หมอหญิงไร้ค่า ชายาลึกลับของราชันเย็นชา Novels & Stories

ฟุ่บ!… ความรู้สึกราวกับร่างระหงกำลังร่วงหล่นลงสู่ห้วงน้ำวนที่ไร้ก้นบึ้งเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เท้าของราชินีโรสจะแตะลงบนพื้นหินขัดเนื้อเนียนที่เย็นเฉียบ บรรยากาศรอบกายพลันแปรเปลี่ยนจากห้องทรงงานอันโอ่อ่ากลายเป็นโลกอีกใบที่กว้างใหญ่ไพศาลทว่าเงียบสงัด มัน คือมิติเงาส่วนตัวที่มีเพียงสตรีเหนือหัวและราชันแห่งเงามืดเท่านั้นที่สามารถย่างกรายเข้ามาได้

สวัสดีนักอ่านที่น่ารักทุกท่านค่ะ กลับมาพบกันในครั้งนี้กับผลงานเรื่อง “รินญาไร้รัก” โดยนามปากกา “เธียรนรา” เรื่องนี้ถือเป็นแนวที่ท้าทายมากสำหรับไรต์เหมือนกันค่ะ เป็นแนวพระเอกธงดำ ไม่รู้จะชั่วถูกใจทุกท่านไหม แต่หวังว่าจะได้สาปพระเอกไม่มากก็น้อย แต่ช่วยอ่อนโยนกับนางเอกของไรต ์หน่อยนะคะ แม้ว่าชาติหน้าฉันใดอย่าเกิดมาเป็นนางเอกคนนี้เลยค่ะ ชีทั้งโง่และน่าสงสาร แต่ชีก็พยายามส็ในแบบของชีแล้วค่ะ

"นอนเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกพื้นเย็น ๆ มันมีค่ามากกว่าชีวิตผม ผู้ชายไร้ค่าแบบผม ไม่จำเป็นต้องนอนบนเตียง" เพียงฟ้าคิดว่าเขากำลังประชดเธอ หญิงสาวจึงเลือกที่จะหันหลังให้ และนอนหลับไป ส่วนราชันย์ค่อย ๆ โน้มตัวลงนอนกับพื้นเย็น ๆ

“ตอนนี้หมอหลวงกำลังดูอาการไทเฮาอยู่ด้านใน และคนแปลกหน้าที่เข้าไปหาไทเฮาพร้อมอาหารของนางก็มีแต่น้องสาวข้า นางช่างเป็นสตรีที่ร้ายกาจ มิคู่ควรชินอ๋อง นางริษยาที่ข้าจะได้เป็นพระชายาเอก ตามสัญญาหมั้นหมายระหว่างแคว้นที่อยากให้สองแผ่นดินเกี่ยวดองกัน และไทเฮาต้องการให้เรื่องนี ้เกิดขึ้นโดยเร็ว นางจึงคิดแค้นหวังทำร้ายไทเฮาจนสิ้นลมหายใจ” ฟ่านรั่วเจี๋ยมึนงงไปหมด เมื่อครู่นางเห็นว่าไทเฮาเสี่ยวเชี่ยนประทับอยู่ที่ของนาง ท่าทางไม่ได้ป่วยไข้อันใด สิ่งที่ฟ่านเยี่ยฉีกล่าวหาย่อมต้องมีแผนเลวร้ายซ่อนอยู่

มู่หรงชิงชะงักมือที่กำลังทำแผล ดวงตาคู่สวยของนางมองมาที่หลี่มู่ไป๋ด้วยความสงสัยระคนไม่พอใจเล็กน้อย "สตรีหรือ? นางเป็นใครกัน?" หลี่มู่ไป๋ส่ายหน้า "ข้าก็ไม่ทราบชื่อของนาง นางดูเหมือนจะมีความลับมากมายในใจ และมีพลังที่ลึกลับ" เขายังคงจำท่าร่ายรำอันงดงามของนาง และบทเพลงที่เปี่ยมด ้วยมนตร์สะกดได้ไม่ลืมเลือน "นางดูเหมือนจะมีความแค้นเคืองต่อวังหลวง และพูดว่า 'ข้าคือคนไร้ค่าที่ถูกทอดทิ้ง และกำลังรอคอยความตายเท่านั้น'"

หนึ่งบุรุษทั้งเหี้ยมโหดแลเย็นชาไร้ปรานี หนึ่งสตรีแม้ไร้ค่าแต่ทว่าน่าปกป้อง *******************

หมอหญิงคนเดิมได้แต่ยืนนิ่งชะงักค้าง นางพยายามมองผ่านช่องประตูเข้าไปในห้องนอน จึงได้เห็นรุ่ยอ๋องที่นางแอบหลงใหลนับแต่ได้เห็นเขาปลดหน้ากากเผยโฉมหน้าราวเทพเซียน เขากำลังลูบคลำสตรีผู้หนึ่งบนเตียง สตรีผู้นั้นอยู่ในสภาพเปลือยกายเพราะถูกท่านอ๋องเปลื้องผ้าจนหมด

เขาพยักหน้ารับ “พ่อของเจ้าคือหมอมู่หยางซัว หรือฉายาหมอเทวดาไร้เงา” “หมอเทวดาไร้เงา ข้าเคยได้ยินมาบ้าง” หมอผู้เฒ่าพยักหน้าแล้วยิ้มออกมา “ได้ยินว่าเป็นหมอเร่ร่อนพเนจร รักษาคนเจ็บป่วยไร้หลักแหล่งที่แน่ชัด” หญิงสาวขมวดคิ้ว แม้จะรู้สึก ‘คุ้นเคย’ แต่ก็ยังนึกไม่ออก

เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องและข้อเท้าที่บวมเป่งมีรอยเลือดซึมออกมา! “กริ๊ดดด! บังอาจนัก! ไร้ยางอายที่สุด!” องค์หญิงเล่อเยียนหวีดร้องลั่นด้วยความริษยาและตกใจ “สตรีที่ปล่อยให้บุรุษเปิดเผยเนื้อตัวในที่แจ้งเช่นนี้ เป็นหญิงไร้ยางอาย! ซื่อเจี๋ย (ชื่อรองของลี่เจียวเจี๋ย) ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร!”

ด้านฮั่วกงเหวินหลังจากที่หญิงสาวนางนั้นจากไปแล้ว ภายในห้องของเขาก็ปรากฏบุรุษชุดดำคนหนึ่ง “ท่านอ๋อง สตรีนางนั้นดูเหมือนจะเป็นคุณหนูใหญ่จวนท่านราชครูฟู่ ชื่อหยวนหยวนพ่ะย่ะค่ะ” “ฟู่หยวนหยวน? นางใช่สตรีไร้ค่าที่หย่วนอู่เสวียนพึ่งถอนหมั้นไปหรือ?”