ท่านอ๋อง Novels & Stories

คุณลุงคนหนึ่งตะโกนบอกพร้อมวิ่งหนี "ท่านอ๋องที่ว่าท่านหมายถึงใคร ใช่เซียวหรงหรือไม่" ฉันตะโกนถามคุณลุงคนนั้น แต่บัดนี้ทุกคนที่ได้ยินฉันเรียกชื่อเขาตรงๆพากันมองฉันตาค้าง เสียงการต่อสู้หยุดลงก่อนจะมีคนตะโกนว่า "บังอาจ! ชื่อท่านอ๋องสามารถเรียกตรงๆได้งั้นเหรอ เจ้าไม่กลัวโ ดนตัดหัวหรือไร"

เพราะตกงานจากบริษัทเก่า ทำให้เธอต้องดิ้นรนหางานใหม่เพื่อเร่งหาเงินมารักษามารดา แต่ใครจะไปรู้ล่ะว่า เจ้านายคนใหม่จะยื่นข้อเสนอที่เธอไม่มีทางปฏิเสธได้

อันกั๋วถามด้วยความสงสัย เมิ่งเหยายิ้มเล็ก ๆ ก่อนตอบ “ข้ากับท่านอ๋อง... เอ่อ...เรียกว่าอะไรดี...ดูใจกันอยู่เจ้าค่ะ” “ท่านอ๋องหยางไท่เฟิง?” “เจ้าค่ะ” อันกั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย “เหยาเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านอ๋องนั้น...”

ท่านพ่อทำหน้า "......" "........" ท่านอ๋อง???พระชายาของข้าจะฆ่าคนแบบไม่กระพริบตาไม่ได้นะ สามีจะจักการเองไม่ให้ถึงมืออันบอบบางของเจ้าหรอกนะ

[1: ชินอ๋อง หมายถึงเชื้อพระวงศ์ลำดับหนึ่ง รองลงมาจากรัชทายาท] ท่านโหวผู้เฒ่าสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างยิ่งยวด ตำหนิด้วยเสียงเข้มงวด “ชีเจิ้น เจ้าเลอะเลือนไปแล้วหรือ?!”

[2] อ๋อง หรือ หวาง (王) เป็นตำแหน่งบอกบรรดาศักดิ์ ระดับสมเด็จเจ้าพระยา ผู้ที่จะได้รับตำแหน่งอ๋องโดยมากเป็นพระโอรส พระเชษฐา พระอนุชาในองค์จักรพรรดิ หรือผู้ที่ได้รับการแต่งตั้งจากองค์จักรพรรดิ องค์ชายผู้ได้รับตำแหน่งอ๋องบางพระองค์ อาจมีอำนาจในการปกครองบริหารพื้น ที่หรือเมืองที่ได้รับมอบหมาย หรืออำนาจทางการทหาร มักมีคำเรียกแทนตัวเองว่า “เปิ่นหวาง” [3] คำเรียกแทนตัวเองของไทเฮาว่า “เปิ่นกง” บางครั้งอาจเป็น “อายเจีย” (哀家) แปลว่า ผู้น่าสงสาร เพราะเป็นม่ายร้างพระสวามี

เถาหนิงลี่ไม่เพียงไม่โกรธหากแต่ยังตื่นเต้นที่ได้รู้จักกับจวิ้นอ๋อง ท่านอ๋องคนสำคัญแห่งแคว้นหมิงอันยิ่งใหญ่ “เขาเล่ากันว่า รองจากฮ่องเต้คือชินอ๋อง รองจากชินอ๋องคือจวิ้นอ๋อง ใช่หรือไม่ ” “ถ้าตามตำแหน่งน่ะก็ใช่ แต่องค์ชายในแคว้นหมิงมีเยอะนะหนิงลี่ ข้ายังจำไม่ไหว” จินฉ ิงอีทำหน้าเอือมเมื่อเถาหนิงลี่รบเร้าให้นางเล่าเรื่ององค์ชายในแคว้นหมิง

เขาลดเสียงลง “ไม่ใช่ขุนนาง? หลี่เหวินหรงเจ้าหน้าหนาเกินไปหรือไม่ เห็นชัดว่าเจ้าเป็นถึงซีเจี้ยนหวาง ท่านอ๋องน่ะ ท่านอ๋องที่มีหนึ่งไม่มีสอง”

หน้าเง้า "ท่านอ๋องก็มีชายาอยู่แล้วทำไมไม่ให้นางอุ่นเตียงให้บ่อยหน่อยจะได้ไม่หาว่าข้ายั่วยวน"

องมาพบกระหม่อมแต่เช้าเลย ส่งคนมาแจ้งก็ได้กระหม่อมยินดีจะไปพบท่านอ๋องที่ตำหนัก จะได้ไม่ลำบากท่านต้องเดินทางมา ” เสนาบดีีหยูเอ่ยขึ้นหลังจากที่ทำความเคารพอ๋องหนุ่มแล้ว “ ท่านพ่อตา ข้าอยากจะมาขออนุญาติพาลี่เอ๋อไปขี่ม้าเล่นนอกเมือง ไม่ได้มีกิจธุระเร่งด่วนอันใดหรอก ท่านพ่อต าจะอนุญาติหรือไม่ ” เสนาบดีหยูตะลึงงัน ท่านอ๋องแปดเรียกเขาว่าอันใดนะ “ ท่านอ๋องเรียกข้าว่าพ่อตา หมายความว่าอย่างไรกัน ”