ดอกมู่ตานขี้เซา ผ่ามิติข้ามภพมาเพื่อนิทรา

แม่ผลักเธอเข้าไปในรถอพยพ หันกลับมามองฉันด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"แกอยู่นี่แหละ รอให้พายุไต้ฝุ่นผ่านไปก่อน น้องสาวแกจะได้รู้ว่าวันหลังควรรู้จักกลับบ้านให้มันเร็วหน่อย"

คนทั้งตำบลไปกันหมดแล้ว

กระเบื้องหลังคาถูกลมพัดปลิวหายไปทีละแผ่น

แม่ เชือดไก่ให้ลิงดู เชือดไก่ให้ลิงดูสินะ

แต่ครั้งนี้ ไก่ตัวนี้กำลังจะตายจริงๆ แล้ว

แม่พอใจหรือยัง?

...

"ยัยเนี่ยนจู๋แอบหนีไปเที่ยวไหนอีกแล้ว! คืนนี้มีพายุไต้ฝุ่นลูกใหญ่เชียวนะ!"

แม่เดินวนไปวนมาอยู่ในโถงบ้าน

ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดครึ้มจนดูน่ากลัว สายลมพัดกะละมังเหล็กในลานบ้านกลิ้งกระจาย เสียงดังเคร้งคร้างกระแทกกับโคนกำแพง

เสียงประกาศของหมู่บ้านตะโกนซ้ำถึงสามรอบแล้วว่า

[แจ้งเตือนภัยระดับสีแดง อพยพคนทั้งตำบล รถกู้ภัยจะไปรวมตัวกันที่ทางเข้าหมู่บ้านในอีกยี่สิบนาที!]

แม่หันขวับมามองฉัน ดวงตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

"แก! รีบออกไปตามหาน้องสาวแกเดี๋ยวนี้!"

ฉันเหลือบมองนอกหน้าต่าง

ฝนไม่ได้แค่ตกลงมาแล้ว แต่มันเทกระหน่ำลงมาเหมือนราดน้ำ

ต้นกล้วยถูกลมกดจนแทบแนบติดพื้น เล้าไก่ข้างกำแพงบ้านถูกพัดจนล้มคว่ำ ไก่สี่ห้าตัวพยายามกระพือบินหนีไปซุกใต้ชายคาบ้าน

"แม่คะ น้องบอกว่าเธอไปเล่นที่บ้านเพื่อน... แถมตอนนี้ข้างนอก..."

"ฉันไม่สนใจว่ามันจะไปบ้านใคร! ตอนนี้แกต้องไปลากตัวมันกลับมาให้ได้! ถ้าหาไม่เจอก็ไม่ต้องกลับมา!"

แม่เอ่ยขัดขึ้นทันที

ฉันมองไปทางพ่อที่นั่งอยู่มุมห้องโดยสัญชาตญาณ

ริมฝีปากของเขาขยับน้อยๆ

"ข้างนอกลมแรงมากจริงๆ นะ คุณ... หรือว่าจะรออีกหน่อย..."

"หุบปากไปเลย!"

แม่เอ่ยโดยไม่แม้แต่จะหันไปมอง "ถ้าเนี่ยนจู๋เป็นอะไรขึ้นมา คุณรับผิดชอบไหวเหรอ!"

เสียงของพ่อเงียบกริบลงทันที

ฉันสวมรองเท้าแตะที่กาวหลุดลอก เปิดประตูออกไป วินาทีนั้น ลมพายุเกือบจะพัดฉันหกล้มหัวคะมำ

ฉันเดินโซเซแตะขอบกำแพงย่องไปข้างหน้า น้ำท่วมขังบนถนนสูงจนล้นท่วมข้อเท้าแล้ว

ฉันกำลังจะวิ่งไปทางท้ายหมู่บ้านฝั่งทิศตะวันตก ไปยังบ้านเพื่อนของน้องสาว

"ฮ่าๆ ลมแรงจัง เย็นสบายดีจังเลย!"

เสียงหัวเราะร่าดังมาจากด้านหลัง

ฉันหันกลับไปมอง น้องสาวกำลังวิ่งออกมาจากปากซอย ผมเผ้าเปียกโชกแนบไปกับใบหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่แม่ถันโถมพุ่งตัวมาถึงหน้าประตูบ้าน

เธอกอดน้องสาวไว้แน่น ลูบสำรวจเรือนร่างอย่างละเอียดรอบถ้วน เสียงพูดเต็มไปด้วยความสงสารและหวาดวิตก

"ในที่สุดก็กลับมาเสียที! เปียกฝนไหมลูก? หนาวหรือเปล่า? รีบเข้าบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็ว เดี๋ยวจะเจ็บป่วยเอา"

ฉันยืนอยู่ท่ามกลางพายุฝนอันบ้าคลั่ง ร่างกายเปียกปอนไปทั้งตัว หนาวสั่นสะท้านเพราะแรงลม

เธอไม่แม้แต่จะชายตามามองฉันสักแวบเดียว

ทันใดนั้น รถกู้ภัยก็เดินทางมาถึง

ลำแสงไฟหน้ารถสว่างไสวแหวกสายฝน ลำโพงกระจายเสียงเร่งรัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

[ขอให้ชาวบ้านทุกคนขึ้นรถทันที! อพยพด่วน!]

แม่ใช้ผ้าห่มห่อตัวน้องสาวอย่างมิดชิด แล้วดันเธอเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง

ฉันเดินตามหลังมา ก้าวขาเตรียมจะเหยียบขึ้นบันไดรถในวินาทีก่อนหน้า

"แกจะทำอะไร?"

แม่ยื่นมือมาขวางฉันไว้ทันที

"กฎของบ้านแกก็รู้อยู่แล้ว น้องสาวแกเกเรซุกซน ดึกดื่นค่ำคืนเกือบจะกลับบ้านไม่ได้"

"แกอยู่นี่แหละ ให้มันได้รู้ว่าความกลัวมันรสชาติยังไง"

ฉันชะงักงันไป

น้องสาวลุกลนอยู่ในรถ เธอแนบหน้ากับกระจกหน้าต่างร้องลั่น "แม่ อย่าทำแบบนี้เลย! พี่สาวอยู่นี่ต้องเกิดเรื่องแน่ๆ! พายุไต้ฝุ่นข้างนอกมัน..."

"ตอนนี้รู้จักกลัวขึ้นมาแล้วเหรอ? ตอนออกไปเล่นทำไมไม่รู้จักกลัวล่ะ!"

แม่ตวาดขัดเสียงแข็ง "พี่แกต้องโดนทำโทษก็เพราะแกนั่นแหละ!"

น้องสาวถูกตวาดจนหดตัวกลับไป หยาดน้ำตาเม็ดใหญ่ร่วงกราว

ชาวบ้านที่อยู่ข้างๆ เริ่มทนดูไม่ได้

"สะใภ้ตระกูลสวี่ นี่มันพายุระดับสิบแปดเลยนะ! ถึงตายได้เลยนะ! บ้านกระเบื้องหลังคาของบ้านเธอมันรับไม่ไหวหรอก!"

แม่ยังคงไม่แยแส

เธอหันหลังเดินกลับเข้าบ้านไปรอบหนึ่ง พอออกมาอีกที ในอ้อมแขนก็อุ้มเจ้าต้าหวงเอาไว้

เธอผลักเจ้าต้าหวงเข้าไปในที่นั่งว่างสุดท้ายอย่างไม่รู้สึกผิด

"เจ้าต้าหวงมันเป็นเดรัจฉาน หลบฝนไม่เป็น ฉันต้องพามันไปด้วย"

จากนั้นเธอก็เงยหน้ากวาดสายตามองฉันแวบหนึ่ง

"สวี่เนี่ยนอันแกเป็นคน! แกหาที่หลบเอาเองได้!"

พ่อนั่งอยู่เบาะหน้า ขยับริมฝีปากคล้ายจะพูดอะไร

แม่ชะม้ายตามองเขาแวบเดียว เขาก็รีบเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างทันที

ประตูรถปิดลง

ผ่านกระจกรถที่พร่ามัวไปด้วยสายฝน ฉันเห็นน้องสาวตบกระจกอย่างเอาเป็นเอาตาย ร้องตะโกนอะไรบางอย่างที่ริมฝีปากอ้ากว้าง

แต่สายลมแรงเกินไป ฉันไม่ได้ยินอะไรเลย

แม่กดหัวเธอเอาไว้ ไม่ยอมให้เธอหันมามองฉัน

เครื่องยนต์สตาร์ต ไฟท้ายลากเส้นสีแดงสองเส้นท่ามกลางพายุฝน ห่างไกลออกไปเรื่อยๆ จนเล็กลงเรื่อยๆ

ในที่สุดก็ไม่เห็นอะไรอีกเลย

ไฟทุกดวงในตำบลลั่วเอี้ยน ดับลงทีละดวง

เหลือเพียงฉันคนเดียว ยืนอยู่ท่ามกลางลมฝน

และแล้วท่ามกลางความมืดมิด ก็มีเสียงใครคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาว่า

"ทางนี้ยังมีที่ว่างอยู่!"