Novelas y relatos de นวลนางช่างน่าหลงใหล

“เช่นนั้นหรือ หลานชายของข้าผู้นั้นยิ่งรูปงามจนสตรีทุกนางหลงใหล ข้าเชื่อใจเย่วเอ๋อร์ แต่ก็หวั่นเกรงว่านางจะชื่นชมบุรุษรูปงามอยู่ในใจ” เจียงหยวนได้ยินเช่นนั้นจึงกลอกตามองขึ้นไปบนท้องฟ้า นายท่านช่างเป็นบุรุษขี้หึงขี้หวงโดยแท้จริง แม้กระทั่งความคิดของนายหญิงก็ ยังตามไปหึงหวง

เมื่อได้ยินน้ำเสียงนิ่งเรียบของแม่เฒ่าเอ่ยพูดเพียงแค่คำสั้น ๆ กล้วยไม้ก็รีบพาตัวเองลุกขึ้นแล้วเดินไปรวมกับคนอื่น ๆ ที่ยืนมุงดูอยู่ข้าง ๆ ทำให้มีหญิงสาวจำนวนไม่น้อยพากันมองเธอด้วยความไม่พอใจ ที่กล้วยไม้พยายามเข้าหาเดโชจนออกนอกหน้า เพราะแม้ว่าหลาย ๆ คนจะเกลียดชังเข าจากสิ่งที่เขาเคยทำ แต่ก็มีคนจำนวนไม่น้อยโดยเฉพาะเหล่าหญิงสาวที่ชอบเขา จึงทำให้ความรู้สึกโกรธแค้นนั้นไม่ได้มากมายเท่าผู้อื่นและพร้อมที่จะให้โอกาสเดโชได้พิสูจน์ความจริงใจ รวมถึงอยากได้เขาเป็นคู่ครอง

เขากลับยิ่งรู้สึกว่านางช่างเป็นสตรีที่พิเศษ แตกต่าง และมีเสน่ห์เย้ายวนใจมากยิ่งขึ้นเท่านั้น นางเปรียบเสมือนยอดเขาสูงชันที่เต็มไปด้วยขวากหนามและสัตว์ร้าย ซึ่งท้าทายให้บุรุษผู้กระหายในชัยชนะต้องปีนป่ายขึ้นไปพิชิตให้จงได้ เขาเริ่มจินตนาการไปเองอย่างวิปริตว่า การที่นางแส ดงท่าทีแข็งกร้าวและเปรียบเทียบเขาเป็นของชำรุด แท้จริงแล้วนางอาจจะแค่กำลังทดสอบความอดทนและความจริงใจของเขาอยู่ก็เป็นได้ "ไป๋ลี่ถิง เจ้าช่างเป็นสตรีที่ร้ายกาจและมีหนามแหลมคมยิ่งนัก"

นางช่างเป็นมนุษย์ที่น่ารักน่าใคร่ยิ่งนัก' ไป๋เยี่ยนหลงทนมองใบหน้างามของซินเยว่ที่กำลังเขินอายอย่างน่ารักไม่ไหวจึงก้มลงหอมแก้มเจ้าตัวโง่งมของเขาเสียฟอดใหญ่อย่างไม่สนใจสายตาผู้ใด เขาคือเจ้าผู้ครองแผ่นดินไป๋หลงหาต้องสนใจสายตามดปลวกไม่ ไป๋เยี่ยนหลงคิดอย่างเข้าข้างตัวเอง " เจ้านี่มัน... ช่างหน้าไม่อายยิ่งนัก"

�ยค หญิงสาวมีเชื้อสายจีน จึงคิดว่าคงจะหน้าตาหมวยๆ ตาชั้นเดียว หรือไม่ก็ขาวซีดจนเห็นแล้วขัดอารมณ์ เขาชอบผู้หญิงผิวขาวมีน้ำมีนวลมากกว่าขาวซีด ยิ่งอมชมพูระเรื่อยิ่งน่ามอง ถ้าให้ดีอวบอัดน่าฟัด ทำให้กระชุ่มกระชวยเป็นไหนๆ ชายหนุ่มคิดอย่างหนุ่มติดจะเจ้าชู้เจ้าสำรา� �ตามนิสัย

จ้าวจิ่นหลงยังคงเงียบงัน เขาเข้าใจดีเมื่อนางเอ่ยถึงตรงนี้ สำหรับนางแล้ว นางมิใช่สตรีที่มีเพียงความสวยสดงดงาม ที่วันๆ เอาแต่ทำเรื่องไม่เป็นเรื่องเพื่อรอคอยความโปรดปรานจากบุรุษผู้สูงศักดิ์ เฉินเจียวเหมยยังคงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงน่าฟัง “ใต้หล้าแห่งนี้ช่างกว้างใหญ่ไพศาล ยิ่งนัก อาหลง...มีหลายสิ่งหลายอย่างที่นกน้อยตัวนั้นต้องการจะทำ มันแค่ต้องการที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อเหตุผลที่เห็นแก่ตัวของมัน”

ยิ่งด้านบนทั้งปากอุ่นและเต้าเต่งยังถูกบดคลึงขยำขยี้ไม่ได้หยุดทำให้หญิงสาวไม่ได้ว่างเว้นจากความซ่านเสียว “ผิวของนางช่างเนียนลื่นนัก คงไม่ใช่นางกำนัลธรรมดา” “กลิ่นกายของนางคล้ายอบสมุนไพรหอมมาก่อนหน้า คงเตรียมการมาอย่างดี” “เช่นนั้นก็อย่าให้นางเสียกำลังใจ”

นางฝืนทำสิ่งที่ตนเองไม่ชอบ แสร้งทำเป็นอ่อนหวาน ลอกเลียนแบบสตรีนางหนึ่งซึ่งเป็นนางในดวงใจของเขา นางในดวงใจของไป๋จิ้งหานคือคุณหนูอี้ชิง หญิงสาวผู้ที่งดงามอ่อนหวาน เปี่ยมคุณธรรม ประดุจแม่ดอกบัวขาวในสายตาของทุกคน

ในสายตาของกงกงนักบวชหญิงท่านนั้นที่ถูกพากลับวังมาดูน่าเลื่อมใสศรัทธายิ่งนัก การเดิน การวางตัวของนาง ไม่ต่างจากหัวหน้านักบวชหลวงฉือเจาเลยสักนิด เห็นได้ชัดว่านางเป็นนักพรตลัทธิเต๋าอย่างสมบูรณ์แบบ หาใครที่จะเป็นเช่นนางได้ยากยิ่งนัก หากฮ่องเต้หลงใหลในหน้าตางดงามของน างก็ช่างเถิด ในโลกนี้มีหญิงสาวอีกมากที่หน้าตางดงามไม่แพ้กันกับนาง ไม่นานพระองค์ก็จะเลิกสนใจนางเอง ยามนั้นก็ไม่ผิดต่อทั้งคู่และสวรรค์แล้ว

น่านน้ำร้องเสียงหลงเมื่อผ้าห่มถูกกระชากออกจากร่าง สายตาคมกริบกวาดไปทั้งร่างเล็กอย่างสำรวจ หญิงสาวอยู่ในชุดกางเกงขาสั้นเสื้อยืดพอดีตัว เธอยกแขนขึ้นกอดอกทันทีเมื่อเห็นสายตาช่างสำรวจของเขา ภูชิตไหวไหล่เล็กน้อย “ผมแค่ต้องการขึ้นมาดูให้มั่นใจว่า คุณไม่เป็นไรจริงๆ เดี๋ยว ดึกดื่นเที่ยงคืนเกิดคุณไข้ขึ้นตัวร้อนขึ้นมาอีกมันจะลำบากผม” น่านน้ำอ้าปากค้าง หญิงสาวมองสบตาเขา และเพิ่งสังเกตว่าใบหน้าเกลี้ยงเกลาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรที่เธอฝันเห็นเมื่อเช้า ช่างละม้ายคล้ายคลึงกับเขาจริงๆ