Novel & Cerita ท่านอ๋อง

“จะเป็นคุณหนูสกุลใดก็ล้วนไม่มีข้อห้ามว่าฝึกวรยุทธ์มิได้ ไม่ใช่หรือเพคะซู่จิ้งอ๋อง” น้ำเสียงเรียบนิ่งกับใบหน้าเย็นชาหวนกลับมาอีกครั้ง แถมคำเรียกขานอย่างคนกันเองว่า ‘ท่านอ๋อง’ ก็พลันจางหายเหลือเพียงคำใช้เรียกอย่างเป็นทางการแสนจะห่างเหินว่า ‘ซู่จิ้งอ๋อง’ ไปเสียแล้ว

แม่หนูน้อยคนนี้มิรู้ความ นางทวนความคิดไล่ลำดับ หากท่านอ๋องเรียกท่านยายว่าพี่สาว ดังนั้น นางก็ต้องเรียกเขาว่าท่านตาสิ ท่านอ๋องได้ยินคำกล่าว แทบจะหกล้มหัวทิ่ม ถูกอีกฝ่ายกล่าววาจาว่าเสียหายเช่นนี้ แทนที่จะถือโทษโกรธนาง เขากลับฉีกยิ้มไม่เคยมีใครได้เห็นรอยยิ้มนี้มาก่อน “ร ออีกสิบกว่าปี เจ้าจะต้องเรียกข้าใหม่แน่ ๆ” เขายิ้มเหี้ยม หัวเราะหึ ๆ พลางคิดในใจว่า จะต้องเรียกเสียงหวานว่า ท่านพี่

"เจ้าอย่าโง่ไปหน่อยเลย ในใต้หล้านี้เจ้าจะหาบุรุษใดที่ดีกว่าข้าไม่ได้อีกแล้ว ข้าคือเซียวอ๋อง มีสิ่งใดบ้างที่ข้าให้เจ้าไม่ได้ ข้าสามารถดึงเจ้าขึ้นมาจากที่ต่ำตมได้ สามารถมอบเกียรติยศให้กับเจ้าได้ ข้ามองเจ้าพิเศษกว่าสตรีคนอื่นๆ" "ท่านอ๋องไม่ได้มองหม่อมฉันเป็นคน แต่ทรงกำลังมอ งหม่อมฉันเป็นเพียงของเล่นแก้เบื่อเท่านั้น หม่อมฉันไม่ได้อยากได้สิ่งใดจากท่านอ๋องเลยแม้แต่น้อย เกียรติยศอันใดหม่อมฉันก็ไม่ต้องการ!"

“องค์ชาย เหตุใดพระองค์ถึงได้มั่นใจว่านางคือ….” “นางเรียกเขาว่าท่านอ๋อง และเรียกองค์ชายใหญ่แคว้นหงหนานว่าพี่ใหญ่นี่ยังไม่ชัดอีกงั้นหรือ ไปเอาหน้ากากมาให้ข้า ตลาดนี้ต้องสวมหน้ากากมิใช่หรือ”

ท่านอ๋อง! “ข้า...รัก...ท่าน”

ด้วยผมสีเงินอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา ในราชวงศ์ต้าหมิงนี้ใครจำไม่ได้บ้าง? ท่านผู้นี้คือท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการแทนผู้มีอำนาจสูงสุดในราชสำนักรองจากฮ่องเต้ เป็นเทพเจ้าแห่งสงครามผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ และสังหารคนโดยไม่กะพริบตา

“ท่านอ๋อง ไหวรึเจ้าคะ” “เฮอะนี่เด็กน้อย สามีเจ้าหนะแข็งแรงมากรู้รึไม่ ฮึ!” จวิ้นอ๋องเปลี่ยนเป็นนอนตะแคงใช้นิ้วใหญ่เขี่ยจมูกนางอย่างนึกรัก “ท่านอ๋อง ข้าเพียงจะถามว่าท่านเลี้ยงพวกเขาไหวเช่นนั้นหรือ”

ฮ่องเต้มองแล้วเจ็บแปลบคล้ายกับโดนอ๋องเก้าเอามามีดเดินมาแทงแล้วจากไป ‘ช่างเป็นการแก้แค้นที่ชั่วชีวิตนี้ข้าไม่เคยเจอ’ “ท่านพี่เพคะ ทรงพอพระทัยมากใช่หรือไม่” “เจ้าดูออกด้วยหรือ ” ท่านอ๋องยิ้มแก้มแทบปริ

“จู่ๆเกิดนึกอยากเป็นพระชายาขึ้นมาอีกแล้วงั้นหรือ” “เพคะ??” ท่านอ๋องทำใจดีสู้เสือลองหยั่งเชิงนางอีกครั้ง “ก็เจ้าเรียกข้าว่าท่านอ๋อง ปกติเจ้าเรียกข้าว่าท่านพี่เวลาอยู่ด้วยกัน และแทนตัวเองว่าข้าแทนคำว่า…”

พูดพลางอุ้มร่างนางไปยังเตียงนอน “ท่านอ๋อง ท่านจะทำอะไรเจ้าคะ” “ทำให้เจ้าหายโกรธข้าอย่างไรเล่า” “แต่ข้าไม่ได้โกรธท่านแล้ว” “แต่ข้ารับรู้ได้ว่าเจ้ายังโกรธอยู่”