอ๋แฟนหนุ่มว่าที่เจ้าบ่าวของเธอทำเพื่อนรักตั้งแต่เสมอเรียนมหาวิทยาลัยของเธอท้อง ไม่ใช่ว่าไพรินจับได้เอง แต่เป็นนิดที่ส่งรูปภาพโป๊เปลือยของทั้งคู่บนเตียงและแนบผลการตั้งครรภ์มาให้ดูครั้งสุดท้ายที่เจอนิดคือร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เธอและนิดมักจะไปฉลองในโอกาสสำคัญๆตื่นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองผ่าทะลุมิติมาอยู่ในยุคจีนโบราณเสียแล้ว มาอยู่ในร่างของคุณหนูใหญ่สกุลอู่ ต้องเข้ามาอยู่ในวังวนรักสามเศ้า เราสามคนอีกแล้วเหรอ อู่เหมยตาฮวยคนเดิมอาจจะทนได้ แต่ไพรินคนนี้ไม่ทนจ้า สตรีนางอื่นคงจะข้ามภพมาเพื่อฝ่าฟันอุปสรรคมากมายจ
Read more
ขทที่2
บทที่2“พลอยโทรไปแคนเซิลออแกไนช์มาเหรอ”หลังจากยกหูโทรศัพท์เสียงทุ้มก็รีบพูดแทรกขึ้นมาทันที ไพรินบล๊อกเบอร์และทุกช่องทางการติดต่อกับว่าที่เจ้าบ่าว เขาก็ยังจะโทรมาก่อกวนเบอร์ที่ทำงานอีก“ก็ไม่มีงานแต่งแล้วนิคะ พลอยก็ต้องโทรไปแคลเซิลเค้าจะได้ไม่เสียเวลา”“จะยกเลิกได้ยังไงกันพลอย การ์ดแต่งงานก็แจกไปหมดแล้ว”“แล้วพี่จะให้พลอยทำยังไง พี่โอ๋ทำนิดท้องสี่เดือนแล้ว พลอยมีผัวคนเดียวกับเพื่อนไม่ได้หรอกค่ะ” หลักฐานอยู่ในท้องสี่เดือน แล้วก่อนหน้านี่อีกล่ะ แฟนหนุ่มของเธอและเพื่อนรักของเธอนั้นแอบไปกินกันหลับหลังเธอมานานแค่ไหนแล้ว“เรื่องของนิดมันเป็นความผิดพลาด เพราะพลอยทำแต่งานๆๆ ไม่เคยมีเวลาให้พี่เลย นิดเค้าคอยอยู่เป็นเพื่อนพี่เวลาพลอยไม่ว่าง มันเป็นความผิดพลาดจริงๆ พลอยเชื่อพี่เถอะ พี่เมาแล้วนิดก็เป็นฝ่ายมายั่วพี่”ไพรินอ้างปากค้างที่ถูกโยนความผิดทั้งหมดมาให้เธอ ต่อให้เพื่อนเธอนั้นจะยั่วหรืออ้าขาให้ก่อน แต่ตบมือข้างเดียวมันไม่ดัง ถ้านิดไม่ส่งรูปกับผลการตั้งครรภ์มาให้เธอคงโง่แต่งงานกับผู้ชายแบบนี้ พี่โอ๋รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยคบกันมาจนทุกวันนี้ จนคุยเรื่องแต่งงาน ในชีวิตของไพรินมีแต่เรียนๆ จบมาก็ทุ
Read more
บทที่3
บทที่3เมื่อสอบถามข้อมูลของเจ้าของร่าง สุดท้ายก็ยอมรับความเป็นจริงทั้งหมดและยอมรับที่จะอยู่ในร่างนี้ต่อไป ในวันที่เธอตกแม่น้ำเจ้าพระยาเธอได้ทะลุมิติมายังโลกนี้ในช่วงเวลาที่อู่เหมยนาฮวยตกสระบัว ชิงชิงเล่าว่าตอนที่ช่วยนำร่างขึ้นมานั้น เหมยตาฮวยไม่หายใจแล้ว กว่าจะดึงลมหายใจกลับมาได้ก็ช่วยกันอยู่นานร่างของไพรินจมอยู่ในแม่น้ำเจ้าพระยา ส่วนวิญญาณที่แท้จริงของอู่เหมยตาฮวยป่านนี้คงเดินทางไปยังภพปรโลกแล้ว“เฮ้อ!” ร่างบางลุกจากเตียงเดินมาทิ้งตัวที่หน้าคันฉ่องเหลืองบานใหญ่ สตรีที่อยู่เบื้องหน้าอายุเพียงยี่สิบ เท่านั้นกลับต้องมาจบชีวิตลง เธอเองก็อายุสามสิบห้า ก็ต้องตายไปทั้งแบบนั้น ช่างน่าอนาถ แต่ในเมื่อเธอได้มีโอกาสมีชีวิตกลับมาอีกครั้ง ไม่ว่าจะในอีกมิติหนึ่งที่ไม่คุ้นเคย เธอก็จะขออยู่ต่อไป เพื่อตนเองและเพื่อเจ้าของร่างเดิม“ถอนหายใจแบบนี้ไม่งามเลยเจ้าคะ” ชิงชิงที่ยืนใช้หยกสีขาวล้ำค่าสางผมให้สตรีเลอโฉมที่ส่องกระจกอยู่“ข้าขอบคุณเจ้าที่ยอมตอบคำถามของข้าโดยที่ไม่อารมณ์เสียใส่” เธอถามชิงชิงเยอะมากๆ ความทรงจำเดิมของเจ้าของร่างไม่มีเหลือมาให้เธอเลยแม้แต่นิดเดียว อยากได้ยาดมขวดเขียวดมทีสดชื่นไปถึงก้า
Read more
บทที่4
บทที่4อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่นสุภาษิตไทยว่าแบบนั้น ในเมื่อจะกลับจวนสกุลอู่ เหมยตาฮวยจึงคิดว่าควรลาผู้หลักผู้ใหญ่ของบ้าน ไปลามาไหว้ไม่เกินจริง“คาราวะท่านป้าจาง” เหมยตาฮวยยอบกายลงเล็กน้อยอย่างที่ชิงชิงพร่ำสอนก่อนมาจางฮูหยินถึงกับหางคิ้วกระตุก อู่เหมยตาฮวยไม่เคยเคารพนับถือนางเลยสักครั้ง มาอาศัยอยู่จวนนี้ด้วยบารมีของฮองเฮาถือตนว่าตัวเองเป็นถึงท่านหญิง หากไม่ใช่ว่านางเป็นมารดาของจางซานฟง เชื่อว่าอู่เหมยตาฮวยคงให้นางเป็นฝ่ายทำความเคารพเสียเอง“เข้ามานั่งก่อน ข้ากำลังคุยกับไป๋ซานอยู่พอดี นางบอกว่าเจ้าดีขึ้นแล้ว” สตรีวัยกลางคนกวักมือเรียกให้ผู้มาใหม่เข้ามานั่งร่วมโต๊ะเหมยตาฮวยเดินเข้ามาทรุดตัวลงนั่งเคียงข้างไป๋ซาน ดูจากกริยาอาการที่จางฮูหยินแสดงกับไป๋ซาน คงจะเอ็นดูคนรักของบุตรชายไม่น้อย ต่างจากนางที่เป็นคู่หมั้น จางฮูหยินดูเกรงอกเกรงใจมากกว่า“ขอบคุณท่านป้าเจ้าค่ะ”“เป็นอย่างไรบ้างพักผ่อนจนหายสนิทแล้วใช่ไหม ข้าไม่ได้ไปเยี่ยมเยียนเจ้าที่เรือนแต่ก็ฟังข่าวคราวจากหมอหลวงตลอด เพราะช่วงนี้ปวดขาเดินไกลๆ ไม่ค่อยจะไหว ดีมีไป๋ซานมานั่งคุยเป็นเพื่อนช่วยคลายเหงาได้บ้าง”
Read more
บทที่5
บทที่5 “น้องหญิง” อู่ไท่จงรีบวิ่งมาประคองน้องสาวลงจากรถม้าเหมยตาฮวยยกยิ้มรับ พี่ชายนางแสดงออกอย่างเปิดเผยว่ารักน้องสาวขนาดนี้ ไม่มีที่ใดอยู่แล้วสุขใจเท่าที่บ้านอีกแล้ว“คนสกุลจางดูแลเจ้าไม่ดีหรือเจ้าถึงอยากกลับ แล้วอาการป่วยเป็นอย่างไรบ้าง หายแล้วใช่หรือไม”“ทีละคำถาม” เหมยตาฮวยรีบยกมือห้ามก่อนจะมีคำถามเพิ่ม“ตอนรู้ว่าเจ้าพลัดตกน้ำ ข้ากับท่านพ่อร้อนใจแวะไปเยี่ยมเจ้าวันแรก แต่ท่านป้าจางก็บอกวว่าเจ้าไม่เป็นไร หมอหลวงดูอาการอย่างใกล้ชิด ข้ากับท่านพ่อเลยรอฟังข่าวอยู่ที่จวน”ร่างบางเดินเข้าไปในเรือนรับรอง ส่งยิ้มกว้างอย่างสดใสให้พี่ชาย ในอีกภพนางไม่มีพี่น้อง เป็นลูกสาวคนเดียว พอมีพี่ชายเดินตามประกบเป็นห่วงเป็นใย นางรู้สึกดีอย่างประหลาด“หมอหลวงที่เสด็จป้าส่งไปจัดเทียบยาให้ข้าทุกวัน จนข้าทนไม่ไหวเลยต้องหนีกลับบ้านนี่ไงเล่า”อู่ไท่จงมองรอยยิ้มของเหมยตาฮวยจนตาค้าง น้องสาวของเขานางไม่ยิ้มแบบนี้มานานเท่าไรแล้ว “เจ้าเป็นใคร คนสกุลจางทำอะไรเจ้า” หาเพิ่งมาถึงพี่ชายอู่เหมยตาฮวยก็จับได้แล้วเหรอว่านางไม่ใช่ตัวจริง เหมยตาฮวยถึงกับหยุดซะงัก“ขะ..ข้า” “เจ้ายิ้ม” อู่ไท่จงเห็นสีหน้าอึกอักของนางจึงรีบ
Read more
บทที่6
บทที่6เมื่อเดินเข้ามาในเรือนนอนของตน เหมยตาฮวยเบิกตาโพล่ง ตะลึงพรึงเพริดกับกองหนังสือมากมาย เจ้าของร่างเดิมนอกจากจะชอบเข้าครัวทำอาหารแล้วนางเป็นหนอนหนังสือด้วยเหรอ“เจ้าจะถอนหมั้นจริงๆ เหรอน้องหญิง” คุณชายอู่ที่เดินตามไม่ห่าง พอไม่มีบ่าวรับใช้ในบริเวณนี้มีเพียงสาวใช้คนสนิท จึงรีบเอ่ยถามน้องสาว“จริงสิ เรื่องแบบนี้ล้อเล่นได้ที่ไหนกัน” ร่างบางเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนตั่งไม้ข้างหน้าต่าง นิ้วเรียวยาวลองคีบหนังสือขึ้นดูเนื้อหาภายในว่าเกี่ยวกับอะไรที่เหมยตาฮวยคนเก่าศึกษา“เจ้าทุ่มเทอ่านหนังสือมากมาย ฝึกกาพย์โครงกลอน ฝึกดนตรีทุกแขนงจนเชี่ยวชาญ เพื่อที่จะได้ยืนเคียงข้างจางซานฟงสามารถเชิดหน้าชูตาได้ในฐานะฮูหยินของแม่ทัพ แล้วอยู่ๆ จะมาบอกว่าอยากถอนหมั้น ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก” อู่ไท่จง ทรุดร่างหนาของตนนั่งลงตรงข้าม เหมยตาฮวยหลงรักจางซานฟงมาตั้งแต่เด็ก ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อบุรุษผู้นั้นไปเท่าใด เขาคนนี้รู้ดีเหมยตาฮวยกวาดสายตามองไปรอบๆ เรือนนอนของตนเอง ที่นี่ราวกับห้องสมุดขนาดย่อม ต้องทุ่มเทเพื่อบุรุษผู้หนึ่งถึงเพียงนี้เชี่ยวเหรอ แล้วเขาล่ะ เคยเห็นคุณค่าความมานะของเหมยตาฮวยหรือไม่ “ท่านพี่ ไม่ว่าใน
Read more
บทที่7 
บทที่7     “คุณหนู ตื่นเถิดเจ้าค่ะ” ชิงชิงตัดสินใจเขย่าสตรีที่หลับไม่ยอมตื่น  “เช้าแล้วเหรอ” เหมยตาฮวยงัวเงียลุกขึ้น เดินตามแรงประคองจากสาวใช้คนสนิทมานั่งที่โต๊ะ  “สายแล้วต่างหากเจ้าค่ะ ข้าเข้ามาดูคุณหนูสองสามหนแล้ว แต่ท่านก็ยังนอนอยู่” สาวใช้คนสนิทยกอ่างล้างหน้าใบใหญ่มาวางตรงหน้า พร้อมผ้าขาวบางหนึ่งผืน เพื่อให้คุณหนูของนางซับน้ำออกจากดวงหน้าหลังจากล้างหน้าเรียบร้อยแล้ว เหมยตาฮวยทำทุกอย่างที่ชิงชิงจับมือให้ทำไม่ว่าจะล้างหน้า เช็ดหน้า เดินตามแรงประคองมานั่งริมหน้าต่าง ดวงหน้ากระจ่างใส่ยังคงงัวเงียราวกับคนนอนไม่เต็มอิ่ม ทั้งๆที่เมื่อวานก็นอนกลางวัน จ
Read more
บทที่10
บทที่10   การสู้รบที่ชายแดนอยู่ๆก็สงบลง หลังจากยึดแคว้นซีเป่ยได้ รัชทายาทยาทแคว้นจ้าวก็สั่งถอนทัพออกจากเมืองหน้าด่านแคว้นซ่ง แม่ทัพจางที่เดินทางไปเฝ้าระวังข้าศึกที่หัวเมืองถึงห้าปี ในที่สุดก็ได้กลับบ้านเสียที  หัวคิ้วหนาขมวดจนเป็นปมใหญ่ พอท่านแม่ส่งจดหมายไปตามที่พักอยู่นอกเมืองหลวง เขาก็เดินทางกลับจวนทันที ไม่คาดคิดว่าจะมีจดหมายถอนหมั้นจากอู่เหมยตาฮวยทันทีที่เขาขี่ม้าเข้าประตูจวน “ไม่ดีใจหรือ” จางฮูหยินถามบุตรชายที่นั่งทำหน้าเครียดหลังจากที่อ่านหนังสือถอนหมั้น ที่ฮองเฮาให้ขันขีนำมาส่ง “ท่านแม่ไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ”  
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status