ท่านอ๋อง Novels & Stories

กู้ฉางอันชะงัก ก่อนนึกถึงใบหน้าหล่อเหลาที่มักเฉยชาของท่านอ๋องขึ้นมา มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ท่านอย่าลืมกอดท่านอ๋องแบบแน่นๆ เลยนะเพราะข้าคิดถึงท่านอ๋องของท่านมากๆ เลย"

โจวจื้อไห่ยิ้มเขินๆ “ท่านอ๋อง” “คุณหนู” เสียงเรียกพวกเขาทั้งสองดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

“ไม่ใช่เจ้าค่ะ แม่นางเข้าใจผิดแล้ว ท่านอ๋องแม้เคร่งครัดในกฎระเบียบแต่ก็นับว่าเป็นนายที่ประเสริฐยิ่ง” “ท่านอ๋อง? คนผู้นั้นเป็นอ๋องรึ?” นางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับชายคนนั้นเลยสักนิด

บทที่ 17 เจ้าแมวน้อยของชินอ๋อง "พี่ใหญ่! นี่มันหมายความว่าอย่างไรกันเจ้าค่ะ ท่านอ๋องทรงหมายถึงผู้ใดกัน"

“เป็นโอกาสทองของข้าจริง ๆ การที่ข้าได้ดูแลท่านมาตลอดหลายเดือน ข้าได้ใช้ช่วงเวลาแห่งความสุขของข้า แม้เพียงสักเล็กน้อย” “เช่นนั้นเจ้าควรเรียนรู้การเป็นผู้ละโมบโลภมาก” “เกรงว่าข้าคงจะทำมิได้ ตัวข้าแสนต่ำต้อย ถึงมารดาข้าเป็นผู้ดี แต่บิดาของข้าเป็นชาวนายากไร้ ท่านปล่อยข้าเถิด ชื่อเสียงของท่านไม่ควรมัวหมองเพราะข้า ท่านเหมาะสม... อุ๊บ!” ปลายเสียงถูกประท้วงด้วยริมฝีปากหนาหยักได้รูปที่ส่งกลิ่นหอมอ่อนของใบชา มือสั่นเทาบังคับจับกรอบวงหน้าหวาน ขบเรียวปากอิ่มงามสีชาดอย่างระวัง

“ขอบคุณที่ท่านเข้าใจ” “ท่านอ๋องบอกข้าแล้ว อาการของท่านอ๋องร้ายแรงมากหรือสีหน้าของเจ้าถึงได้ดูไม่สู้ดีนัก”

เสียงนี้แหบพร่าทรงเสน่ห์คล้ายเปล่งออกมายามถูกเขารังแกหนัก เสียงคำว่า ‘ท่านอ๋อง’ นั้นเหมือนไฟป่าที่กำลังไหม้หญ้าแห้ง เมื่อได้ยินเสียงนางเรียกเปรียบประดุจกับมีพายุพัดโหมให้ไฟลุกไหม้แรงขึ้น จนไม่อาจความคุมได้

ชิงเหลียนจีบปากจีบคอเอ่ยกับท่านอ๋อง “ข้าไม่มีอันใด ไม่เห็นหน้าเจ้าหลายวันเพียงแต่คิดถึงเท่านั้น” ท่านอ๋องบอกนางอย่างตรงไปตรงมา

ไทเฮายิ้ม “เฮ้อ..หวาเซียงอ๋อง จากไปง่ายดาย หวาจิ้งอ๋องก็กลายเป็นคนผิดคิดชั่ว ก็เห็นจะมีแต่เจ้าที่ยังเสมอต้นเสมอปลาย”

“ใช่ ข้าจำได้นางคือท่านหมอหลี่เหยา” “ท่านหมอหลี่เหยา…เป็นสตรีงั้นหรือพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” “เงียบเถอะต้าเป่า”