ทายาท

“พี่ลันขา...พี่ลัน” มัญชุลิกาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลยเสียงร้องครางของเธอหลุดออกมาด้วยความละอาย แต่นั่นกลับสร้างความพอใจให้กับชายหนุ่มเป็นอย่างมากที่เขาสามารถสร้างความสุขให้กับเธอได้ ปลายนิ้วเรียวสอดแทรกดึงทึ้งเส้นผมของเขาไปทั่วศีรษะ “นกยูง...นกยูงของพี่” เสียงครางแหบพร่าดังออกมาจากลำคอแข็งแรงของลวรรษเมื่ออารมณ์ร้อนทำให้เขากลั้นความสุขเอาไว้ไม่ไหว ลวรรษครางออกมาอีกครั้งอย่างพอใจเมื่อกายแกร่งแทรกเข้าหาหญิงสาวหมดทั้งตัว พายุอารมณ์โหมพัดกระหน่ำครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งเรียกร้อง ปรนเปรอ สลับกันแล้วแต่ว่าอีกฝ่ายจะพอใจ เสียงครวญครางแห่งความสุขดังไปทั่วห้องแต่ไม่มีใครสนใจทั้งสิ้น เพราะต่างฝ่ายต่างตั้งใจจะมอบความสุขให้กับอีกคนหนึ่งอย่างเต็มเปี่ยม ลวรรษครางออกมาเสียงดังลั่นเมื่อความสุขสมมาถึงปลายทาง จังหวะรักจึงเพิ่มเป็นจังหวะร็อกโหมพัดกระหน่ำเหมือนสายฝนจนเปียกปอนไปด้วยหยาดเหงื่อทั้งคู่ เสียงหอบหายใจดังออกมาถี่ๆ เมื่ออารมณ์รักได้ผ่านพ้นไปแล้ว ลวรรษเลื่อนไปจุมพิตหน้าผากมนที่ชื้นเหงื่อของมัญชุลิกาเบาๆ รอยยิ้มแห่งความสุขแย้มขึ้นบนใบหน้า “พรุ่งนี้พี่จะกลับมาเป็นพี่ลันคนเดิมของนกยูง พรุ่งนี้...”

เมื่อหนุ่มมาดนิ่งถูกจับให้แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก กับเธอ หญิงสาวที่ผู้เป็นพ่อเลือกให้ เรื่องราวความรักที่เริ่มด้วยความไม่เต็มใจ มันจะจบลงเช่นใดเมื่อสุดท้ายเขากลับรักเธอเข้า จนหมดหัวใจ...

กฏของการเป็นเมียมาเฟียคือห้ามรัก กฏของการแอบรักสามีคือต้องเจียมตัว “ทนได้ก็ทน ทนไม่ได้เธอก็ไปซะ”

ปรวีร์ ไวยวัจน์ วัย 33 ศัลยแพทย์ออโธปิดิกส์หนุ่มอนาคตไกลควบตำแหน่งผู้บริหารโรงพยาบาลเอกชนที่ครอบครัวถือหุ้นใหญ่ เขาเติบโตมาท่ามกลางความเพียบพร้อมโดยมีพ่อแม่เป็นแบบอย่างที่ดี นิทานเรื่องนี้จึงสอนให้เขารู้ว่า ควรคู่กับคนที่คู่ควร “ดูพ่อแม่เราสิปั้น อยู่กันไปก็รักกันเอง ผิดคำย่าเสียที่ไหน” “ย่าว่าดี ปั้นก็ว่าดีครับ” อะไรก็ตามที่ทำให้ชีวิตของหลานชายที่ได้ดั่งใจย่าที่สุดอย่างหมอปั้นเข้าใกล้คำว่า ‘สมบูรณ์แบบ’ ยิ่งขึ้น เขาย่อมไม่ปฏิเสธ สลิล แปลว่า น้ำ เธอจึงเย็นชื่นฉ่ำเหมือนสายน้ำ เพราะรู้ดีว่าเป็นได้เพียงคนในเงาที่เขาไม่คิดเชิดชูออกหน้า จึงไม่เคยเรียกร้องเกินควร แต่อย่างน้อยก็ขอบคุณ ในวันที่ต้องจากลา เขายังมอบของขวัญล้ำค่าให้เธอ

ก็แค่ไม่ชอบหน้าไอ้เด็กลูคัส ดำเลยจ้างเด็กเสิร์ฟในร้านเหล้า ไปวางยาปลุก... แต่ใครจะคิด ว่ามันจะหันมาใช้ร่างกายเขาปลดปล่อย นับจากวันนั้น ไอ้หมาไซบีเรียนฮัสกี้ตัวนี้ ก็ตามติดชีวิตเขาไม่ห่าง

'ประทานพร' จะทำอย่างไรเมื่อ 'นภพงศ์' ชายหนุ่มที่เธอมองเขาเป็นพี่ชายมาตลอดเริ่มเข้าหาเธอมากจนเกินคำว่าพี่ หัวใจเธอกำลังสั่นไหว เธอจะเอาตัวรอดจากเสือหนุ่มตัวนี้อย่างไร ในเมื่อเขาจ้องจะจับเธอกินตลอดเวลา

แสงเหนือ ชื่อในวงการมาเฟีย เสี่ยแสง "เป็นเมียเสี่ยไม่ต้องกลัวอด " "นอนนิ่งๆ แล้วครางดังๆ ให้เสี่ยก็พอ" เพลงพิณ เกลียดมาเฟียแต่ดันมาเป็นเมียมาเฟีย "เมียนายก็มีตั้งเยอะแยะทำไมจะต้องมาหาแต่ฉันด้วยเนี่ย" "อะไรนะ จะเอาฉันไปอยู่ที่บ้าน " "ฉันแม่งโคตรเกลียดนายเลยหว่ะ ไอ้มาเฟียขี้เก๊ก"

นี่ไม่ใช่เรื่องของนางเอกผู้แสนดี...แต่เป็นเรื่องของผู้ หญิงที่รู้จักใช้ทุกแผลใจเป็นพลัง เพื่อเอาตัวรอด “เมื่อไม่มีสิทธิ์เลือก… เธอจึงเลือกที่จะรอด ด้วยการขายศักดิ์ศรีเพื่อซื้อชีวิตของตัวเองคืน”

แม่กับพ่อเลี้ยงของฉัน ให้ฉันมาอยู่บ้านหลังเดียวกับพี่ชายต่างพ่อต่างแม่! เพราะฉันพึ่งจะขึ้นปี 1 และมหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนอยู่ก็ใกล้บ้านของเขา แถมเขาเป็นเจ้าของหอพักและผับชื่อดังในย่านนี้อีกด้วย

ความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นจาก ความผิดพลาด ของพี่ชายเพื่อนสนิทที่เธอแอบชอบและ คำขอโทษ เมื่อความรู้สึกผิดของเขาเปลี่ยนเป็น ความหึงหวง และความปรารถนาในการเป็นเจ้าของ เธอจะยอมรับหรือควรก้าวออกไปจากชีวิตเขา