Novel & Cerita ท่านอ๋อง

รอคอยอยู่ก่อนแล้ว "ท่านอ๋อง...หวางเฟย"

“โอ๊ย หล่อเหลามากเพคะ อุ๊ย ไม่ใช่ ๆ หมายถึง ถวายบังคม…ท่านอ๋อง” พระชายาลู่ถึงกับหลับตาลงพร้อมกับส่ายหน้ากับความบ้าบิ่นของน้องสาวคนสุดท้องของนางเองเมื่อหันไปยิ้มแห้ง ๆ ให้ท่านอ๋อง “หยางหลินอี้” ที่เข้ามาทักทายนาง “ท่านอ๋อง เหตุใดท่านจึงได้ออกมาที่นี่ ไม่อยู่ในงานเลี้ย ง”

“ข้ากับบิดาเจ้าสนิทสนมกันมาก ช่วงสงครามเคยติดตามเขาออกรบบ่อยๆ เขาเป็นแม่ทัพผู้กล้าที่ยากจะมีใครล้มได้ หากมิใช่แผนชั่วของซุนหวง เขาคง….” “พวกเขาเรียกท่านว่าท่านอ๋อง นั่นแสดงว่าท่านคือผู้ที่ปกครองเฉินโจว ท่านอ๋องจะมาเป็นท่านอาของข้าได้อย่างไรกัน”

เติ้งหมิงซีชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามอง เมื่อมองให้ชัดๆ ก็พบว่าหนึ่งในนั้นเหมือนจะเป็นคนที่เขาเคยเห็น คนของท่านพ่อ!! โจรป่าที่ว่ารีบคุกเข่าลงก่อนจะคำนับเขาอย่างดีใจ "ท่านอ๋องน้อย ข้าคิดว่าท่านเป็นบ้าใบ้ไปแล้ว เพราะได้ยินว่าท่านไม่ออกรบ อยู่แต่ในจวนสติไม่ดี ฮือ วัน นี้ได้พบท่าน ท่านยังเก่งกาจเช่นเดิม พวกเราดีใจมาก ท่านอ๋อง พวกเราลำบากมากเหลือเกินพ่ะย่ะค่ะ"

“นี่เซียงถงเหยา แม้ว่าเจ้ากับข้าจะเป็นสหายกันแต่อยู่ในสถานที่เช่นนี้ ให้เกียรติข้าบ้างก็ได้ หรือไม่หากจะเรียกข้าว่าเจ้าอ๋อง มิสู้เรียกชื่อข้าไปเถอะจะได้รู้สึกว่าไม่ดูน่าเกลียด อย่างไรเจ้าก็เป็นสตรี เป็นถึงลูกแม่ทัพใหญ่ในราชสำนัก” “ก็ได้ ท่านอ๋องเพคะหม่อมฉันคงต้องขอตัวไปเตรีย มตัวสำหรับสนามต่อไปแล้วนะเพคะ”

อวิ๋นหยาง “ท่านมาหาท่านอ๋องของพวกข้าหรือ? ท่านอ๋องอยู่ข้างใน ข้าพาท่านไปก็แล้วกัน”

ตำหนักชินหยางอ๋อง / เหลียงโจว “ท่านอ๋อง!! หากพระองค์ไม่เคยรู้สึก…รักหม่อมฉันเลยสักนิด เหตุใดจึงไม่…”

อาอี้เอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ “คืนนี้ลมเย็น แต่ท่านอ๋องเจ็ดดูท่าจะอบอุ่นยิ่งกว่าผ้าห่มเสียอีกนะเจ้าคะ”

ตำหนักท่านอ๋อง “ทูลท่านอ๋อง ส่งแม่นางหลิ่วเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ” “ดีมาก มีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่”