Novel & Cerita ช่วยด้วย! ข้าถูกตัวร้ายปักธงเข้าให้แล้ว

“ขอพระราชทานอภัยโทษเพคะฝ่าบาท! มะ... หม่อมฉันคิดว่าเป็นผู้อื่นบุกมารังควานขัดจังหวะยามทำงาน หม่อมฉันสมควรตายแล้วเพคะ สมควรตายยิ่งนัก!” นี่แกเกือบจะเอาไม้พายคนสมุนไพรฟาดพระพักตร์ฮ่องเต้แล้วไหมล่ะ หัวหลุดจากบ่าไม่พอ โดนสั่งประหารเก้าชั่วโคตรมันอยู่แค่เอื้อมจร ิง ๆ

ตับ! ... “ข้าจะช่วยรัวไม้คทาเข้าไปลึกแบบสุด ๆ ล่ะนะ เพื่อถอนอาถรรพ์ร้ายให้แก่เจ้า บัดเดี๋ยวนี้ ...โอมมมม”

ปัก ปัก ปัก "ฮื่อ คุณโซลช่วยหนิงด้วย " สภาพอีเลขาตอนนี้บอบช้ำมากเหมือนนักมวยยกสุดท้าย จะต่อยให้น๊อกก็เกรงว่าจะทำร้ายกันมากเกินไป ทำไมออเซาะออดอ้อนมารยาสาไถย ฉันดูเป็นตัวร้ายไปเลยทันที ขอบคุณความร้ายกาจในตัว ปลุกให้ฉันไม่ยอม ไม่วันนี้วันหน้ามันก็ต้องมีมาอีกแน่

" แล้วยังให้จับซิ่วอิงไว้ ไม่ให้มาช่วยชิงเหมยได้อีกเพคะ" " พวกข้าเพียงแค่ช่วยจับตัวนางไว้ ไม่ได้ทำร้ายนางเลยเพคะ เป็นเป่าเอ๋อที่ทำคนเดียว" " พวกเจ้า กล้าดียังไงใส่ร้ายข้า"

ก็อาจจะนำมาซึ่งหายนะที่คาดไม่ถึงเช่นกัน (เอาเถอะ...ในเมื่อเขาถูกกำหนดมาให้เป็นตัวร้ายในนิยาย...และการกระทำของเขาจนถึงตอนนี้ก็ยังดูเป็นสีเทาที่ไม่ได้บ่งบอกว่าจะร้ายต่อนาง และเขาก็ดูเหมือนจะปกป้องนางในบางครั้ง...ข้าจำเป็นต้องมีพันธมิตรที่แข็งแกร่งที่สุดไว้ข้างกาย...และบางที...การ แสดงความจริงใจเพียงเล็กน้อย...อาจจะเป็นหมากที่ดีที่สุดในยามนี้) หรงจื่อเหยาครุ่นคิดพลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึก...ตัดสินใจเดิมพันครั้งใหญ่!

หมับ! ฉันออกแรงดึงเสื้อของทดเอาไว้ เป็นสัญญาณบอกให้เขาเข้าไปช่วยเนื้อนวล

แล้วลุงชอบก็วิ่งเข้ามาเพื่อที่จะช่วยคุณหนูของตน แต่ก็โดนคนร้ายทำร้ายจนสลบ เมื่อเห็นดังนั้นหญิงสาวก็กรี๊ดร้องดังลั่น “ช่วยด้วยค่ะ ใครก็ได้ช่วยด้วย” หญิงสาวตะโกนออกไปหวังว่าจะมีใครผ่านช่วย

ร้องออกมาพร้อมกับดึงขากลับ แต่ดึงเท่าไหร่ก็ดึงไม่ออก ตรงบริเวณนั้นแดงจนบวมช้ำ “ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ!!!” ร้องขอความช่วยเหลือเมื่อแน่ใจว่าถูกคนร้ายลักพาตัว

ก้งคุนรู้ว่าเจียวมิ่งคิดบทลงโทษสำหรับผู้ช่วยเจ้าเมืองเอาไว้แล้ว “พวกเจ้า ๆ อย่าบังคับข้าเสียให้ยากเลย ต่อให้ต้องตายตอนนี้ข้าก็ไม่มีทางเขียนเด็ดขาด ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าด้วยมีคนร้ายบุกรุกจวนของข้า”

แน่นอนว่าแผนของนางร้ายไม่สำเร็จ เพราะมีพระรองธงแดงของเรื่อง จ้าวอี้หาน...เข้ามาขัดจังหวะช่วยเหลือนางเอกได้เสียก่อน