ตั้งครรภ์ Novels & Stories

ใครว่านางเอกนิยายต้องผอมสวยเสมอไป คนอวบอ้วนก็เป็นนางเอกได้ พวกเธอเป็นสาวพลัสไซน์ที่ผู้ชายหลงรักมากที่สุด แม้ว่าจะมีเหตุการณ์ที่ทำให้เข้าใจผิด แต่เขาและเธอก็จับมือกันผ่านเรื่องราวเหล่านั้นมาได้ ติดตามความรักของแต่ละคู่ได้ในซีรีส์ชุดเมียอ้วนได้เลยค่ะ

"คุณมาทำไม" "จะยืนคุยกันตรงนี้เหรอ" "ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับคุณ" "แน่ใจว่าไม่มี.." "เรื่องคดีความก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่เขาจัดการกันเองสิ" "ฉันไม่ได้มาเรื่องคดีความ" "แล้วคุณมาทำไม" "ได้ข่าวว่าไม่มีเงินเรียน" "นั่นมันเรื่องของฉัน" "พอดีว่าเงินฉันเหลือใช้.. ฉันไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ฉันอาจจะส่งเสียเธอเรียนต่อก็ได้" "มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น" ทำไมเธอจะดูไม่ออก ส่วนมากผู้ชายก็ต้องการจากผู้หญิงแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ "นี่นามบัตร" ชายหนุ่มยัดนามบัตรลงไปในกระเป๋าเสื้อที่เธอใส่อยู่ "ฉันให้เวลาเธอคิด แต่อย่าคิดนานล่ะ เผื่อว่ามีผู้หญิงคนอื่นอยากมาทำหน้าที่นั้นแทนเธอ" เจ้าของนามบัตรนั้นเพิ่งจะกลับขึ้นรถยังไม่ทันได้ออกรถเลยด้วยซ้ำ นามบัตรที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอก็ถูกทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตา.. "เสน่หาครั้งที่สองแล้วนะ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการที่ปฏิเสธฉันต้องเจออะไรบ้าง"

"เมื่อเธอมีค่า…เขากลับมองข้าม เมื่อเธอเดินตาม…เขากลับละเลย แต่เมื่อเธอเข้มแข็งและก้าวไปเองได้ เขากลับหันมาเสียดาย…ในวันที่สายเกินไป"

ปัง ปัง ปัง เขาเคาะประตูกวาดตามองรอบๆ อย่างระแวดระวัง แก่นกายเจ็บปวดเพราะต้องการปลดปล่อย ลมหายใจหอบหนักขึ้นทุกขณะ แอด... นาราภัทรแงมประตูมอง เห็นคนยืนหน้าห้อง ใบหน้าคุ้นเคยเธออ้าปากแต่กลับถูกปิดไว้ แล้วลากเข้าห้องทันที “อื้อ!” หญิงสาวดิ้นรนเมื่อถูกกอดรัดไว้แน่น ความร้อนจากร่างกาย ทำเอาหญิงสาวขมวดคิ้ว ดิ้นรนให้เขาปล่อยเธอ ได้ยินเสียงฝีเท้าคนอยู่ด้านนอก เสียงพูดคุยตามหาใครสักคน แล้วเงียบหายไป ริมฝีปากเป็นอิสระ นาราภัทรผลักแผงอกทันที “ทำบ้าอะไร ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้นะ!” คนตัวเล็กตวาดแว๊ด “ผมขอโทษ...” เสียงพร่าเอ่ยบอก กอดตัวเองแน่น “เป็นอะไรมิทราบ!” เขาปรือตา แล้วทอดมองใบหน้างดงามของหญิงสาว เขาทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ต่อให้ต้องถูกโกรธ เกลียด ก็จำต้องทำ หากเป็นแบบนี้เขาคงขาดใจตายแน่ “ผมขอโทษ ขอโทษด้วย ให้อภัยผมด้วยนะ....” เขาบอกเสียงแหบพร่า “หมายความว่ายังไง ขอโทษเรื่องอะไร!” หมับ! ตุบ! ร่างบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงกว้าง คนตัวเล็กกระเด้งตัวลุกขึ้นแล้วตะเกียกตะกายหนีทันที เธอรู้ดีว่าเขาต้องการอะไร “ช่วยด้วย ช่วยด้วยกรี๊ด!”

ในอดีตเธอทิ้งเขาเพื่อไปแต่งงานกับผู้ชายที่มีเงินมากกว่าเขา ทว่าวันนี้เธอกลับกลายเป็นแค่พนักงานคาเฟ่ในรีสอร์ตของเขา แถมยังมีลูกติดอีกหนึ่งคน ::::::::::::::: “ลูกเธอ ไม่ใช่ลูกฉัน ทำไมต้องแคร์!” คำพูดนั้นทำให้ดาริณถึงกับน้ำตาร่วง “แม่คับ ฮือๆ อย่าร้องนะคับ ฮือๆ ดรีมไม่ชอบลุงคนนี้ ดรีมเกลียด!” เจ้าตัวเล็กไม่พูดเปล่า แต่ผวาเข้ามาผลักร่างสูง แต่แรงเด็กก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงขยับ “เด็กเวร!” ธีธัสโมโห เลยผลักเจ้าตัวเล็ก เซไปชนกับดาริณที่ยืนช็อกกับสถานการณ์ตรงหน้า ลูกชายเธอปล่อยโฮเสียงดังลั่นและนั่นทำให้ดาริณหมดความอดทน “ใช่ คุณควรจะแคร์ เพราะเด็กคนนี้..." ........................

ข้าเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของแม่ทัพไร้ใจ จู่ๆข้าได้รู้ว่าข้าเป็นเพียงตัวประกอบที่ต้องตายอย่างไร้ค่า ข้าจึงหนีไปมีชีวิตใหม่พร้อมกับบุตรในครรภ์ แต่แล้วเขากลับตามมาทวงคืนบุตร ทวงคืนหัวใจของเขาที่ข้าขโมยหนีไป

จ้าวอู่ฉี อ๋องผู้เกรียงไกร ต้องเผชิญกับการสูญเสียครั้งใหญ่ เมื่อ “ซูเยี่ยน” ชายาผู้เป็นดั่งดวงใจหายสาบสูญไปหลังจากการศึกใหญ่ ท่ามกลางความโศกเศร้าและหน้าที่ที่ต้องแบกรับ จ้าวอู่ฉียังคงต่อสู้เพื่อปกป้องแผ่นดินและค้นหาความจริงเกี่ยวกับการหายไปของชายาหลายปีผ่านไป ระหว่างปฏิบัติภารกิจสำคัญ จ้าวอู่ฉีกลับได้พบชายผู้หนึ่งที่มีใบหน้าเหมือนซูเยี่ยนทุกประการ ทว่าบุรุษผู้นั้นกลับใช้ชื่อ “ไป๋ซือเฟิง” และไม่มีความทรงจำใด ๆ เกี่ยวกับอดีตของตนเอง ความสงสัยและหัวใจที่ไม่อาจปฏิเสธ ทำให้จ้าวอู่ฉีพยายามทวงคืนชายาอันเป็นที่รัก ความทรงจำที่หายไปของซูเยี่ยนและความรักที่ไม่เคยเลือนรางนำพาพวกเขากลับมาสู่จุดที่หัวใจต้องเลือก ความรักและความภักดีจะนำทางให้พวกเขากลับมารักกันอีกครั้งได้หรือไม่ หรือโชคชะตาจะผลักดันให้พวกเขาต้องแยกจากกันตลอดกาล...

"หนูเป็นไรไม่รู้ อยากให้พี่กอดหนู" ไอริน "แน่ใจน่ะ...อย่าเสียใจทีหลังละสาวน้อย ค่ำคืนแรกพี่ทั้งสองพบกัน ในปับ Groovwiz และจากนั้นคือตลอดไป

ไม่ได้สนใจเพราะไม่รู้จัก ไม่ได้คิดจะรักเพราะไม่อยากมีพันธะ แต่....นั่นมันอดีตไปแล้ว เพราะนายกับลูกเปลี่ยนทุกอย่างที่เคยเป็นฉัน

"ทำไมกายทำแบบนี้ ฮือออ ฮืออ" เธอถามแฟนหนุ่มรุ่นน้องทั้งน้ำตา "ทำอะไร" เขาตอบเธอด้วยท่าทางที่ไม่รู้สึกผิดอะไรเลยสักนิดกับสิ่งที่ทำลงไป "ยังจะมีหน้ามาถามอีกเหรอว่าทำอะไร เมื่อกี้ในห้องกายกับเหมียวทำอะไรกัน" "ก็...เอากันอยู่ ทำไม?? " "ฟ้าว่าเราเลิกกันเถอะ" "อืมมมม"