Romans & histoires ความลึกลับ

"ยังไงคะพี่ไม่เข้าใจ" "ก็ลูกจิ๊บน่ะสิคะไปเห็นรูปของตาแบล็คในเวปของมหาลัยแกก็เกิดอาการตกหลุมรักทันที" "ตะ ตะหลุมรักเลยเหรอคะ"

นเวลากลางคืนทำให้หญิงสาวค่อนข้างกังวล มองรอบตัวอย่างระมัดระวัง แล้วอยู่ๆ ก็เห็นร่างสูงใหญ่ตะคุ่มร่างหนึ่งพร้อมแสงไฟกำลังเคลื่อนที่มาจากทางด้านหนึ่งที่เป็นส่วนของวิลล่า พิมพ์ปรางจึงชะงักเท้าหยุดอยู่กับที่ แทบจะหยุดหายใจด้วยซ้ำ แล้วก็ตัดสินใจหันหลังจะเดินกลับแทน หากด้วยความไม่ชินตากับความมืดและรีบเร่งทำให้ร่างบางสะดุดล้ม

“อะไรนะ? โลกมืด?” ลูกน้องอุทานด้วยความประหลาดใจ "นี่คือองค์กรที่ลึกลับที่สุดในโลกที่ผสมผสานการลอบสังหาร การทำสงคราม และอื่นๆ เข้าด้วยกันหรือเปล่า?" “แกยังพอมีความรู้อยู่บ้างไอ้เด็กน้อย”

ิดม่านโปร่งบางออกทำให้มองเห็นใบหน้างามที่กำลังหลับสนิทชายชุดดำยื่นมือไปที่ลำคอของนางแต่แล้วมือนั้นก็เปลี่ยนทิศทางมาที่ผ้าห่มที่ไหลลื่นหล่นลงมาที่หน้าอกของนางเขายกผ้าห่มขึ้นห่มให้นางอย่างแผ่วเบาเพราะกลัวว่านางจะตื่นขึ้นมา แสงจันทร์ในคืนจันทร์เพ็ญส่องลอดเข้ามาที่หน้าต่างท ำให้เห็นใบหน้าคมคร้ามที่แสนหล่อเหลาด้านข้างของชายชุดดำ

มาถึงตอนนี้ หนึ่งร้อยคะแนนถูกหักออกไปหมดเกลี้ยงแล้ว วินาทีที่ปลายปากกากรีดลงบนหน้ากระดาษ เธอได้ยินเสียงบางสิ่งบางอย่างในใจขาดผึงดัง 'เป๊าะ' ตอนกลับมาถึงคฤหาสน์ ท้องฟ้าก็มืดแล้ว เจียงซุ่ยเหยียนเดินตรงไปที่ห้องหนังสือ หยิบหนังสือหย่าที่เตรียมเอาไว้นานแล้วออกมาจากลิ้น ชักชั้นล่างสุด

เขาทวนคำ “ใช่ มันเป็นโครงการลับที่พยายามศึกษาการถ่ายโอนความทรงจำระหว่างมนุษย์” ดุจดาวอธิบาย “แต่มันเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น... และคุณหายตัวไป”

คนขี้สงสัยอย่างเลโอยังคงพ่นคำถามออกมาไม่หยุด ซึ่งคนโดนถามก็เอาแต่ดูดบุหรี่แล้วพ่นควันออกมาไม่หยุดเช่นกัน “มึงคงไม่ได้มีความลับอะไรปิดบังพวกกูหรอกใช่มั้ย?” เมื่อไม่ได้คำตอบ เลโอก็ถามเพื่อนรักขึ้นอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้เลโอเองก็รับรู้ได้ถึงอาการผิดปกติของเพื่อน เขา “กูไม่ได้มีความลับ คนอย่างกูจะมีความลับอะไร”

“หมายถึงอะไร...” “ดูเหมือนสิ่งที่พ่อไอ้ยูร์ทำอยู่จะเป็นสิ่งผิดกฎหมายฉันเห็นพวกเขาขนอะไรสักอย่างที่ดูเป็นความลับและฉันเห็นผู้หญิงคนหนึ่งตอนนั้นใบหน้าของเธอมีรอยช้ำ...ฉันคิดว่าผู้หญิงคนนั้นคือแม่ของคะน้า” “O_O?!!”

แสงไฟจากโทรศัพท์ค่อย ๆ ดับลง เหลือเพียงแสงจันทร์ส่องลอดผ่านม่านมาตกที่ร่างของชายหนุ่มที่นอนแน่นิ่ง ดวงตาที่ปิดสนิทนั้นยังมีคราบน้ำตาเปียกชื้นแวววาวสะท้อนแสงจันทร์ราวกับหัวใจที่ยังคงรอคอยผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว

พอตัดสินใจส่งข้อความไปหัวใจเราก็เต้นไม่เป็นจังหวะ มันทั้งกลัวทั้งตื่นเต้น กับข้อความที่อีกฝ่ายจะตอบกลับมา กับสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากการพูดคุย หรือแม้บางความคิดก็ไม่อยากให้พี่เขาตอบกลับมา เป็นอารมณ์ที่สับสนอย่างบอกไม่ถูก เชื่อไหมว่าเรากดรีเฟรชหน้าจอบ่อยมาก ลุ้นว่าจะมีข้อความต อบกลับมาหรือยัง และจะเป็นข้อความแบบไหนกันแน่ ถึงขนาดไม่เป็นอันกินข้าวกินปลา ใจมันหวิวๆ หน้าร้อนๆ นี่สินะความรู้สึกของคนกำลังจะก้าวเข้ามาสู่โลกของอารมณ์ด้านมืด