นวลนางช่างน่าหลงใหล Mga Nobela at Kwento

ว้ไม่ให้ล้มลงไป เมื่อพิศมองใบหน้า ทำให้พระองค์ถึงกับตะลึงนางช่างงามนัก ถึงแม้พระองค์จะพบสาวงามมาก็มากแต่ก็ไม่อาจเทียบกับโฉมสะคราญตรงหน้าได้เลยนางช่างมีเสน่ห์ดึงดูดบางอย่าง จนความคิดหนึ่งแวบเข้ามา นางคือรักแท้ที่ทรงตามหา แต่ความฝันของพระองค์ก็ดับวูบ ด้วยเสียง กัมปนาทที่ดังขึ้น

หนานกงเยี่ยหันกลับมาจางซูฉีในชุดสีขาวบนผมแซมด้วยดอกไม้เล็กๆส่งให้ใบหน้าดูหวานนัก นางช่างงามเหลือเกินเหมือนสตรีในความฝันคนนั้น เขาฝันเห็นนางตอนที่เขาสลบไสลอยู่ หนานกงเยี่ยเดินเข้าไปหากอดนางรั้งเอวบางเอาไว้ก้มลงจุมพิตนางดูดดื่ม "เจ้า ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนกับพี่สักหน่อ ยได้ไหมคนดี"

จ้าวซือหว่านมองท่าทางมีเลศนัยของนาง ความสงสัยที่มีต่อนางพลันลดลงเล็กน้อย เพราะมิมีนักพรตเต๋าจอมขมังเวทคนใดที่จะเป็นเหมือนซือเจ๋อเยว่เช่นนี้ ที่ดู ๆ แล้วก็เหมือนเป็นคนหลอกลวงผู้หนึ่งเท่านั้น นางเผยรอยยิ้มออกมา “องค์หญิงช่างเป็นคนที่น่าสนใจจริงเชียว”

วันนี้นางช่างมอบความรู้สึกที่หลากหลายให้เขา แต่เหนือสิ่งอื่นใด ความหวานล้ำจากริมฝีปากของน้องน้อยที่ปลอบประโลมส่งเสริมให้เขายินดีทำทุกอย่างที่นางต้องการอย่างเต็มใจ ‘ไห่ถิงเจ้าคงไม่ทราบว่ายามนี้ข้ารักน้องสาวเจ้ายิ่งกว่าชีวิตของตนแล้ว’ ยากจะละสายตา ยากจะอยู่ห่างได้อีก ซึ่ง เขาก็ไม่เคยเข้าใจตนเองว่าเหตุใดถึงหลงใหลนางมากถึงเพียงนี้

นางเถียงไม่ยอมเป็นเมียง่าย ๆ เพราะฮ่องเต้ไม่ได้มีนางเพียงคนเดียว ท่าทางกระเง้ากระงอดของนางชวนให้คนมองหลงใหลก้มลงจูบแก้มขาวอมชมพูนั้นให้หายจากความคะนึงหาเจ้าแสนงาม “เซียนเอ๋อร์เหตุใดเอ่ยเช่นนั้นเล่า”

เยว่หัวทอดสายตามองหญิงสาวที่อยู่ในสระน้ำในตำหนักนางช่างงดงามเมื่อต้องแสงเทียนสลัว เขาไม่เคยพบพานหญิงใดที่งดงามเช่นนางมาก่อน อีกทั้งนางยังเป็นหญิงที่จิตใจงดงาม และโอบอ้อมอารี คิดถึงคนรอบข้างเป็นหลัก ไม่เคยตีหรือดุด่าบ่าวไพร่มีแต่สั่งสอนให้อยู่ในลู่ในทางที่ควรจะเป็น นางกำนัลห้าคนโปรยกลีบกุหลาบลงในสระน้ำ เขาจึงเดินไปที่เตียงนั่งลงเพื่อรอนางขึ้นจากสระ

‘ใครกันรึ’ ตะเกียงในมือยกขึ้นส่องไปทางร่างงามของหญิงสาวนางหนึ่ง หล่อนแต่งกายด้วยชุดกระโปรงสีขาวลายดอกไม้ตามสมัยนิยม ผมของหล่อนรวบเพียงครึ่งศีรษะ ส่วนปลายผมยาวและม้วนได้รูป เพียงแค่เห็นแผ่นหลังก็มโนจิตได้ถึงความงามของใบหน้าหญิงสาวได้ราวกับว่าเคยเห็นดว งหน้านั้นมานับครั้งไม่ถ้วน

​ผิวนุ่มละมุนที่ปลายนิ้วสัมผัส ทำเอาสติสัมปชัญญะของเซียวจิ่นเริ่มหลุดลอย. ​‘นางช่างงดงาม... และเป็นธรรมชาติเหลือเกิน ไม่เหมือนสตรีจอมปลอมพวกนั้น... ข้า... ข้าอยากได้นาง’

และว่างเปล่าที่สุด "ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ" น้ำเสียงของนางอ่อนหวาน นุ่มนวล ไร้ซึ่งร่องรอยของความโกรธเคืองหรือประชดประชัน "ปิ่นชิ้นนี้งดงามและล้ำค่ามาก หม่อมฉันชอบมากเพคะ"

นางช่างงดงาม ใบหน้าของนางช่างหวานล้ำ นางเป็นแค่เพียงนางกำนัลใส่อาภรณ์ธรรมดา ใบหน้าไร้การแต่งแต้มเพิ่มสีชาด แต่ทว่านางช่างยั่วยวนได้ใจ หากเขาเข้าพิธีแต่งงานจนเสร็จสิ้นเรียบร้อยดีแล้วเมื่อไหร่ เขาจะรับนางไปเป็นอนุอุ่นเตียงของเขาแล้วกลืนกินนางทั้งวันทั้งคืน หลวนเล่อคิ ดอย่างนั้นตามประสาหนุ่มเจ้าสำราญชอบกลืนกินเรือนร่างของอิสตรีแทนขนมหวาน